Archive for the ‘theoria’ Category

μην έχοντας έννοιες για τα πράγματα (δεν θα πω λέξεις) τα πράγματα δεν ριζώνουν πουθενά – μένουν μετέωρα… αιωρούνται ως εντυπώσεις / τίποτα: μέχρι εκεί: εντυπώσεις που ελπίζεις ότι θα ξεθωριάσουν… η μνήμη δεν είναι παραπονεμένα λόγια, ένα αφελές αστόχαστο θυμικό που δεν είναι βέβαιο γιατί ή είναι βέβαιο ότι είναι απλά θύμα… τίποτα / όταν όμως χρησιμοποιείς τις λέξεις με έναν τρόπο τότε ορίζεις και το αντικείμενο – διάολε: δεν μπορείς να λες ‘σύνταγμα’ και να εννοείς οτιδήποτε ή πάλι ‘ευθύνη’ και να συνεχίζεις όπως πριν ή ίσως: ‘νόμος’ και να σκέφτεσαι λεπτομέρειες – διάολε: είναι συστατικές έννοιες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας / συστατικές / δηλαδή ιδρύουν μια κοινοβουλευτική δημοκρατία / λεπτομέρειες θα πεις / όχι: όροι εκ των ουκ άνευ θα πω εγώ / γιατί; / διότι αν δεν εννοείς ό,τι εννοεί η πολιτική επιστήμη με τους όρους αυτούς τότε, ακόμη και εκλεγμένος πρωθυπουργός να είσαι, δεν έχεις καμία έννοια περί των πραγμάτων στον δημόσιο βίο που ονομάζουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία / είναι σοβαρό: μπορείς να διαφωνήσεις με το πολίτευμα / μπορείς / αλλά άπαξ και ενσωματωθείς θα πρέπει να παίξεις το παιχνίδι με κάποιους βασικούς όρους / όχι τους όρους του / βασικοί όροι ή κανόνες σημαίνει σκελετός / σκαρίφημα / θεμέλιο / πες το όπως θες: είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους παίζεις / η γη που πατάς / τόσο απλά / αλλά εδώ οι άνθρωποι, συνηθισμένοι στην απλοποίηση της γλώσσας, έχουν αφαιρέσει κάθε έννοια από τις λέξεις / ο νομιναλισμός αυτός δεν είναι φιλοσοφικός: είναι απλά μοντέρνος ή μετά-μοντέρνος ή πρωτόγονος / δίχως μνήμη / η μνήμη δεν είναι οι στιγμές και οι φωτογραφίες, οι εντυπώσεις, τα πράγματα που βλέπεις στις ειδήσεις / η μνήμη είναι οι ρίζες των λέξεων / όχι των παραπόνων / η έκπτωση της γλώσσας είναι η διάλυση της έννοιας / πότε φτάσαμε να υπερασπιζόμαστε την έννοια; / αλλά μοιάζει αυτονόητο: Παραιτήσου / δεν είναι λαϊκή συνέλευση εδώ: αν ήταν θα σε είχανε λιντσάρει, κι εσένα και τον υπουργό σου / αναφέρομαι στη λαϊκή συνέλευση διότι αυτή είναι η έννοια περί δημοκρατίας ή συμμετοχής ή ακτιβισμού που κομίζεις / το κοινό αισθητήριο (σαν πρακτική ή έθος / sensus communis) όμως της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν επιτρέπει στην πρακτική του λαϊκές συνελεύσεις / τυχεροί είστε διότι με τους όρους που θέλετε να παίξετε θα είχατε άλλη μοίρα αν παιζόταν το παιχνίδι έτσι όπως θέλατε ή καλύτερα, λέγατε εσείς / ούτε καν αυτό δεν θελήσατε: την ανατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας υπέρ της άμεσης ή όπως αλλιώς σκατά θέλετε να ονομάσετε το έκτρωμά σας

Advertisements

λέει ο Δικηγόρος του Λούσιφου: «είναι άραγε η δομή της εξουσίας διαβρωτική ή επώδυνος ο συμβιβασμός ώστε με κόστος – αν – να επιτευχθούν κάποια πράγματα;»

απαντά ο Άγιος: «εσύ πάλι τι θα προτιμούσες; έναν κριτικό τέχνης που γαβγίζει μονάχα – έστω και επιδέξια; – ή τον κριτικό ως καλλιτέχνη; [Wilde]»

δικηγόρος του Λούσιφου: «ο μόνος τρόπος να μείνεις αληθινός (;) είναι να μην μετέχεις»

Άγιος: «ο μόνος τρόπος να μετέχεις είναι μένοντας αληθινός»

δικηγόρος του Λούσιφου: «γαβ»

κι αποχωρίστηκαν οι δρόμοι τους

άντε μετά να πείσεις πως τα ονόματα δεν παράγουν υποστάσεις / μετά φυσικά οι υποστάσεις ανασυγκροτούνται ως πρότερα των ονομάτων κοκ / σύντροφε Ουμβέρτε: ‘Ηττήθκαμε’

περί ονομάτων ή μακεδονίτικα νέα (παλιά)

ο νομοσταγής πολίτης

η εφαρμογή των ιδεών μοιάζει κατά κανόνα βίαιη – στην ιστορική της διάσταση / υπάρχει άλλη;

λες κι οι ιδέες παίρνουν την όψη των ανθρώπων που επιθυμούν να τις ενσαρκώσουν (μια ορισμένη ερμηνεία τους τουλάχιστον ή αλλιώς: είναι άραγε η σύγκρουση και ο ανταγωνισμός η μοναδική ερμηνεία μιας ιδέας;)

ανθρωπο(παρα)μορφισμός

την καλησπέρα μας

περιορίζοντας την αναπαράσταση του κόσμου στο μέτρο, το ζύγι και τον χάρακα φτιάξαμε πρώτα τον εξωσκελετό μας – τα σπίτια και τις πολιτείες μας… τώρα φαίνεται ότι είναι σιγά – σιγά καιρός να φτιάξουμε τον έξω-νου μας χρησιμοποιώντας ξανά το μέτρο, το ζύγι και τον χάρακα – η τεχνολογία είναι ο εξωσκελετός της νόησής μας… γιατί; / απλά επειδή λειτουργεί… όπως και ο σκελετός μας… τελικά δεν επικρατήσαμε επειδή περνούσαμε την ώρα μας αφηγούμενοι ιστορίες ή φτιάχνοντας τις παλάμες μας στους τοίχους των σπηλαίων μας αλλά επειδή μπορούσαμε μάλλον να υπολογίσουμε… οι ιστορίες μας γίνανε στιγμές και αναρτήσεις – αδιάφορες – και ο υπολογισμός μια σκαλωσιά που ελάχιστοι ανεβαίνουν (οι περισσότεροι πασχίζουν να μην πέσουν)… σε κάποιες αίθουσες βέβαια και κάποια αμφιθέατρα και κάποιες παρέες ή κάποιοι γονείς, κάποια βιβλία ή κάποιες εικόνες διηγούνται ακόμη ιστορίες αλλά αυτές μοιάζουν πιο πολύ με κραυγές στην έρημο… διότι τόσο η γη όσο και η φαντασία όταν χαράσσονται ερημώνουνε… ερημώσανε… γιατί; γιατί χάνουνε από τον χώρο τους ή απλά τον χώρο τους… σαν τη γη: έγινε μετόχια και χωράφια… τετράγωνα ως επί το πλείστο… ένα ζώο που κατανοεί αριθμούς και σχήματα… τα υπόλοιπα προς κατανάλωση – ίσως με ένα περίβλημα υψηλού… αλλά κατανάλωση…

πότε αντιλήφθηκες ότι είσαι κομουνιστής;

/ όταν ξεστόμισα ότι πρέπει να είμαστε πάντα με το μέρος των ηττημένων…

ότι είσαι με το μέρος των ηττημένων;

/όχι, όχι… ότι πρέπει πάντα να είμαι με το μέρος των ηττημένων…

κι εσύ ηττημένος;

/πρέπει να παραμείνω ηττημένος…

και πότε αντιλήφθηκες ότι δεν είσαι κομουνιστής;

/ όταν σκέφτηκα ότι παραμένω ηττημένος – όχι δικαιωμένος… καμία δικαίωση… ούτε συμβολική ούτε τίποτα…

ΥΓ. απέναντι στον ρεβιζιονισμό ή στην ορθοδοξία ή πάλι στους νεκρούς του Benjamin απομένει η μόνη δυνατή οδός: η ήττα… ως υπενθύμιση για την τραγική μοίρα του ανθρώπου…

ανάμεσα στον έλεγχο (εξωτερικός -;- καταναγκασμός) και στα όρια (‘φυσικό’ -;- εμπόδιο / αντίσταση) / και η ελευθερία…

ας μην προσπαθούμε τόσο πολύ να αλλάξουμε τον κόσμο (πια) /

ας ορθώσουμε έναν αντί-επαναστατικό λόγο: ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε…

η πράξη της κατανόησης μοιάζει απελπιστικά θεωρητική / απόκοσμη πια… η αλλαγή ωστόσο – έστω ότι αυτό θέλει ο καθένας ή η κάθε μια (δεν είναι βέβαιο ότι είναι ζητούμενο) – έρχεται μέσα από την κατανόηση (ρήση / σύνθημα)… η κατανόηση ως επούλωση ενός προπατορικού τραύματος ή πώς θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την ενατένιση – να είμαστε θεατές; ας μην βιαστούν οι επαναστάτες: επαναστάσεις δίχως κατανόηση μοιάζουν τυφλές, όπως και κατανόηση δίχως επανά-στάση, μοιάζει κενή…

η εμπειρία της κατανόησης ξεκινάει με την ντροπή / την αμηχανία / την αποστροφή / προτού στραφούμε στην κατανόηση των λόγων της ντροπής / θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι, με μια τέτοια περιγραφή, η κατανόηση μοιάζει με μεταστροφή – μόνον που δεν έχει θεολογικές προϋποθέσεις και προεκτάσεις… το θαύμα ή η μεταστροφή θα πρέπει να αναδυθεί μέσα από την κατανόηση – και όχι την αποκάλυψη… σύμφωνοι: ίσως μοιάζει με αποκάλυψη… αλλά επίπονη – σαν το όργωμα, τη σπορά, τη φροντίδα, τον θερισμό αλλά, κυρίως, τον αναστοχασμό όλων των παραπάνω… φυσικά αυτό είναι ένα κενό δέον πια: καθώς δεν χρειάζεται ούτε όργωμα, ούτε σπορά ή φροντίδα συνήθως… είναι όλα άμεσα διαθέσιμα… δίχως συνέπειες…

ΥΓ. έχουμε (;) πια κατανοήσει (;) τις περίπλοκες ακροβασίες των ορθολογικών δομών της οργάνωσης του συμβολικού ανθρώπινου χώρου… παρόλα αυτά, αυτές επιμένουν και αναπαράγονται, απορροφώντας την ένταση της σύγκρουσης των ατόμων ή και των ομάδων με αυτές… η κριτική έτσι μοιάζει απόκοσμη (η κατανόηση) ή περιορίζεται στη θεωρία… αυτή είναι η αντίφαση (ίσως είναι αντινομία άρα αναγκαία)…

την αισιόδοξη καλημέρα μας