Αρχείο για Ιουνίου, 2011

πόσο γελοίο εξακολουθεί και ακούγεται: η έμπνευση ίδια και απαράλλακτη – τα ίδια τραγούδια, οι ίδιοι στίχοι, τα ίδια πρόσωπα, όλα μα όλα όλα το αυτό / τίποτα: το ελληνικό ΠΟΛΙΤΙΚΟ τραγούδι και η κοκκινοσκουφίτσα της (πατριωτικής) αριστεράς / ακριβώς / πόσο γελοία είναι η πνοή που εισπνέει την έμπνευση ενός πολιτικού (!) τραγουδιού / πολιτικό τραγούδι [Nicck Cave vs Radiohead – Thom York / πόσο πιο γελοίο είναι όταν το τραγούδι κατεβαίνει στο δρόμο και αναλαμβάνει τη θέση του πάνω σε μία σκηνή: μεγάφωνο / ακούγεται: τώρα… επανάσταση / όλοι / φαντασιώνομαι / με ένα μικρόφωνο και μία μικροφωνική / γελοίο / καμία σχέση με τον δρόμο / καμία σχέση με μία ξεκούρδιστη κιθάρα που απλά επαναλαμβάνει μοτίβα και διανοίγει την αφορμή της συνεύρεσης / πόσο γελοίο στέκει αντίκρυ του, αντίκρυ της κιθάρας, αυτό το πολιτικό (sic) τραγούδι / πόσο γελοία ακούγονται τα συνθήματα / πόσο γελοία η ελπίδα ότι η αντίσταση είναι ένα θέμα που άπτεται σε διαφημιστικά συνθήματα / λάβαρα / σημαίες / πόσο γελοίο το σύνθημα στο δικαστήριο: έχουμε πόλεμο μωρό μου / ποιος πόλεμος; / ποιοι οι αντίπαλοι; / ποιο το διακύβευμα; / ποια ειρήνη; / ποια κοινωνική ειρήνη / τι; / αυτή η βλακώδης ανάμνηση της καλοζωισμένης αγελάδας που λέγεται αιώνια παιδική μας ηλικία και η οποία αποστερείται πια τα παιχνίδια της; / όχι προφανώς: η ανεργία ΔΕΝ είναι αυτό / αλλά μάλλον και η διαμαρτυρία είναι προνόμιο: πρέπει να μπορείς να ζεις για να διαμαρτύρεσαι και να απαιτείς την επιστροφή της ζωής σου; – χε – γκουχ – κιχ / τίποτα άλλο / προνόμιο μέσα στους όρους που έχει συναποφασίσει ο διαμαρτυρόμενος για το παιχνίδι / δεν μπορώ να τοιχοκολλήσω τις δικές μου θέσεις: αυτό δεν έχει πια νόημα – δεν είμαι διαμαρτυρόμενος αλλά διαμαρτύρομαι για όλη την τελετουργία / τερατουργία / τερατογέννεση που σπέρνει ψευδαισθήσεις επναάστασης, δρόμου, σύγκρουσης, ελπίδας κοκ / η άβυσσος παραμένει το σπίτι / τίποτα άλλο / κι αυτή η ακατάσχετη αιμορραγία / τίποτα άλλο / τι απαιτεί όμως η διαμαρτυρία και από ποιον απαιτεί ή ζητάει; / από ποιον / όχι / δεν χρειάζονται άλλα σύμβολα / τα σύμβλα ΝΑΙ πρέπει να κατεδαφιστούν / μόνον τότε η έρημη χώρα αναλαμβάνει τον τόπο ξανά και επιτρέπει στο βλέμμα να περιπλανηθεί / αυτό / η διαμαρτυρία / δια-μαρτυρία / δια της μαρτυρίας μόνον – όχι πια διαμαρτυρία / δεν είναι το δια όμως της μαρτυρίας των μέσων – εναλλακτικών ή καθεστωτικών / είναι το μαρτύριο τίποτα άλλο / αλλά αν είναι να πέσω θα παρασύρω κι όσους περισσότερους μπορώ – αυτό είναι ο πόλεμος των ηττημένων / και τη μεριά την έχουμε επιλέξει προ πολλού: την ήττα / δεν έχει πατρίδα η ήττα άρα εγώ δεν απολογούμαι σε πατριωτικά καθήκοντα / καθήκον: δύσκολη λέξη / κατά το έθος / κι όμως: το έθος σπάζει και στη θέση του οι συνήθειες θα ξαναγίνουν ξένες / ανακατάληψη της γης προκειμένου να ξανακαλλιεργήσουμε γιατί αυτό που ζητούμε ΔΕΝ είναι πληροφορίες αλλά γνώση και στο βάθος, κατανόηση (μην το πολυσκοτίζεις: φιλοσοφικά μιλάμε πάντα) / αυτό που ζητούμε δεν είναι αγαθά, προϊόντα και εμπορεύματα, ανάγκες και επιθυμίες / ούτε καν τα μέσα παραγωγής / ίσως ένα μετόχι με πέτρες και ένα πλατάνι για την σκιά του τις ζεστές μέρες παράνομα κτισμένο από καταπατητές – και ένα λάπτοπ / ή ένα κιντλ να μην επιβαρύνουμε περισσότερο το περιβάλλον και να αναπνέεουμε τα κείμενα που αγαπάμε / την καλημέρα μας και κάποιος να εμψυχώσει τα πλήθη ή το πλήθος για όνομα… πια… εμείς έχουμε φύγει προ πολλού /

Advertisements

http://www.4ad.com/pixies/

gy!be are currently working on a new album (?)

η μουσική ΔΕΝ θα σώσει τον κόσμο / ούτε καν τον εαυτό της (πρόβλημα: – αν – η έκφραση ως μουσική παράγει την ελάχιστη ψευδαίσθηση της λύτρωσης) / σίγουρα όμως μπορεί να ντύσει την επερχομένη καταστροφή με τα χρώματά της… / η εικόνα ενός mp3 που ακόμη αναπαράγει μουσική ανάμεσα σε χαλάσματα παραμένει η πλέον μετα-ρομαντική έκφραση της ποιητικής της σιωπής της γλώσσας – μέχρι να σωθεί η μπαταρία του / και να πεθάνει αυτός που παρατηρεί την εικόνα / και να πεθάνει αυτός που καταγράφει αυτόν που παρατηρεί την εικόνα / έως ότου σωθεί και η ενέργεια σε αυτό τον φορητό υπολογιστή / και να πεθάνει αυτός που διαβάζει το κείμενο / και να πεθάνει αυτός που παρατηρεί αυτόν που διαβάζει το κείμενο / και αμεληθεί / και αμεληθεί αυτός που θυμάται / και σωθεί και ο έσχατος των μαρτύρων / ο πρώτος άνθρωπος ξανά / η μουσική μόλις έσωσε τον κόσμο…

τρα λα λα