Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2007

!

Posted: Σεπτεμβρίου 26, 2007 in αποβλεπτικά σχόλια

Το παρακάτω κείμενο αφορά μια ερώτηση που τέθηκε σε μια εξέταση Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης: «Περιγράψτε πως μπορούμε να μετρήσουμε το ύψος ενός ουρανοξύστη χρησιμοποιώντας ένα βαρόμετρο»

Ένας φοιτητής απάντησε : «Δένετε ένα μακρύ σπάγκο στο λαιμό του βαρόμετρου, τότε κατεβάζετε το βαρόμετρο από την ταράτσα στο έδαφος. Το μήκος του νήματος συν το μήκος του βαρομέτρου θα είναι ίσο με το ύψος του κτιρίου.» 

Αυτή η πρωτότυπη απάντηση, έκανε έξω φρενών τον εξεταστή έτσι ώστε ο φοιτητής κόπηκε αμέσως. Ο φοιτητής προσέφυγε στις αρχές του πανεπιστημίου διαμαρτυρόμενος ότι η απάντησή του ήταν αναμφίβολα σωστή, και το πανεπιστήμιο όρισε έναν ανεξάρτητο εξεταστή να διερευνήσει την υπόθεση.Aυτός έκρινε ότι η απάντηση ήταν πράγματι σωστή, αλλά δεν έδειχνε καμιά αξιοσημείωτη γνώση της φυσικής.

 Για να διαλευκανθεί τελείως το θέμα αποφασίστηκε να καλέσουν το σπουδαστή και να του αφήσουν έξι λεπτά μέσα στα οποία αυτός έπρεπε να δώσει μια προφορική απάντηση που να δείχνει μια εξοικείωση με τη φυσική σκέψη.

 Για πέντε λεπτά αυτός παρέμεινε σιωπηλός, βυθισμένος σε σκέψεις. Ο εξεταστής του θύμισε ότι ο χρόνος τελείωνε, και ο σπουδαστής απάντησε ότι ήδη είχε στο μυαλό του αρκετές συναφείς απαντήσεις αλλά δεν μπορούσε να αποφασίσει ποια να χρησιμοποιήσει.

 Στην προτροπή να βιαστεί, ο σπουδαστής απάντησε ως εξής:

«Κατ’ αρχήν μπορείς να ανεβάσεις το βαρόμετρο στην κορυφή του ουρανοξύστη, να το αφήσεις να πέσει στο δρόμο και να μετρήσεις το χρόνο που κάνει να φτάσει στο έδαφος. Το ύψος του κτιρίου μπορεί τότε να βρεθεί από τον τύπο H=1/2gt2 . Αλλά αλίμονο στο βαρόμετρο.»

«Ή αν υπάρχει ηλιοφάνεια μπορείς να μετρήσεις το ύψος του βαρόμετρου, να το στήσεις όρθιο στο έδαφος και να μετρήσεις το μήκος της σκιάς του. Να μετρήσεις ύστερα το μήκος της σκιάς του ουρανοξύστη, και τέλος με απλή αριθμητική αναλογία να βρεις το πραγματικό ύψος του ουρανοξύστη.»

«Αλλά αν θέλεις να κάνεις μια πραγματικά επιστημονική δουλειά, θα μπορούσες να δέσεις ένα μικρού μήκους νήμα στο βαρόμετρο και να το βάλεις σε ταλάντωση σαν εκκρεμές, πρώτα στο έδαφος και μετά στην ταράτσα του ουρανοξύστη. Το ύψος θα μπορούσε στη συνέχεια να βρεθεί μετρώντας και συγκρίνοντας τις δυο περιόδους οι οποίες είναι αντιστρόφως ανάλογες των τετραγωνικών ριζών των επιταχύνσεων της βαρύτητας, στο έδαφος και στο ύψος του ουρανοξύστη. Η επιτάχυνση της βαρύτητας εξαρτάται με τη σειρά της από το ύψος από την επιφάνεια της γης και συνεπώς γνωρίζοντας την επιτάχυνση της βαρύτητας στην ταράτσα βρίσκουμε το ύψος.»

«Ή αν ο ουρανοξύστης διαθέτει μια εξωτερική σκάλα κινδύνου θα ήταν ευκολότερο να ανεβείς τη σκάλα και να βάλεις διαδοχικά σημάδια επαναλαμβάνοντας το μήκος του βαρόμετρου. Μετά να προσθέσεις όλα αυτά τα μήκη.»

«Αν απλώς βαριόσουν, και ήθελες να χρησιμοποιήσεις το βαρόμετρο με ορθόδοξο τρόπο, μπορούσες να μετρήσεις την ατμοσφαιρική πίεση στην ταράτσα και στο έδαφος και να μετατρέψεις την διαφορά των milibars σε αντίστοιχη διαφορά σε μέτρα.»

«Αλλά επειδή ως φοιτητές συνεχώς παροτρυνόμαστε να ασκούμε την ανεξαρτησία του μυαλού και να εφαρμόζουμε επιστημονικές μεθόδους, αναμφίβολα ο καλύτερος τρόπος θα ήταν, να χτυπήσουμε την πόρτα του θυρωρού και να του πούμε:

 ‘ Αν θα σου άρεσε να έχεις ένα ωραίο καινούριο βαρόμετρο, θα σου χαρίσω

 αυτό αν μου πεις το ύψος του ουρανοξύστη’.

 Ο σπουδαστής αυτός ήταν ο NIELS BOHR

Advertisements

σαν σαρδέλα μέσα σε τενεκέ, παστομένος, μυρίζω, πιο πολύ μυρίζεις εσύ όμως, αδελφέ μου, δεν πας να γαμηθείς λέω εγώ, δεν πάει να γαμηθεί κάθε συμπολίτης, δεν πας να γαμηθείς, ο ένας πίσω από τον άλλον, ένας οδηγός σε επιβατικό, μόνος, ένας οδηγός επί χίλια και βάλε αυτοκίνητα, η πόλη δεν περπατάει πια, δεν πας να γαμηθείς, που αποφασίζεις να χρησιμοποιήσεις το ιδιωτικό σου αυτοκίνητο, δεν πας να γαμηθείς που έχεις παρκάρει σε λωρίδα κίνησης λεωφορείου, δεν πας να γαμηθείς που με σπρώχνεις για να κάτσεις, δεν πας να γαμηθείς που ψηφίζεις νέα δημοκρατία, δεν πας να γαμηθείς που δακρύζεις για τις τύχες του σοσιαλισμού (!) σε αυτήν την σκατοχώρα, δεν πας να γαμηθείς που επιτρέπεις το κου κου ε να αναπαράγει την πιο βλακώδη ρητορεία, δεν πας να γαμηθείς που επιτρέπεις στον σύριζα να εναγκαλίζεται με τους εξωκοινοβουλευτικούς που συνειδητά διαχωρίζουν τη θέση τους από την σύγχρονη πολιτική μορφή,  δεν πας να γαμηθείς που κατέστησες νόμιμο συνομιλητή μου τον λάος και τα πρωτοπαλίκαρά του, δεν πας να γαμηθείς που νομίζεις ότι η γραφή συνιστά πράξη πολιτικής διαμαρτυρίας, δεν πας να γαμηθείς, που δεν μπορείς να κλείσεις μάτι όλη τη νύχτα, δεν πας να γαμηθείς που συνειδητά αποδέχεσαι όρους εργασιακής σχέσης που σε προσβάλλουν, δεν πας να γαμηθείς θεματοφύλακα του νόμου, δεν πας να γαμηθείς που δέχεσαι να εργαστείς για τρεις και εξήντα και μάλιστα, μαλάκα, δίχως ένσημο, δεν πας να γαμηθείς λέω εγώ, εγώ γιατί να προασπίσω το δικό σου συμφέρον, μαλάκα, όταν περιμένεις στη γωνία προκειμένου να προλάβεις, οτιδήποτε, δεν πας να γαμηθείς λέω εγώ, δεν πας να γαμηθείς φιλόσοφε: ο έσχατος πιστός αυτής της εποχής είναι ο φιλόσοφος, μαλάκας, δη, ο σκπετικός, αυτή η δυστυχής συνείδηση που περιφέρει το πτώμα της γύρω από ένα κουφάρι, την αλήθεια, δεν πας να γαμηθείς, (α)ληθ(εια): αυτό που ακόμη μνημονεύεται, δεν πας να γαμηθείς, μαύρε καθρέφτη στον τοίχο πες μου πού σκατά θα πέσει η επόμενη βόμβα (θα την ρίξω εγώ;), δεν πάω να γαμηθώ λέω εγώ, δεν πάτε όλοι να γαμηθείτε, δεν πας να γαμηθείς που το μόνο αντικείμενο που ανακυκλώνεις είναι τα σκατά μες το κεφάλι και την κοιλιά σου, δεν πας να γαμηθείς, που δεν μπορείς να γράψεις μία αράδα που να σημαίνει κάτι, μαλάκα, μία μουσική φράση που να βγάζει νόημα, τέλος, εγώ φταίω

(κραπ)

Posted: Σεπτεμβρίου 21, 2007 in αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά

κραπ, μου είπανε ότι ήμουνα παιδί, κραπ, μία μεταβατικής γενιάς, κραπ, είμαι, κραπ, από πού ήρθα, κραπ, αλλά πού μεταβαίνω, κραπ, ή δεν μεταβαίνω εγώ, κραπ, χαμένη γενιά, κραπ, σιχτίρ, κραπ, κάπου το έχω ξανακούσει αυτό, κραπ, σκατά, παγωμένα χειμωνιάτικα, κραπ, μία ηλιόλουστη μέρα, κραπ, αυτό είναι, κραπ, μεταβατικός είμαι ενός αμετάβατου ρήματος, εγώ, κραπ, το εγώ δεν είναι ρήμα, κραπ, είναι, κραπ, το είναι, κραπ, απαρέμφατο, αυτό που δεν εμφανίζεται, κραπ, αυτό είμαι, κραπ, χαμένη γενιά, κραπ, αυτός που θα μας βρει, κραπ, ας μας κρατήσει κι όλας, κραπ, επιστροφές δεν γίνονται, κραπ, λίγο φαγητό μόνο, κραπ, και μία έρντιγκερ, κραπ, γκίνες, κραπ, μπάσταρδο κελτών και σαξόνων, κραπ, παντοπροσωπία, κραπ, φον νιχτς τσου νιχτς, κραπ, βλέπω στεριά, κραπ, υποχωρεί ο πυρετός, κραπ, αισθάνομαι ήδη χειρότερα, κραπ, ευτυχώς: σκατόγερε κι αυτή την φορά την πήδηξες, κραπ, ποια, κραπ, δεν ήμουνα εγώ, κραπ, πού τέτοια τύχη, κραπ, με το πουλί στο χέρι πάντα, κραπ, βλέπω στεριά, κραπ, τα παγόβουνα της διαλεκτικής λιώσανε, κραπ, η άνοδος της θερμοκρασίας, κραπ, επιφέρει, κραπ, μεταβολέ,ς κραπ, μεταβατική γενιά και η γη, κραπ, εγώ είμαι η γη, κραπ, αυτό το μικρό νησί της αλήθειας, κραπ, μέσα σε έναν αχανή ωκεανό, κραπ, από τον ωκεανό στη γη και ξανά στον ωκεανό, κραπ, μπορώ να το επαναλάβω, από τον ωκεανό στη γη, και ξανά, στον ωκεανό, κραπ, γαμημένες μεταφορές, πώς το έλεγε ο αυστριακός, κραπ: μία καλή μεταφορά αναζωογονεί την σκέψη μου, κραπ, πρώτη και τελευταία φορά, κραπ

σφυροδρέπανο

Posted: Σεπτεμβρίου 18, 2007 in αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake)

ο καλός αμλέτος είδε το φάντασμα του πατέρα του: έφερε σφυρί και δρεπάνι… δεν έχω κανέναν για να εκδικηθώ τον θάνατό σου… η κατάρα δεν σπάζει – εκτός κι αν βρω πώς μπορώ να εκθέσω το όνομά σου δίχως να το προφέρω… ακόμη και τότε όμως είναι αργά: είμαι καταδικασμένος να ζήσω ξανά και ξανά το δικό σου όνομα… περασμένα τα μεσάνυχτα ο καλός αμλέτος έχει αποφασίσει: μία στιγμή τρέλας και η απόφαση είναι δεδομένη… ξημέρωσε: το όνομα δεν προφέρεται – μόνον γράφεται… βρήκα τρόπο να διασώσω την κατάρα και να μην διασώσω τον εαυτό μου: γράφεται… αναπνεώ – νομίζω… παρατηρώ το στέρνο που κινείται: ανάσα είναι… το όνομα παραμένει βουβό: τίποτα δεν άλλαξε: η δανιμαρκία είναι ένα μήλο σαπισμένο εκ των έσω της: τα σωθικά της είναι σάπια – ευτυχώς… η δανιμακρία δεν λογοδοτεί περί της ασχήμιας της… προσευχήθηκα και βρήκα νέο τρόπο: δεν μίλησα και δεν έγραψα: μόνον θυμήθηκα παραστάσεις…  δεν είχε όμως σημασία στο τέλος της ημέρας: η μάχη ήταν άνιση κι εγώ έπεσα πτώμα…

()

Posted: Σεπτεμβρίου 15, 2007 in (παρά) πολιτικά

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=5109904,19156496,27056016,41368848,49250960

εντέλει η πεποίθηση ότι ο νόμος ή η παιδεία απόλυτα οφείλουν να ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ τη μορφή που θα επιτρέψει μία στοιχειώδη κοινωνική και πολιτική συγκρότηση υποθάλπει αξιολογικές κρίσεις που αναγνωρίζουν στον άνθρωπο ένα θεμελιακό κακό ή τον άνθρωπο ως θεμελιωδώς κακό: αυτό το ζώο είναι φύσει κακό (και υπό αυτήν την έννοια ο νόμος και η παιδεία γειτνιάζουν με την θρησκεία)… δεν με ενδιαφέρει εν προκειμένω αν η κακή φύση του ανθρώπου είναι μία συμπτωματολογία που υποτάσσεται σε ένα έλλογο στοιχείο και ισορροπεί (Leibniz, Hegel) σύμφωνα με τις επιταγές ενός (άρρητου) λόγου ή αν αυτή η φύση διακρίνεται σε μία καλή και κακή φύση που αναπαράγει αέναα μυθολογικά σχήματα περί πάλης και έσχατης μάχης καλού και κακού (Marx – αυτή η προσέγγιση στον Marx αντλεί από τον Benjamin)… δεν με ενδιαφέρει η αγωνία προς θάνατο ή την ασθένεια: αυτή η βούληση για δύναμη μόνον – τίποτα άλλο… η δύναμη είναι Εν και προσλαμβάνει τις μορφές που ιστορικά γνωρίζουμε: ωστόσο υποθάλπει πάντοτε τον εαυτό της, την αναπαραγωγή της και την επέκτασή της… αυτό βέβαια το αναγνωρίζει ήδη ο Kant και το διατυπώνει με συνοπτικό τρόπο στο σύντομο δοκίμιό του περί της αιώνιας ειρήνης: ο νόμος και αυτό είναι κρίσιμο οφείλει να είναι μόνον αποτρεπτικός (απαγορευτικός): καμία εξαίρεση διότι η κοινωνία των αστών ανασυγκροτείται υπό την προπτική του ιδιωτικού της συμφέροντος και μόνον…  αυτός ο νόμος είναι δίκαιος άρα είναι απάνθρωπος… είναι απάνθρωπος προκειμένου να καταστήσει δυνατή μία κοινωνία ανθρώπων: αυτό το ζώο μόνον έτσι κατανοεί… κι αυτός ο νόμος οφείλει να προσλάβει τη μορφή ενός ανθρώπου – απάνθρωπου… η μορφή είναι το ζωντανό παράδειγμα…η ενσάρκωση του νόμου ξανά και ξανά… ο Kant δεν διατυπώνει ουδέποτε καμία ανάγκη επιτήρησης ή αστυνόμευσης προκειμένου ο νόμος να γνωρίσει κατά πόσο εφαρμόζεται ή όχι: ακατανόητα εμμένει σε μία δύναμη του λόγου ή την αυτονομία του ανθρώπινου νου που μπορεί να ρυθμίσει εαυτόν… κι αυτό από έναν άνθρωπο που ταυτοποιεί το ζώο με τον λύκο – ακολούθωντας την παράδοση της πολιτικής φιλοσοφίας του παρελθόντος… ωστόσο (παρά την αναγνώριση του κακού ως τη φύση του ζώου) εμμένει σε μία διαφορετική σύλληψη της δυνατότητας του ζώου: να είναι αυτόνομο… λέξεις που δεν γνωρίζουμε ή δεν κατανοούμε: αυτονομία…

για τον σωτήρη

Posted: Σεπτεμβρίου 14, 2007 in Χωρίς κατηγορία

θα ήθελα να κοινοποιήσω την ύπαρξη του σωτήρη… αλλόκοτο ε; ο σωτήρης δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο ενιαίο λύκειο για λόγους που δεν μας αφορούν… χαριστικά, όπως μου είπε, κατόρθωσε να πάρει το απολυτήριο στα 28 του χρόνια καθώς χρωστούσε λατινικά και ιστορία… ο σωτήρης τώρα παρακολουθεί γ’ τάξη εσπερινών: τον επόμενο χρόνο θα παρακολουθήσει, πρώτα ο θεός (του), την δ’ τάξη ώστε να έχει δικαίωμα συμμετοχής στις πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΤΕΙ… ο σωτήρης με ρώτησε με τί ασχολούμαι… του είπα… γνώριζε και τον Καντ και την Κριτική του καθαρού Λόγου… με ρώτησε με φόβο και διστακτικά μήπως μπορούσα να του εξηγήσω για ποιον λόγο δεν χρησιμοποιούμε πια απαρεμφατικό τύπο ή γιατί χρησιμοποιούμε περιφραστικά προσδιορισμούς που παλαιότερα αποδίδαμε μονολεκτικά… η συζήτηση επεκτάθηκε κι ο σωτήρης με ρώτησε για το άρθρο: του εξήγησα τις διαδικασίες απλοποίησης στη χρήση της γλώσσας όταν αυτή η γλώσσα χρησιμοποιείται από έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων που πιθανώς να μην έχουν πρόσβαση ή χρόνο προκειμένου να σπουδάσουν και να κατακτήσουν όλους τους («ορθούς») μηχανισμούς της γλώσσας (!)… με ρώτησε για την γενική πτώση: μου είπε ότι οι νομάδες δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούν γενική πτώση… κάπως έτσι ο σωτήρης είχε συλλάβει μία εξηγητική αρχή για τους γλωσσικούς τύπους: στη βάση δηλαδή μίας γενικής ανθρωπολογίας… του είπα ότι οι νομάδες δεν χρησιμοποιούν παρά μόνον δηλωτικά πραγμάτων ή κίνησης (η έννοια της γενικής ή της ιδιοκτησίας που αυτή συνήθως εκφράζει είναι άχρηστη για τους νομάδες)… τον προέτρεψα να ψάξει κάποια πράγματα… του είπα ότι μάλλον έχω λάθος διότι μόνον μία θεωρία του παρουσιάζω… κι όμως: ο σωτήρης παραδέχτηκε ότι αυτό που λέω έχει κάποια λογική… τρόμαξα… τρομάζω ακόμη – παρόλα αυτά ο σωτήρης έφυγε ικανοποιημένος, βέβαιος ότι έχει κατακτήσει κάποια βουνοκορφή που για μένα είναι πεδινό… ο σωτήρης μοιράζει φυλλάδια τα πρωινά και πηγαίνει στα ΤΕΕ εσπερινά το βράδυ… είναι μεγαλύτερός μου… η καθηγήτριά του ζήτησε χρονο προκειμένου να ψάξει και να απαντήσει στην απορία του… δεν ξέρω…  τί μας κάνει τελικά να ρωτάμε άχρηστα πράγματα; ήμουνα βέβαιος ότι ήταν η σχόλη (η αριστοτελική αργοσχολία ανθρώπων που διαβιώνουν – δεν επιβιώνουν απλα)… ίσως έχω ξανά λάθος: ο σωτήρης θα ξαναπεράσει από εδώ κάποια στιγμή και ίσως μου πει περισσότερα κι ενδιαφέροντα πράγματα… απλά είδα έναν (ακόμη) νομάδα – κι ας μην τον ξέρω προσωπικά…

(συν)τρόφιμοι

Posted: Σεπτεμβρίου 14, 2007 in αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake)

ο συντρόφιμος κραπ σε μία στιγμή αδυναμίας παραδέχτηκε ότι δεν υφίσταται κανένα νόημα σε όλα αυτά… ρωτήσαμε, σε ποια, ωστόσο επέμεινε ότι ούτε καν αυτή η ερώτηση μπορεί να λάβει μία απάντηση διότι δεν υπάρχει κανένα νόημα… ο συντρόφιμος κραπ είναι σχεδόν 32 με πολλαπλές ψυχοπαθολογικές κακώσεις – εκ των οποίων ο ίδιος έχει προξενήσει τις πιο σημαντικές στον εαυτό του: το μόνο πράγμα, λέει, που αναγνωρίζει ότι μπορεί να προσβάλλει… η προσβολή φυσικά είναι όλη δική του: ο συντρόφιμος κραπ δεν έχει ψυχή… ο συντρόφιμος κραπ αναπαράγει κενές μονάδες χρόνου ώστε να εξασφαλίζει μία άνετη σχετικά ζωή… αν και δεν κατέχει μέσα παραγωγής ωστόσο του έχει παραχωρηθεί η δυνατότητα παροχής υπηρεσιών… ο κενός χρόνος και η παροχή υπηρεσιών συνοψίζει την τραυματική φύση του… μία σοβαρή ασθένεια στο κωνάριο έχει ήδη επιφέρει οριστική ρίξη με το πραγματικό και έκτοτε αδυνατεί να καταφύγει σε γενικές έννοιες…  η ίδια η δυνατότητα σκέψης του συντρόφιμου κραπ αμφισβιτείται σε μία σειρά μελετών που δημοσιεύονται σε έγκυρα περιοδικά… ο συντρόφιμος κραπ δεν μπορεί να ανασυγκροτήσει τις πράξεις του υπό την προοπτική ενός σκοπού – αυτό καθιστά τον συντρόφιμο κραπ ένα ασφές σχήμα στα όρια προφανώς ενός ανθρώπινου σώματος… ενώ αναγνωρίζει ως υπέρτατη αρχή την καθολική αλληλεπίδραση των σωμάτων στο χώρο και το χρόνο εντούτοις ο ίδιος δεν αλληλεπιδρά: ο συντρόφιμος κραπ δεν παρουσιάζει σημεία λειτουργίας των ζωτικών οργάνων του: ήτοι περιουσίας, ιδιοκτησίας, καταθέσεων κτλ – αν και αυτό το σημείο είναι σημείο έντονης αντιπαράθεσης στις διεθνείς μελέτες περί τον κραπ διότι ο ίδιος κατέχει συλλογές αντικειμένων… αυτό που φέρει ο συντρόφιμος κραπ μαζί του δεν είναι συμφέρον αλλά μία απροσδιόριστη ανοχή… προς τον εαυτό του ή τους εαυτούς του… ρωτήσαμε τον συντρόφιμο κραπ για ποιον λόγο συνεχίζει… τί συνεχίζω, ήταν οι ακριβείς λέξεις του… τίποτα… με ενδιαφέρει πώς κάθε πρωι με ανακαλούν, είπε… πού, ρωτήσαμε ξανά; τα πρόσωπά τους, είπε… ποια; επιμείναμε… εκείνη κι εκείνη: όταν δεν κοιτάζουνε, κοιτάζω εγώ… ο συντρόφιμος κραπ αδυνατεί να παρακολουθήσει και να συμμετέχει σε μία συζήτηση λογικής συνοχής: αντιτείνει ότι υπόκειται μίας σπάνιας ασθένειας συνειρμικής παθολογίας ασυνεχειών…  ο συντρόφιμος κραπ θα παραμείνει εντός του χωρου προκειμένου να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της κατάστασής του – εκτός κι αν κάποιο δραματικό συμβάν επιφέρει μεταβολές στον προγραμματισμό μας…

κραπ, επισκέφτηκα μία ψυχολόγο, κραπ, και της είπα ότι πεθαίνω, κραπ, μου είπε, κραπ, κραπ (με αποκάλεσε) ότι αυτή ειναι μία συνηθισμένη εμμονή, κραπ, της είπα ξανά, πεθαίνω, κραπ, μου συνέστησε φαρμακευτική αγωγή, κραπ, προκειμένου να πεθάνω πιο γρήγορα ή να μην πεθάνω, κραπ, μου είπε ότι είναι για την εμμονή, κραπ, ότι πεθαίνω, της εξήγησα ότι και αυτή πεθαίνει, κραπ, μου είπε ότι είναι κι αυτή μία συνηθισμένη εμμονή, κραπ, η εμμονή οτι πεθαίνω ή ότι πεθαίνω, όχι, σοβαρά μιλάω: πεθαίνεις, κραπ, ποιανού εμμονή, δική σου ή του θανάτου, κραπ, δεν απάντησε, είναι σκεφτική, κραπ, μου συνέστησε νέα φαρμακευτική αγωγή, κραπ, δεν αντέχω να σε βλέπω, τόσο όμορφη, γνωρίζοντας, κραπ, ότι θα πεθάνεις, κραπ, ποιος, δεν έχει σημασία, κραπ, αποχώρησα, κραπ, συναντήθηκα λίγες ώρες αργότερα με έναν χατζημιχάλη, κραπ, από το γνωστό κτήμα επανομής, κραπ, δεν συζητήσαμε, κραπ, ανέφερα ότι πεθαίνω, κραπ, δεν μου συνέστησε τίποτα, κραπ, απάντησε, κι εγώ, κραπ, κοφτά είπε: σταρχίδια μου, κραπ, ποιος, δεν έχει σημασία, ήπια, κραπ, ησύχασα, κραπ, ξημέρωσε, κραπ, δεν πέθανα (ακόμη), κραπ

μεταφραστικά

Posted: Σεπτεμβρίου 1, 2007 in αποβλεπτικά σχόλια

φίλε κώστα, ξαναπιάνοντας το νήμα της ανάγνωσης της υπερβατολογικής διαλεκτικής είμαι εκ νέου ενώπιον αυτού του απόλυτου μηδενός που λέγεται ελληνική φιλοσοφία: είναι απόλυτο αυτό το μηδέν διότι συνεπάγεται μία χείμαιρα: ένα ον που επαίρεται ότι προσδιορίζεται ενώ ο μοναδικός προσδιορισμός του παραμένει μία αδιανόητη γλώσσα… ο κύριος Δ έχει μεταφράσει την υπερβατολογική διαλεκτική παραλαμβάνοντας ως μαθητής την διαδοχή από τον Χρήστο Γιανναρά που βρήκε τραγικό θάνατο σε αυτοκινητιστικό (το 1977 νομίζω) προτού ολοκληρώσει την έκδοση σύνολης της Κριτικής του καθαρού Λόγου (μία προσπάθεια που παρά τα προβλήματά της συνιστά μία συνεισφορά στην καντιανή σπουδή): παραθέτει μάλιστα ως κατακλείδα στην εισαγωγή του τα λόγια του (‘καντιανού’ οπως αναφέρει) ποιητή Schiller που αναφέρει ότι απαίτησε δέκα χρόνια προτού κατανοήσει την καντιανή φιλοσοφία και δέκα χρόνια προτού αποτινάξει την επιρροή της… υποθέτω ότι ο κύριος Δ μεταφράζει την υπερβατολογική διαλεκτική (και μεθοδολογία) επί δέκα συναπτα έτη: όσα δηλαδή απαίτησε περίπου ο Kant προκειμένου να φέρει στη δημοσιότητα την πρώτη έκδοση της Κριτικής του καθαρού λόγου (αν και αναφορές από την αλληλογραφία του Kant περιγράφουν την ολοκλήρωση της Κριτικής μέσα σε μόλις τρεις μήνες: ο έλεγχος ή η επιμέλεια απίτησε εξαντλητικές προσπάθειες)…

αναγνωρίζω φίλε Κώστα ότι υποθάλπω με αυτό εδώ το δημοσίευμα την τραγική (αληθή) ρήση του καθηγητή σε σχέση με μία άλλη ελληνική απόδοση κειμένου του γερμανικού ιδεαλισμου: θεωρώ το κείμενο ως μη μεταφρασμένο…

είναι νομίζω κατανοητό ότι η ανάγνωση από την ελληνική μετάφραση της υπερβατολογικής διαλεκτικής είναι αδύνατη: είμαι βέβαιος ότι οι ελληνικοί χαρακτήρες χρησιμοποιήθηκαν καταχρηστικά ενώπιον μίας τρομακτικής ενόρασης του παντός που απλά, αδυνατεί να πραγματωθεί σε μία κατανοητή γλώσσα…

η μετάφραση ενός κειμένου είναι ερμηνεία: η απόδοση όρων, μάλλον πόσο θεμελιωδών εννοιών μίας σκέψης (των τελεστικών όρων δηλαδή ή της ιδιολέκτου /του ιδιώματος του φιλοσοόφου) είναι μία πολύπλοκη επεξεργασία νοημάτων που διερευνά διαρκώς την πιο σύντομη, περικετική αλλά και κατανοητή εκφορά ενός σύνθετου νοηματικού ιστού… ο μεταφραστής θεωρώ ότι αναλαμβάνει την ευθύνη μίας πρότασης που αφορά συνολικά στην εισαγωγή μίας ορολογίας που τίθεται σε δημόσια κρίση και διεκδικεί αξίωση καθιέρωσής της ως δόκιμης ορολογίας… πολύ περισσότερο σε μία γλώσσα όπως είναι η ελληνική που συγκροτείται μέσα από διαφορετικά μέσα έκφρασης – σε  σχέση λ.χ. με την αρχαία ελληνική ή τη γερμανική γλώσσα…

δεν αντιλέγω ότι τα κείμενα είναι δύσκολα: ο καντιανός μακροπερίοδος λόγος συσκοτίζει συχνά ένα εχγείρημα που είναι από την ίδια τη φύση του δύσκολο σε κάθε αφελή προσέγγιση… η μετάφραση όμως του κυρίου Δ διαλύει κάθε δυνατότητα νοηματικής αλληλουχίας του κειμένου παραδίδοντας εντέλει έναν Kant εκτεθιμένο στον κίνδυνο να θεωρηθεί (από έναν αναγνώστη που δεν έχει καμία πρόσβαση σε μία άλλη γλώσσα) διανοητικά καθυστερημένος – φυσικά και μπορούμε να συζητήσουμε την πνευματική κατάσταση ευρύτερα όσων ασχολούνται με τη φιλοσοφία σε αυτό το επίπεδο αφαίρεσης (;), αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας εν προκειμένω…
η μετάφραση δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο ή τίποτα περισσότερο από αυτά που απαιτεί το πρωτότυπο κείμενο και αυτό είναι ένα αίτημα που αφορά τη νοηματική συγκρότηση του κειμένου – όχι τη μορφή του… αυτό που μεταφράζουμε εξάλλου είναι οι αρμοί και οι συνάψεις ή τα επιχειρήματα: κι αυτά δεν είναι λέξεις / εικόνες / σημεία που οφείλουμε μόνον να υποκαταστήσουμε με άλλες λέξεις / εικόνες / σημεία…

ο κύριος Δ προσέφερε κακές υπηρεσίες σε αυτό που ίσως ειλικρινώς αγαπάει και υπηρετεί – η έκδοση εξάλλου της μετάφρασης με ίδια μέσα προσθέτει στις βάσιμες υποψίες μου…

ευρύτερα οι φιλοσοφικές σπουδές στην ελλάδα παρουσιάζουν μία παθογένεια που δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται πια να αποδίδεται στην λαμπερή παράδοση των αρχαίων χρόνων… τα φιλοσοφικά τμήματα δέχονται φοιτητές με ουσιαστικές ελλείψεις στα βασικά εργαλεία που προϋποθέτει η φιλοσοφική έρευνα: τα βασικά εργαλεία της φιλοσοφικής έρευνας είναι οι νεκρές και ζωντανές γλώσσες: τα δικά μας κείμενα είναι γραμμένα στην αρχαία ελληνική  ενώ ένας σημαντικός όγκος της παράδοσής μας χρησιμοποιεί την λατινική γλώσσα (είναι ενδεικτικό π.χ. ότι τα κείμενα που αξιώνουν επιστημονική ισχύ χρησιμοποιούν την λατινική γλώσσα κι αυτό συμβαίνει έως και τα μέσα και τέλη του 18ου αιώνα: τα κέιμενα που γράφονται στις νέες ευρωπαϊκές γλώσσες είναι κείμενα εκλαϊκευτικά – η ευρώπη ωστόσο χρησιμοποιεί ως επίσημη γλώσσα της επιστήμης της την λατινική)… οι νέες γλώσσες τέλος σηματοδοτούν τη διαμόρφωση μίας φιλοσοφικής ορολογίας που αντικαθιστά την παραδοσιακή σχολαστική ορολογία φέροντας το βάρος των συμπαραδηλώσεων των εννοιών των γλωσσών τους σε μία νέα ουσιαστικά προοπτική της φιλοσοφίας (αλλά και ευρύτερα της ζωής)… η ανεπάρκεια αυτή είναι τραγική διότι στρέφει όσους επιθυμούν μία σοβαρή ενασχόληση με τη φιλοσοφία στο εξωτερικό αποστερώντας ταυτόχρονα και τη δυνατότητα διαμόρφωσης μίας ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης – έστω και σε ένα επίπεδο ιστορίας της φιλοσοφίας και φιλοσοφική ςορολογίας… οι εξαιρέσεις είναι λίγες – και η αλήθεια είναι ότι μπορεί και να επαρκούν προκειμένου να καλύψουν το κενό διότι είναι λαμπρές εξαιρέσεις…

φίλε κώστα, επιστρέφω δειλά – δειλά στο γερμανικό πρωτότυπο και παρακολουθώ περίοδο – περίοδο τον υπνωτικό χαρακτήρα του καντιανού λόγου…

ΥΓ το όνομα δεν χρειάζεται να το αναφέρω διότι όποιος γνωρίζει τη μεταφραστικη παρουσία των κειμένων του Kant στην ελλάδα αναγνωρίζει και το πρόσωπο…