Αρχείο για Απρίλιος, 2010

ΥΓ. η ταυτότητα της πρακτικής με τον θεσμό θα πρέπει να μας καταστήσει καχύποπτους: ο θεσμός είναι νεκρός ως έκφραση – είναι ήδη κανόνας: υπό αυτήν την έννοια είτε λιθοβολείς κατά το έθος τον πόρνο είτε τον καταδικάζεις βάσει παραβατικής συμπεριφοράς ΕΚΦΡΑΖΕΙΣ έναν θεσμό… αυτή η ανοησία που θέλει το γραπτό κείμενο απρόσωπο αγνοεί ότι γραπτό κείμενο είναι η ολότητα των προσώπων που θα το αναγνώσουν άρα ΔΕΝ είναι απρόσωπο και ΔΕΝ διασφαλίζει την αντικειμενικότητα – μόνον την αλήθεια, μία έκφρασή της… η πρακτική ΔΕΝ αποκρυσταλλώνεται στον ΘΕΣΜΟ ως ένα άλλο σύνταγμα σε Νόμο που ορίζει άπαξ το πλαίσιο – αυτό είναι παράλογο στο μέτρο που αίρει τη δυνατότητα της (μετά) κίνησης…

ΥΓ2. Το πιο ενδιαφέρον με τους νέους εθνικό-σοσιαλιστές είναι το γεγονός ότι η διάβρωση του βλακώδους προπαγανδιστικού λόγου τους οφείλεται στην Δημοσιότητα ή τη διεύρυνση της εμβέλειας των λόγων τους – οι πωλητές λ.χ. των βιβλίων στην Θεσσαλονίκη προτού απασχολήσουν τον δημόσιο βίο συνύφαναν έναν απίθανο ιστό ανοησιών προβάλλοντας μία ιδέα ή προκατάληψή τους αναφορικά με τους έλληνες ως το ανιστορικό θεϊκό σημείο πάνω στη γη… η διάβρωση της γελοιότητας ωστόσο δεν οφείλεται στην θεσμική τους θέση αλλά στην δημόσια έκθεσή τους στα μέσα μαζικής εμβέλειας: όσα δεν κατόρθωσε να κάνει η δημοκρατία μέσω της παιδείας (δεν βάζει θαυμαστικά ο ανελικτής διότι δεν μπορώ να τον συνεφέρω από τα γέλια) ή της κουλτούρας διαπράττει (διότι περί διάπραξης πρόκειται) η τηλεοπτική χάβρα των ηλιθίων που επικαλείται τα πλέον ζωώδη ένστικτά μου και το πράττει με εξαιρετική επιτυχία… η ανοχή έτσι προσλαμβάνει τη μορφή της προβολής ή απήχησης – μετριάζονται λέξεις και πράξεις… ξανά: όσα δεν κατόρθωσε η Ιδέα κατορθώνει το μέσο που έχει ως έσχατο σκοπό  όχι την Ιδέα ξανά αλλά τα πλέον ανθρώπινα πολύ ανθρώπινα: χρήματα και δόξα…

Ο ανελικτής συνέρχεται: κραπ; Ναι αγάπη μου; Θα κάνουμε παιδιά; Πολλά… θα γίνουμε παιδιά; Με λίγη τύχη… ξανά κραπ; Δεν θα το άντεχα – ευτυχώς… πόσα δηλαδή; Τρία; Τέσσερα; Κι όταν γεράσουμε; Θα αποδράσουμε μέσα από τις τρύπες μας – εγώ διαλέγω τον πρωκτό: μεταθανάτιος κλάση… δόξα σοι… εσύ; Πάτνα διαλέγεις τα καλύτερα κραπ – σε μισώ… κι εγώ…

Advertisements

αίρω στη θεωρία (ξανά στους λόγους) αυτό το παράδοξο – είμαι εγκλωβισμένος λέει ο ανελικτής σε ένα ζύγι ισοσθενών λόγων: όλες οι προοπτικές είναι ισοσθενείς… αλλά αυτό μοιάζει πια ως η έσχατη νομιμοποίηση όλων των λόγων με συνέπεια την εξορία της πράξης – ο ανελικτής θα παραδεχτεί: η πράξη που σκέπτομαι δεν ανέχεται την πράξη… ωστόσο κάποτε η ισοσθένεια ή ισορροπία διαταράσσεται και ενσαρκώνεται ΕΝΑΣ λόγος σε πράξη – ένας από εκείνους τους λόγους που συμφωνήσαμε να ανεχόμαστε ή να μας ανέχονται: και η σάρκα ΔΕΝ μας θέλγει πια… αυτή η ισοσθένεια φαίνεται ότι προλαμβάνει την ενσάρκωση όλων των λόγων διότι η μνήμη ενός σώματος που απορροφάται στον ΣΚΟΠΟ του είναι επώδυνη (η αποστολή ενός σώματος: οι δύο μαζικές λ.χ. έξοδοι του ξανθού θηρίου – ο εκπολιτισμός φυσικά συνυφαίνεται με την αναγνώριση της οικονομίας ως ύψιστου τόπου της μάχης και υπό αυτήν την έννοια το ξανθό θηρίο όψιμα μόνον διδάχτηκε αν και διδάχτηκε καλά)… όλες οι πράξεις αφανίζονται πάνω σε αυτό το ζύγι… όλες; Όχι όλες: παραμένει η φωνή ή ο κανόνας που στρεβλά ταυτίζεται με την Συνείδηση υπαγορεύοντας τα όρια… ή καλύτερα: τους φραγμούς (ο λόγος που αποκαλύπτει ο ιστορικός υλισμός λ.χ. ή η εξουσία)… έπειτα ο ανελικτής σταμάτησε να σκέφτεται: συνέλαβε την πραγματική φύση του πράγματος ή τη δύναμη – αναφώνησε: ω! δεν έχω δύναμη… ο Στωικός αποχωρεί από το θέατρο των εχθροπραξιών και επιστρέφει στο παιδί: δεν μπορούμε ακόμη να μαθαίνουμε πώς να μαθαίνουμε διαρκώς… το αίτημα είναι αυτή η αυτοσυνείδηση που περιφρονεί τους φυσικούς περιορισμούς διαρκώς – η αυτοσυνείδηση που εκφράζει με τον πλέον σαφή τρόπο της την απρόβλεπτη φύση της: μπορεί ταυτόχρονα να είναι σε μία πολλαπλότητα τόπων – έτσι δεν πράττει όμως, αυτό ο ανελικτής το ξέρει και ανησυχεί την στιγμή που θα ενσωματωθεί στον τόπο και θα πράξει… η γνώση όπως και η πράξη στο φυσικό προϋποθέτει ότι ο νους ενσωματώνεται στο πράγμα… ή έτσι ήθελε ο Αριστοτέλης: το πράγμα όμως είναι εξ ορισμού ύποπτο κι αυτό στο μέτρο που το πράγμα διαλύεται στα σύμβολά του (τα σημεία του)… επιστρέφουμε συνεπώς στην ισοσθένεια η αφόρητη φύση της οποίας επιβάλλει στον ανελικτή διαρκώς την σιωπή – δεν το κρύβει: θα ήθελε να έχει πάντοτε δίκιο… αλλά δεν έχει… σκέφτεται ότι υπάρχει ένας τόπος που σμιλεύει την προκατάληψη σε ανοιχτό κείμενο: είναι η συμβίωση – η συντροφικότητα… φυσικά και αποτυγχάνει διαρκώς σαν σύντροφος: ωστόσο το κείμενο αυτό δεν είναι λόγοι – είναι μία πράξη… σκέφτεται την στρατιωτική ζωή και την αντάρτικη ζωή: πώς η πράξη σμιλεύει τα σώματα μέσα στην ενότητα του άλλου… φυσικά προκειμένου να νικήσεις τον εχθρό πρέπει να μιμηθείς την τελετουργία του εχθρού… ωστόσο μέσα από αυτό το παιχνίδι η αλληλεγγύη ΔΕΝ εξαντλείται στη συμφωνία χαμηλών επιτοκίων – ούτε στην αναγνώριση του δίκαιου των κατοίκων που δεν θέλουν ορυχεία χρυσού στην περιοχή τους… η αλληλεγγύη μεταμορφώνει το σώμα σε ανοιχτό κείμενο – θα ήθελε να πει ο ανελικτής: είμαστε αποξενωμένοι – η σύγχρονη τοπογραφία των πόλεών μας – αυτό και το άλλο: αλλά δεν θα το πει (παράδοξο: έχει ήδη πει)… η γνώση που δεν μετουσιώνεται σε πρακτική παραμένει υπόθεση εργασίας ή λόγος… ως πρακτική η γνώση στην συνέχεια αίρεται στην μυθολογία και συγκροτεί τον σκελετό κάθε πράξης: κανονικότητα… ισοσθένεια ξανά: το ανέφικτο… να πράττω έχοντας επίγνωση της μυθολογίας που προϋποθέτω… ΔΕΝ πράττω… το ανοικτό κείμενο ως αλληλέγγυο σώμα ή το σώμα ως δημόσιος χώρος;

Υπάρχει κάτι διαστροφικά επίκαιρο – η διαστροφή είναι πάντα επίκαιρη – σε αυτά τα χρόνια των λόγων και της οικονομίας: η σύγκλιση λόγου και οικονομίας στο επίπεδο της συμβολικής ανάγνωσης και πράξης… προτού εξεγερθεί η δίκη της αγανάκτησης: φυσικά και όλα υπονοούν το σώμα ως έσχατο στόχο τους ή ακόμη και ως τον έμμονο σκοπό τους – η διδασκαλία προβλέπει εξάλλου: το σώμα πρέπει να καταστραφεί για να σωθεί ή το σώμα πρέπει να σωθεί ώστε να καταστραφεί (ξανά) – αρκετά με τη διαλεκτική…

Η δημοκρατία των λόγων ΔΕΝ ανέχεται την πράξη που αντιβαίνει σε μία συμφωνία κυρίων ή κυριών –επιλέγετε – που προβλέπει ότι προσηλωνόμαστε στην και καταφάσκουμε την αέναη ατελεύτητη συζήτηση και ερμηνεία… η συμφωνία της διαφωνίας και η υπόνοια ότι η ανοχή συνεπάγεται τη διαφωνία συσκοτίζει την ατελέσφορη πράξη ενός λόγου που μιλά ή σκέπτεται – το θέμα δεν είναι η διασύνδεση της λέξης με το πράγμα μέσα από προτάγματα και προκηρύξεις ή διακηρύξεις… δεν φαίνεται ότι είναι αυτό το θέμα: το θέμα εξάλλου – όπως όλα τα παράδοξα – τίθεται στο αδιανόητο της αυτό-αναφορικότητας που προκειμένου να πει στο παιδί ότι όταν τρώμε δεν μιλάμε αίρει τον ΚΑΝΟΝΑ και μιλάει: λέει όταν τρώμε δεν μιλάμε – ο κανόνας έτσι γίνεται αυτή η φωνή του πατρός που εξαιρείται από το παιχνίδι και ορίζει τους κανόνες… ο κανόνας τίθεται εκείθεν του παιχνιδιού και η πράξη υποβιβάζεται στο επίπεδο ανταλλαγής λόγων που η πλέον σωματική μορφή του εναπόκειται στην αίθουσα ενός δικαστηρίου και όσα θα ορίσει εκ νέου η φωνή του ΠΑΤΡΟΣ – ο κανόνας που μιλάει εξαιρώντας εαυτόν από το παιχνίδι… το παιχνίδι ωστόσο είναι παράδοξο από τη φύση του: όλες οι κινήσεις προϋποθέτουν την άρση, μερική ή καθολική, των κανόνων – η κίνηση είναι αυτό το πράγμα… αυτή η πολλαπλότητα που υπονοώ ΔΕΝ είναι η ελευθερία των επιλογών – δεν είναι καν η ελευθερία της γνώμης (φευ αν ποινικοποιείται η γνώμη)… η πολλαπλότητα ΔΕΝ είναι ελευθερία – καταναγκασμός είναι: η ελευθερία εκφράζεται στο Εν – ποτέ στην πολλαπλότητα: ο καημένος ο γαϊδαράκος (ο κληρικός που σκέπτεται εν προκειμένω διότι το ζώο απλώς θα φάει) ενώπιον της πολλαπλότητας τω ν επιλογών σίτισής του λιμοκτονεί… ο σκοπός ενσαρκώνει την ελευθερία – ως σάρκα όμως ΔΕΝ είναι πια ελευθερία… αλλά ούτε αυτό είναι ενδιαφέρον πια: η προάσπιση των λόγων ΔΕΝ είναι προάσπιση της πράξης – αυτό που εννοώ είναι ότι όλες οι πράξεις απορροφώνται από λόγους (δικαιολόγησης, απολογίας ή διθυράμβους) – η πλέον άμεση έκφραση της πράξης παραμένει εγκλωβισμένη μέσα στο άμεσο περιβάλλον μου: είναι η ίδια η στάση μου και η κίνησή μου… δεν μάχομαι για τίποτα: μάχομαι με ένα σκληρό σώμα προκαταλήψεων προκειμένου να είμαι διαρκώς σε εγρήγορση ενώπιον του παιδιού που ΔΕΝ μιλάει και σκέπτεται με τους κανόνες του εκάστοτε παιχνιδιού – αν και υποτροπιάζουμε διαρκώς: και μιλάμε και λέμε ότι όταν τρώμε δεν μιλάμε… είμαι μπροστά σε ένα παράδοξο: ο επαναστάτης είναι στο δρόμο και διακινδυνεύει το ύψιστο: το σώμα του… με όπλα ή δίχως – σε επίπεδο πράξεων ή σύμβασης… εγώ δεν είμαι στον δρόμο: δεν διακινδυνεύω τίποτα: μόνον τις προκαταλήψεις μου…