handling noise

αυτό το ζώο δεν μπορεί καν να δει / δεν ενοχλεί το φως / ούτε το σκοτάδι / απλά: μαθαίνει το φως και μαθαίνει το σκοτάδι / πρέπει να μάθει να βλέπει / αυτό το ζώο είναι ανίσχυρο – όσο ανίσχυρο υπήρξε τη μέρα που γεννήθηκε / για να ανασάνει χρειάστηκε το χέρι που γνωρίζει στην πλάτη της να την χτυπήσει κρατώντας την ανάποδα / αυτό είναι το ζώο / ανίσχυρο / πρέπει να μαθαίνει / μαθαίνει να βλέπει / κι έπειτα, όταν έχει μάθει να βλέπει, θα πρέπει να ξεμάθει να βλέπει / να κοιτάζει / ίσως να μην κοιτάζει / αυτό το ζώο εξακολουθεί και είναι ανίσχυρο / μαθαίνει / το πιο δύσκολο μάθημα είναι να μάθει να ξεμαθαίνει / παράδοξο / αλλά ποιος είπε ότι αυτό το ζώο δεν είναι παράδοξο, μια παραδοξότητα; /

σοφά είπε: ‘θα συναντήσεις ό,τι ψάχνεις… αν ψάχνεις δαίμονα ή άγγελο, αυτόν θα συναντήσεις’ / ο Λουδοβίκος είναι νέος ακόμη και στην ταυτολογία συναντά το νόημα της ζωής / μεγαλώνοντας θα σκεφτεί πιο ώριμα: δεν πρέπει να λύσουμε την αντίφαση, αλλά να δούμε πώς αυτή λειτουργεί, λ.χ. στην πολιτεία / και η ταυτολογία; / η απάντηση θα έπρεπε να είναι: ‘αν ψάχνεις δαίμονα, άγγελο θα συναντήσεις’ ή πάλι ‘αν ψάχνεις άγγελο, δαίμονα’ / μπορεί και όχι… / απαντήσεις δεν υπάρχουν / μόνο δάχτυλα που δείχνουν / ή που νουθετούν… / δεν είναι πια βέβαιος

την καλησπέρα μου

lesrevenants

music to pretend

degas’ dancer

Posted: 4 Οκτωβρίου, 2012 in εσωτέρικα, λου

it is all done by numbers… almost everything…

The Echelon Effect

ίσως αν καθιστούσαμε την έννοια της ‘δυσλειτουργικότητας’ σε κατεξοχήν κριτικό εργαλείο που ιχνογραφεί τα όρια κάθε σχήματος, ίσως τότε να μπορούσαμε να δούμε – και τι θα βλέπαμε εξάλλου; μάλλον τίποτα: είτε θα επιχειρούσαμε να διορθώσουμε τα πράγματα – ό,τι κι αν αυτό σημαίνει – είτε να τα αλλάξουμε: και στις δυο περιπτώσεις θα ανταλλάσσαμε μάλλον ένα σχήμα με ένα άλλο…

τα δυσλειτουργικά σχήματα έχουν το δικό τους ενδιαφέρον – αν δεν κομίζουν μεταφυσικές χίμαιρες, ότι τάχα δηλαδή αποκαλύπτουν περισσότερα από όσα λέγουν / αν δηλαδή δεν είναι μυστικιστικές ενοράσεις ενός φανατικού σαν τον ταλαίπωρο τον Swendenborg, που μάς λέει και ο Μανώλης ο Kant καταφερόμενος μερικώς ενάντια στον πνευματιστή, μερικώς ενάντια στον μεταφυσικό…

κατά έναν τρόπο: η τέχνη για την τέχνη και η πρόκληση για την πρόκληση ως μια στιγμή / παρουσία δυσλειτουργίας του ‘αυτονόητου’ – ή ίσως: του αυτόματου… καταστασιακά και λεφεβριανά όλα αυτά – ωραία… πολύ ωραία.. επειδή νιώθουμε όμως ανήμποροι ώστε να εναποθέσουμε όλο το νόημα στην παραγωγική ουτοπία της ποίησης θα πρέπει να επαναφέρουμε το νόημα στο στοιχειώδες επίπεδο της κατανόησης – αποκαθιστώντας, τρόπον τινά, το νόημα ή επαναφέροντάς το από τις αμφισημίες του… αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θα αποδεχτούμε την αλήθεια ως Αλήθεια – ίσως απλά να σημαίνει ότι θα επιχειρήσουμε να γίνουμε απλά κατανοητοί… χρησιμοποιώντας ίσως καλύτερες μεταφορές / ή λιγότερα ουσιαστικά ή ίσως μικρότερες προτάσεις… μετατοπίζοντας τη σημασία από το δυνητικό ‘τι θέλει να πει’ στο παροντικό ‘τι λέει’ – το νόημα αποκαθίσταται στη σύγκρουση – όχι στο συμβάν… έτσι η δυσλειτουργία θα αποκαλυπτόταν ως ουσία της ίδιας της πρακτικής μας – καθημερινότητάς μας… εκεί στις ρωγμές της θα αντιπαραθέταμε τα σχήματά μας – τις μεταφορές μας ή τις αναλογίες… το αυτόματο δεν θα είχε απλά σχέση με το κενό σχήμα της αναπαραγωγής της καθημερινής μας πρακτικής / χρόνος / εργασία / οικιακά / διασκέδαση / αλλά το αυτόματο θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τη σημασία της πρακτικής του απέναντι σε άλλα σχήματα – άλλες πρακτικές / οριακά αποκλίνουσες ίσως ή δυσλειτουργικές όχι ως συμβάντα αλλά ως ενσαρκωμένη δυσλειτουργία… το ερώτημα ‘και πώς το εννοείς αυτό;’ είναι απείρως πιο προκλητικό από το θέαμα της κριτικής της κουλτούρας…

Katerwaul

κι αν αντί να γερνάει και να γίνεται δύσκαμπτος, έως άκαμπτος, επιμερίζονταν ακόμη περισσότερο, ρίζωνε αναπτύσσοντας το ριζικό του σύστημα, πιο βαθιά, πιο επιφανειακά – αντί να διασφαλίζει το ασάλευτο του κορμού του με εξωτερικά υποστηρίγματα; τότε ίσως να μην γερνούσε… αυτός φυσικά είναι από χρόνια νεκρός – δεν ήταν άκαμπτος όμως… δεν θυμάμαι τόσα πολλά τουλάχιστον… δεν είναι απλά διαπραγμάτευση απόψεων / λέξεων / θέσεων: είναι εκείνη η ελάχιστη στιγμή που ανοίγεσαι και σκέφτεσαι τη δυνατότητα – όχι πιθανότητα – να έχεις άδικο… εσύ… όχι ο άλλος… εσένα διαπραγματεύεσαι – σε αυτήν την περίπτωση φυσικά ίσως θα έπρεπε και να αλλάξεις…

την καλημέρα μας