Αρχείο για Μαρτίου, 2007

η θάλασσα περικλείει και περικλείεται… προφανώς η δυνατότητα οριοθέτησης μίας θάλασσας εστιάζει στην στεριά, τις γραμμές μίας ακτής ή μίας όχθης… εντούτοις συχνά η θάλασσα συνοψίζει την απόλυτη ετερότητα, την φύση, το παράλογο, τη γυναίκα, αυτό που δεν επιδέχεται αφενός κανενός είδους προσδιορισμό, αφετέρου όμως, εποπτεύει το σύμπαν των δυνατών προσδιορισμών: άλλοτε ήμερη, άλλοτε εκστατική, εκτείνεται ως αυτή η οργιώδης ταραγμένη όψη που προς-βάλλει διαρκώς το στέρεο και διεκδικεί τον τόπο του, εναγκαλίζει το στέρεο και το αποσυνθέτει… αυτή είναι η γραμμή που χαράσσει την επιφάνεια της θάλασσας: εδώ εντοπίζει το βλέμμα το αντιφατικό: μία γραμμή που δεν συγκροτείται ως κανένα εκ των οικείων γεωμετρικών κατασκευών, μία γραμμή μεταξύ δύο σημείων (δύο λιμένων λ.χ.) που δεν συνιστά την πιο σύντομη οδό ή την πλέον ασφαλή διαδρομή… η θάλασσα δεν μεταγράφεται σε κανέναν λογικό χώρο: είτε αυτός συγκροτεί όρια και σύνορα, είτε φορά και σχέση, συνάρτηση… η επιφάνεια της θάλασσας… νηφάλια η σύλληψη του πνεύματος κατανοεί ότι το εσώτατο της θάλασσας είναι εξημερωμένος τόπος, οικείος σε αλλόκοτα είδη ζωής… η ταραχή ωστόσο που γεννά μία επιφάνεια που δεν είναι τω όντι επιφάνεια, εκείνη που άλλοτε κατασπαράσσει κι άλλοτε αντικατοπτρίζει, η επιφάνεια που συναντά το έσχατο όριό της στα όρια τα φυσικά της όρασης: τον ορίζοντα… αυτή η θάλασσα όταν αποτρβά το σώμα της (άμπωτη) επαναφέρει τις μνήμες, τα λείψανα που στεριώσανε μέσα στα σπλάχνα της, τα ναυάγι(τα ναυάγιά μας)… όταν ζυγώνει πάλι (παλίρροια) διεκδικεί την ίδια την υπόστασή μας, να μας αφανίσει… αυτή η επιφάνεια άλλοτε ξεπροβοδίζει φίλους, κι άλλοτε τους καλοδέχεται… πάνε χρόνια που η θάλασσα αυτής της πόλης καλοδέχεται: ξεπροβοδίζει μόνον ή διαρκώς…

ο θερμαϊκός συντάχθηκε με το βλέμμα μου στις 08:42π.μ. στο ύψος του 1ου Λυκείου Θεσσαλονίκης μέσα από ένα υπερμεγέθες μεγενθυτικό παράθυρο του λεωφορείου της γραμμής 3 (τρία)…

καρτεσιανά #

Posted: Μαρτίου 29, 2007 in (παρά) φιλοσοφικά

 η καρτεσιανή σύλληψη της βούλησης ή της απόλυτης ελευθερίας της βούλησης (άπειρη) εισηγείται την έννοια κατεξοχήν του θεϊκού στους νέους χρόνους, η απόλυτη ελευθερία είναι η έννοια κατεξοχήν του θεού… αυτή η σύλληψη, ήτοι η άπειρη ελευθερία ή η απόλυτη βούληση, εμμένει ή διαμένει ως η  εικόνα του θεού εντός του ανθρώπου (κατά εικόνα και καθ’ομοίωσιν) χαράσσοντας πολλαχώς τα όρια της εποχής που έπεται: έννοια κατεξοχήν του θεού είναι η απόλυτη ελευθερία της βούλησής του και ο άνθρωπος (καρτέσιος) κατανοεί την ελευθερία της βούλησής του (το άπειρο της φαντασίας) ως την έννοια, τη θεϊκή έννοια κατεξοχήν του θεού εντός του ιδίου του πνεύματος: η ελευθερία της βούλησης (η άπειρη δύναμή της είτε αυτή είναι παραγωγική είτε αναπαραστατική) συγκροτεί τον τόπο της εικόνας ή της ομοιότητας του θεού και του ανθρώπου…  ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον θεό ή το θεϊκό στοιχείο εντός του ιδίου ως αυτό, ήτοι την απόλυτη άπειρη ελευθερία της βούλησης… ταυτόχρονα όμως, το πονηρό πνεύμα, ο καρτέσιος εν προκειμένω, υποτάσσει αυτήν την απόλυτη άπειρη ελευθερία της βούλησης στο λόγο: η κρίση που παράγει η συνέργεια νου και βούλησης μπορεί και σφάλλει ή μπορεί και δεν σφάλλει… όμως ο λόγος ή ο νους συγκροτεί τον κανόνα ή την διόρθωση που συντάσσει το αληθές ως τον οικείο τόπο του λόγου ή του ανθρώπου ως ανθρώπου κατεξοχήν… αποθέτοντας την απόλυτη ελευθερία ή την βούληση που βούλεται απόλυτα στην έννοια του θεού (αποδίδοντας κατ’ουσίαν τη βούληση ως Την έννοια) ο καρτέσιος προδικάζει το σύμπαν όλων των δυνατοτήτων που έπονται: η αλήθεια υπερβαίνει τη βούληση ή εν πάση περιπτώσει δεν συγκροτεί τον προνομιακό τόπο της βούλησης (άρα του θεού)… αντίθετα η αλήθεια εναπόκειται στον λόγο και τον κανόνα που αυτός συγκροτεί… η αλήθεια προσιδιάζει εις το εξής μόνον στο ανθρώπινο (στον ανθρώπινο λόγο)… εξάλλου η αλήθεια μόνον δι’αυτού, ήτοι τον άνθρωπο, διατηρεί σημασία… η σχάση που επέρχεται μεταξύ του θεϊκού και ανθρώπινου είναι η τραγική πράξη της νεότερης εποχής: μία θεϊκή άπειρη βούληση ή ελευθερία που, εντούτοις, αργά ή γρήγορα τίθεται ενώπιον και υπόλογη του ανθρώπινου λόγου… και της κριτικής του βλέμματός του – του φυσικού φωτός..

προσχέδια μίας Φιλοσοφίας της Ιστορίας

( )

Posted: Μαρτίου 29, 2007 in αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake)

θιγγάνων νους

(…)

χρησμοί / άχρηστοι

Posted: Μαρτίου 28, 2007 in orakeln

ο χειμωνάς είχε άδικο μάλλον, δεν είναι η εικόνα η σιωπή του αιώνιου, η γραφή είναι… είναι η γραφή όμως εικόνα; σύμφωνα με τον πλάτωνα είναι – αυτή η σύνδεση της γραφής και της εικόνας παρακολουθεί και την ιστορία των ιδεών… το σημείο (εικόνα) ή η ευτυχής σύζευξη μίας εικόνας (το σημαινόμενο) και του σημαίνοντος (την διαδοχή των ήχων)… κατανοούμε εύκολα μάλλον ότι το πρόβλημα δεν είναι το σημείο (η εικόνα δηλαδή της γραφής) αλλά η διαδοχή των ήχων, η διάταξή τους… αυτόν τον ήχο εσωκλείει η γραφή (και η εικόνα) και αυτός ο ήχος δεν είναι παρά η εμμενής σιγή του αιώνιου… παραμένει προς διερεύνηση ποιος και πώς αναλαμβάνει κάποιος κάποτε τον ήχο… άραγε ταυτίζεται το σημείο και το σημαίνον; είναι διττή η σημασία τους; η σημασία δηλαδή της λέξης ως εικόνας και της λέξης ως σημασίας; κι ο ήχος; ο ήχος εσωκλείει δυνάμει Κάθε νόημα (παράγει εκ του μη όντος ή της εικόνας, το ον ή το νόημα)… αυτό είναι ο αιώνας… ο ορίζοντας που υποδεικνύει ταυτόχρονα την πληρότητα (ενεργός πραγματικό) και τη μη πληρότητα (δυνατότητα)… άρα η σιωπή δεν είναι μη κίνηση (εικόνα): είναι κίνηση κατεξοχήν, ως το αμφίρροπο σημείο…

αγαπητή έρευνα,

φέρω πολλαπλά ονόματα και δυστυχώς πολλαπλές και συχνά αντίπαλες προσωπικότητες οι οποίες συχνά, σε καθημερινή σχεδόν βάση διεξάγουν ανελέητο πόλεμο με έπαθλο το θεάρεστο κορμί μου – δυστυχώς έχω μόνον ένα φυσικό αντικείμενο που αποδίδω ή θέλω να πιστεύω ότι αυτό που αποδίδω είναι και το οικείο σώμα μου (παρόλο που δεν ανταποκρίνεται στη βούλησή μου και ορθά, διότι διαμέσω όλων αυτών των πολυσχιζοειδών φωνών συχνά αποπροσανατολίζομαστε)… οι περισσότεροι από εμάς που εξ ανάγκης συμβιώνουμε μέσα σε αυτό το σώμα είμαστε αρσενικοί – αν και γνωρίζουμε ότι η απαρχή μας ήταν το θήλυ… αυτό όμως δεν μας αγχώνει περισσότερο από όσο αγχωνόμαστε συνήθως με όλες τις καθημερινές ασχολίες μας… φυσικά η κατάσταση περιπλέχτηκε όταν ταυτόχρονα με το φυσικό μου σώμα, οι αναρίθμητες φωνές απόκτησαν πρόσβαση και σε ένα δεύτερο σώμα, το οποίο εμφανίζει όλα τα χαρακτηριστικά των φωνών: είναι σιωπηλό, ακτινοβολεί, τρέφεται με ηλεκτρική ενέργεια και υποτάσσει ένα όργανο το οποίο, αν και δεν φέρει καμία ομοιότητα με το χέρι, ωστόσο, επιτελεί την ίδια λειτουργία: γράφει (μαλακίζεται)… η σύγχυση, όπως κατανοείτε, είναι τρομακτική: τί είμαστε εντέλει, άνθρωποι ή μηχανοί; (έκανα μία νοηματική ρίμμα που απαιτούσε πληθυντικό αριθμό)… κατά τα λοιπά είμαι άεργος ενώ οι εργασίες μου όλες και δίχως καμία εξαίρεση ουδέποτε συνάντησαν ή έτυχαν κανενός είδους αποδοχής: είμαστε, αυτό που όλοι γνωρίζουν και χαρακτηρίζουν, ανέκδοτοι ή και ανέκδοτα αποτυχίας… η μοναδική απήχηση που γνώρισε οποιαδήποτε προσπάθειά μου ήταν οι εποχές της δωρεάν διανομής εντύπων… η αεργία μου είναι φιλοσοφικής φύσης και λυπόμαστε διότι μας κατατάσσεται με τη θρησκεία και τους πνευματιστές… ο μόνος λογος που διατηρούμε το ευλογημένο τούτο ευβλογόγιο είναι προφανώς η προαναγγελία της έλευσης της δευτέρας παρουσίας ή του πνεύματος επί της γης… επιχειρούμε να προετοιμάσουμε τους ανθρώπους που έχουν την τύχη να επικοινωνήσουν με τις εξαίρετες γραφές μας… οι γραφές μας είναι κρυπτογραφικές κλεπτομανείς ενώ και εμείς οι ίδιοι συχνά υποκύπτουμε και κλεπτομανούμε κρυφά… προφανώς δεν έχουμε άλλη ζωή πέραν τωον ευβλογόγιων και η λαμπρή σας έρευνα είναι μία άριστη ευκαιρία προκειμένου να αναλογιστούμε κοιτάζοντας κατάματα τον εαυτό μας και το κενό που μας τρέφει ή και που τρέφουμε – δεν υπάρχει λόγος να κρυπτόμαστε προσφιλώς… ελληνόφωνοι και μη, αναρίθμητοι εμείς σας αγαπάμε… τί ράτσα ειμαστε; δημοσιογράφοι ή ηδονοβλεψίες ή στοχαστές πολιτικού λόγου; αδιέξοδοι νεο-ρομαντικοί ή αποτυχημένοι λογοτέχνες; καλλιτέχνες ή κριτικοί; ευτυχείς ή δυστυχείς; επώνυμοι ή ανώνυμοι ή ψευδώνυμοι;

ΥΓ. το ίδιο κείμενο κατατέθηκε και σε παρόμοια έρευνα που διεξήγαγε το απθ και το τμήμα ψυχολογίας… για καλή μας τύχη μας προσκάλεσαν και έκτοτε μας συντηρούν με μία ελάιχστη μηνιαία τροφεία προκειμένου να συμμετέχουμε ενεργά σε πάσης φύσεως πειράματα που αφορύν φάρμακα, θεραπείες, ψυχολογολογίες κτλ κτλ κτλ

εκστασιαζόμαστε με τα θέματα των ερευνών του πανεπιστημίου : ttp://blog-ereuna.blogspot.com/2007/03/blog-post_23.html

περί αδίκου

Posted: Μαρτίου 22, 2007 in (παρα -) λή(ρήμ)μματα

με αφορμή την κατακλείδα του (http://amphibolie.wordpress.com/) ότι δηλαδή (ο φόβος είναι) να μην μας αδικούν…
θεμελιωδώς όλα είναι άδικα για αυτό και όλα «τιμωρούνται και επανορθώνουν αμοιβαία για την αδικία κατά την τάξη του χρόνου» (Σιμπλίκιος, εις. Φυσικά.24, 17, απόσπασμα αποδιδόμενο στον Αναξιμανδρο)… ποια είναι η αδικία; η ίδια η πράξη της διαφοροποίησης που εξέρχεται του απείρου και προσλαμβάνει μία συγκεκριμένη μορφή (αυτό φυσικά είναι ερμηνεία: κατά τον Αναξίμανδρο η αδικία είναι γένεση)… κάθε διαφοροποιητική πράξη ή κάθε πράξη που στοχεύει τη διαφορά συνιστά αδικία… ποιο το δίκαιο συνεπώς και ποιο το άδικο; κατά μία έννοια ύβρις είναι η προσδιορισμένη ζωή, άρα αυτή συνιστά την αδικία… ποιος προσδιορισμός ωστόσο προσδένεται στο άρμα του άδικου; ο προσδιορισμός που εμμένει στον προσδιορισμό του ή που προτάσσει αποφατικά την μη συσχέτιση… η δίκη – εκτός από τον θάνατο που αποκαθιστά την τάξη του χρόνου (την φθορά), άρα το αδιαφοροποίητο – κάποτε σημαίνει και σύνθεση ή τον κανόνα των ανθρώπων, την συνήθειά τους… αυτή η δίκη (που αντιδιαστέλλεται στην θεϊκή θέμιδα) είναι ο κανόνας της σύνθεσης των ανθρωπίνων… ωστόσο, ακόμη κι αν αυτή είναι η αλήθεια, η δίκη ως σύνθεση δηλαδή, η πρωταρχή της είναι η αδικία ή η διαφοροποιητική δύναμη… η αδικία συγκροτεί την κατεξοχήν δια-κριτική πράξη… εντός του απόλυτου ορίζοντα της αδικίας το δίκαιο τίθεται ως αιεί ζητούμενο όπου προτάσσεται η αποκατάσταση της τάξης του χρόνου σύμφωνα με μία σύνθεση – και όχι σύμφωνα με τον θάνατο… και το δίκαιο συγκλίνει ως συνισταμένη των αδίκων: ισορροπία ή συνεννόηση… υπομονή και ομιλία…

πώς λέγεται εκείνος που σκεπτόμενος φωνασκώντας υπόσχεται και με το πέρας της εκκρεμμότητας που τον απασχολεί να τακτοποιήσει ανακαλεί – λες και η υπόσχεσή του διαδραμάτισε κάποιον ρόλο σε οτιδήποτε;

πώς λέγεται εκείνος που αυτο-ανακηρύσσεται δίκαιος, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα, ως δίκαιος, την ευθύνη (διότι περί ευθύνης πρόκειται) να διατυπώνει κάθε κρίση περί παντός δικαίου και αδίκου;

frank shank

οι αποκλίσεις εντέλει είναι τρομακτικές: αν μπορουμε να συνεννοηθούμε στο τέλος της ημέρας μόνον με όσους έχουν ασκηθεί στο οικείο μας ιδίωμα, τότε… ωστόσο, πάντοτε βρίσκεται κάποιος που αργά ή γρήγορα θα θελήσει να μιλήσει στο ιδίωμα του άλλου και να προτάξει την δική του κίνηση προς το μέρος του άλλου προκειμένου να κατανοήσει και εν συνεχεία να συζητήσει… κι όμως, παρά την καλή πρόθεση – διότι περί αυτού μιλώ – η συνεννόηση αποφεύχθη την ύστατη στιγμή (ή εξαρχής δεν τέθηκε ως κοινό ζητούμενο): περιέγραψε την άθλια κατάσταση της χώρας, χώρησε προς την πολιτική και ζήτησε άμεσα ή να μην ψηφίσει άλλο ή να ψηφίσει μικρό κόμμα, έθεσε την ουτοπία: ‘να βρισκόταν κάποιος που…’ και επέστρεψε αναφέροντας μία προς μία τις ευρωπαϊκές πόλεις που έχει επισκεφθεί… ακομη και η συνήθης τακτική του προβοκάτορα που με θέλγει ιδιαίτερα απέτυχε… αυτό έχει ξανασυμβεί: στον στρατό… εκεί όμως θεωρούσα ότι απλά προερχόμαστε από ετερόκλητα ιστορικά συγκείμενα… χθες όμως; κι αυτός που θέλησε να συνεννοηθεί; ή μήπως δεν θέλησα ποτέ κατ’αλήθεια να συνεννοηθώ παρά μόνον προτάσσοντας το εγώ ενώπιον καθε πρότασης εξέλαβα εαυτόν ως δημοκράτη (ο καθένας έχει απλά την άποψή του); κι όμως δεν θυμάμαι να επανάλαβα το ‘εγώ’ πολλές φορές… αλλά πάλι, δεν είμαι και δημοκράτης (δεν πιστεύω στην αρχή της πλειοψηφίας ή της εκπροσώπησης)… δεν είχα πιει και πολύ, σε σημείο που να δικαιολογηθεί μία απώλεια μνήμης – τουλάχιστον πιο σημαντική από την συνήθη αμέλεια περί ονόματος, καταγωγής, κατοικίας, τηλεφώνων…

χρησμοί / άχρηστοι

Posted: Μαρτίου 19, 2007 in orakeln

μήπως εντέλει αυτό για το οποίο πάντοτε μαχόμαστε είναι μόνον η δυνατότητα;
ο αγώνας διεξάγεται προκειμένου να επιτρέψουμε τον ορίζοντα του χρόνου να παραμείνει ταυτόχρονα ορίζοντας (πλήρης) και κενός (όριο);
ποιος θα αναλάβει την φιλοσοφία;
υπομένοντας