Αρχείο για Ιουλίου, 2016

/ θα ήθελα να πω ότι είναι άδικο για τον Αντριά Αρντέβολ / θυμήθηκα την επιθετική ευστροφία Ισπανών και Καταλανών – λιγότερο Πορτογάλων / που γνώρισα κάποτε στη Γρανάδα / λες και ο ρυθμός της ομιλίας τους αντανακλά τω όντι έναν φρενήρη ρυθμό στη σύνδεση των πραγμάτων που σκέφτονται / ίσως ήταν η ανυπομονησία μιας γλώσσας που θέλει να προλάβει να πει όσα δεν της επέτρεψαν για περισσότερα από σαράντα χρόνια / ο Ζάουμε Καμπρέ έγραψε ένα περίφημο κείμενο / το Confiteor (εκδ. Πόλις) / με ανάγκασε να ολοκληρώσω το ογκώδες κείμενό του σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα / αναγκάστηκα να περιορίσω την ανάγνωσή μου σε μερικές μόνον σελίδες την ημέρα – από ένα σημείο και μετά ήταν αδύνατο να συνεχίσω / ήταν οδυνηρό / και έπειτα ολοκληρώθηκε / απλά / θα επιμείνω στον ημιτελή χαρακτήρα που ο συγγραφέας απόδωσε στο κείμενό του / σε ένα σύντομο σημείωμα – ευχαριστήριο – μετά το τέλος του κειμένου / είναι παράξενο το συναίσθημα της ανάγνωσης που αναγνωρίζει τον ημιτελή χαρακτήρα της / η κάθαρση είναι αυτή η αναγνώριση – τίποτα άλλο (απελπισία; / φωνές / χειροκρότημα) / όπως εκείνη την ημέρα που απλά σε είδα να φεύγεις, μια πλάτη γυρισμένη – δεν είχε φανταστεί ότι δεν θα τον ξαναδεί / δεν θα τον ξανάβλεπε / κι εκείνο το τηλεφώνημα με την αδέξια φωνή στο άλλο άκρο της… κάποιος δεν ένιωσε καλά και πέθανε / πέθανες / θα ήθελα να πω ότι είναι άδικο – αλλά δεν μπορώ / ούτε και δίκαιο είναι / θα ήθελα, θέλω / κι έπειτα απλά ολοκληρώθηκε / εννοώ μόνον ότι ο χρόνος εξαντλήθηκε – κι εγώ μαζί του / πιο σωστά: εγώ εξαντλήθηκα

Advertisements

μια διαστροφική τελετουργία που κατέχει τη σημειολογία του οικείου όταν μετατρέπεται σε τρόμο ή της ασφάλειας σε ανασφάλεια, είπε όταν η γη έγινε επίπεδη ξανά / το κακό ως τελετουργία / πρόσωπα που κυριαρχούν γνωρίζοντας τη σημειολογία της αισθητικής αντιστροφής της ηθικής από οικειότητα σε τρόμο / η γη γίνεται επίπεδη όταν οι ιδέες κυριαρχούν μιμούμενες ανυπόμονες το τυπικό μόνον της ιεροτελεστίας / ένας παπάς γονατισμένος μάρτυρας για τη δική του πίστη και ένας πιστός όρθιος μάρτυρας για τη δική του / νομίζω σωθήκαν και οι δύο, είπε / σημειολογικά μιλώντας / κι αυτά τα πρόσωπα που παίζουν με τα σημεία και τις εικόνες καθημερινά / αυτοί δεν είναι οι ανώνυμοι προσκυνητές ή καλλιτέχνες / είναι κενά κουφάρια μιας ματαιοδοξίας και ενός υπέρτατου εγωισμού που στοχεύει στην απόλυτη σωτηρία του εαυτού τους / εκεί / και στον απόλυτο έλεγχο / εδώ / ποιο συναίσθημα γεννά η διπλή χολή της πίστης και της κυριαρχίας; / τα παρατάω / είπε / η γη είναι επίπεδη (κι ο θεός τόσο μεγάλος όσο τον κάνεις εσύ… ευτυχώς που δεν πιστεύω / αν και θα ήθελες, είπε, παραδέξου το / σωπαίνει  / να το εκλάβω ως κατάφαση;)

η γη ξαναγίνεται επίπεδη / δεν ήταν πάντα έτσι / ή πιο σωστά / η γη μετασχηματίζεται / επίπεδη / σφαίρα / κόκκος άμμου / ακίνητη / κινούμενη / άλλοτε ακινητοποιείται διότι όλοι ξέρουν ότι η γη δεν γυρίζει / κι άλλοτε πάλι / κάποιοι ισχυρίζονται ότι γυρίζει / αν γυρίζει τότε θα πρέπει να είναι δίσκος / χωρίς αυλακώσεις μάλλον / ή / κάποιοι πάλι: με αυλακώσεις / και τι ήχο θα βγάζει ένας δίσκος σαν τη γη; / εντάξει / η γη έχει ξαναγίνει επίπεδη / όλο και πιο πολλοί μοιάζει να το αποδέχονται πια / κι εσύ, Άγιε, είσαι αιρετικός αν επιμένεις να περπατάς στα μονοπάτια ενός αποτεφρωμένου δάσους, διότι, όλοι υποπτεύονται πια, ότι στην άκρη της γης, το γκρέμι θα τσακίσει το κορμί σου – αν και εύχονται να τσακίσει το πνεύμα σου / δεν μπορείς όμως να πιστεύεις ότι η γη είναι επίπεδη / όχι / δεν μπορεί η γη να είναι επίπεδη και εσύ να αποδέχεσαι τον θάνατο / ο θεός θα τσακίσει το πνεύμα σου αιρετικέ ή πάλι, θα αποθεώσει τη μνήμη σου / ποιος; / χάθηκε ο Άγιος ανάμεσα στα τελευταία δέντρα που είχαν απομείνει στο αποτεφρωμένο δάσος / πίσω από εκείνα τα δέντρα όμως είναι το γκρέμι / στα τσακίδια λοιπόν / τον καιρό που η γη ξανάγινε επίπεδη ο Άγιος τσάκισε το σώμα του όταν έφτασε στην άκρη της / όσο για το πνεύμα του…

ΥΓ. με έντονη επισήμανση η λογοκλοπή

(λογοκλοπή / ιδεοκλοπή από: Καμπρέ, Confiteor)

«αν είσαι γραφιάς στο δημαρχείο δεν μπορείς να πας στη Γη του Πυρός το καλοκαίρι. Παρ’ όλα αυτά μπορείς να πας στο ‘πυρ το εξώτερον’ χωρίς δυσκολία. Ο κόσμος είναι πιο πλατύς από την ιδέα που έχουμε για αυτόν.»

Henry David Thoreau, Walden