Αρχείο για Οκτώβριος, 2015

Esmerine

(πραγματική συνάθροιση αστεριών η δισκογραφική εταιρεία: Constellation Records)

στρουθοκαμηλίζω [struθokamilízo] : αγνοώ ηθελημένα ή προσποιητά έναν (υπαρκτό) κίνδυνο, αποφεύγω να τον αντιμετωπίσω: H κυβέρνηση (σημ. του σχολιαστή: η ΕΕ) στρουθοκαμηλίζει στα (σημ. του σχολιαστή: σε όλα τα θέματα) εθνικά θέματα.

[λόγ. στρουθοκαμη λ(ισμός) -ίζω]

φυσικά με το κεφάλι μες τη γη αφήνει εκτεθειμένα τα πισινά της… ή όχι;

την καλησπέρα μας

το ‘βδέλυγμα’ άφησε φυσικά τραύματα / κατανοώντας όλο αυτό το μίσος – περί αυτού πρόκειται – αλλά και του τραύματος που ξεσκίζει τις σάρκες ενός ανθρώπου που υποφέρει – και για αυτό πρόκειται / δεν είναι βέβαιο αν υποφέρουμε επειδή ο κόσμος δεν υποτάσσεται στη βούλησή μας ή επειδή δεν μπορούμε εμείς να τον υποτάξουμε είτε επειδή απλά δεν μπορούμε είτε επειδή δεν θέλουμε / ‘κόσμος’ εδώ σημαίνει αυτήν την έκρυθμη ισορροπία δύναμης ή απλά: ‘τον κόσμο των ανθρώπων’ / το πραγματικό ερώτημα όμως απευθύνεται στον κάθε ένα ή στην κάθε μία προσωπικά / αυτό είναι το έσχατο σημείο / δεν βλέπω άλλο: αναλαμβάνοντας αυτήν την ευθύνη – είναι προσωπική η ευθύνη – αναλαμβάνεις και τη στάση σου / ειδάλλως: μπορούμε να μιλήσουμε με επικίνδυνες γενικεύσεις / αυτό όμως είναι φασιστικό / ή, καλύτερα: ολοκληρωτικό / τίποτα όμως δεν μπορεί να είναι τόσο συμπαγές και απόλυτο / μόνον η φανατική ιδέα / και  φανατική ιδέα είναι αυτή που αρνείται να σκεφτεί τη διαφορά / ή ότι τα πράγματα έχουν πολλαπλές προοπτικές / ίσως λοιπόν όπως καλείσαι να αναπνεύσεις βαθιά προτού ξεσπάσεις τη φωνή σου σε ένα παιδί – άρα να θρυμματίσεις μια ενστικτώδη συμπλοκή ‘ερέθισμα – αντίδραση’ – ίσως θα πρέπει να ασκηθείς στη διαφορά πριν από την ταυτότητα (αυτή είναι δεδομένη ως άτμητη αυτό-αναφορά και αυτή είναι που θα αναλάβει την ευθύνη) / επιστρέφω στο ‘βδέλυγμα’ επειδή νιώθω ανίσχυρος και επειδή δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με αυτό (ακόμη) / ούτε με την ισχύ ούτε όμως και με το μίσος που εκείνο το κείμενο αποπνέει (και αποπνέει μίσος βαθύ) /

ΥΓ. η πιο επικίνδυνη παρενέργεια της αυτό-αναφοράς είναι η επαναληπτική επιστροφή στο είδωλό της και μόνον αυτό: το είδωλο που παγιώνεται ως εικόνα και τροφοδοτεί την κίνηση (η οποία θα αποτελεί μια ακραία μορφή αυτοσυντήρησης τόσο σε ενστικτώδες όσο και σε συμβολικό επίπεδο) / η ετερότητα ή η διαφορά είναι οντολογική κατηγορία συγκροτώντας ταυτόχρονα το αίτιο αλλά και τον ορίζοντα κάθε ταυτότητας: παράγει την ταυτότητα ως συγκεκριμένη ιστορική στιγμή και αναπαράγεται μέσω της ταυτότητας ως η καθολική ιστορική στιγμή

γιατί ‘βδέλυγμα’ κύριε Δημητριάδη; / δεν διαφωνώ σε πολλά από όσα γράψατε / αλλά νομίζω ότι ο 20ος αιώνας μάς εξανάγκασε να σκεφτούμε τον αντίποδα του νόθου παιδιού της γενικότητας, τη μαζικότητα / μάς εξανάγκασε να σκεφτούμε το πρόσωπο / κατανοώ ότι πασχίζετε – όπως κάποτε όλοι οι τεχνουργοί – να συλλάβετε το αρχετυπικό σύμβολο ή το μονόγραμμα του καθολικού – έστω όλων όσων εσείς ονομάζετε ‘έλληνες’ ή, παλαιότερα, ‘μη έλληνες’ ή οτιδήποτε / όλη την ώρα όμως νομίζω ότι κοιτάζετε (και) τον εαυτό σας: περίπου το ομολογείτε – δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι εξαιρείτε τον εαυτό σας διότι διατηρεί ας πούμε το προνόμιο της πανοραμικής εποπτείας του ‘βδελύγματος’ / δεν διαφωνώ / σκεφτείτε όμως και αυτό – προτού καταστρέψετε την χώρα (μετά τον θάνατό σας σαν χώρα): η ίδια η ζωή μοιάζει να παίζει με τους αριθμούς και τις ποσότητες / άπειροι σπόροι και άπειρο σπέρμα χύνεται διαρκώς / την ίδια ώρα όμως αυτή η ζωή πασχίζει με το ελάχιστο ή και μοναδικό ωάριο, το θηλυκό – αντιτάσσει στη μαζική υπερχείλιση των σπερμάτων τη μοναδικότητα της αγκάλης / φυσικά η μαζικότητα και οι αριθμοί επανακάμπτουν και συγκροτούν πληθυσμούς / αλλά και εκεί όμως κ. Δημητριάδη – για να συνεχίσω την αναλογία μου: και εκεί, δεν θα πρέπει να αναζητήσουμε την αγκάλη που δέχεται και γονιμοποιείται και γονιμοποιεί; / χλωρά λέτε εσείς – να καταστραφούν όλα, χλωρά και ξερά / για την ύβρη / στην τραγωδία ωστόσο καταστρέφεται μόνο ο ήρωας / ο Δήμος παραμένει αυτή η βουβή βοή που σχολιάζει – η επικαιρότητα / κι αν καταστραφούμε, αλήθεια, ποιος θα μαρτυρήσει είτε για εμάς είτε για την καταγραφή – ζητήματα που κτυπούν την πόρτα μας διαρκώς; (προφανώς όχι οι δημοσιογράφοι) / ευτυχώς όμως: η ίδια η ζωή αγνοεί όσα γράφουμε και όσα λέμε και απλά μάς προσπερνάει / εκτός βεβαίως κι αν μπορέσουμε να ιχνογραφήσουμε εκείνο το μονόγραμμα της καθολικότητας υπερβαίνοντας την επικαιρότητα, πρόσκαιρα και την περατότητά μας – μέχρι τότε όμως αυτό που κάνετε είναι ασυγχώρητο: η υποψία ότι είστε απλά επίκαιρος /

με αφορμή κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη για τη Lifo με τίτλο » το Βδέλυγμα» (http://www.lifo.gr/team/apopseis/60752)

ΥΓ. σήμερα εμείς έχουμε μια μέρα περίεργη που η γλώσσα ΔΕΝ μοιάζει με κελί / δεν είναι πάντα έτσι