Αρχείο για Ιανουαρίου, 2012

δεν καταλαβαίνω γιατί τα παιδιά σταματούν να ζωγραφίζουν ή να λερώνονται… να σπάνε πράγματα και να λένε: ‘μπορούμε να το φτιάξουμε’ / κι αν παρατηρήσουν την δυσφορία σου απλά να προσθέσουν: ‘ε; δεν μπορούμε;’ / δεν καταλαβαίνω γιατί σταματάνε να ρωτάνε ‘γιατί’… γιατί η περιέργεια αντικαθίσταται από την αμφισβήτηση, μία άστοχη αμφιβολία κατά πάντων – η καθολική αμφιβολία είναι απλά ανοησία διότι πάντοτε προϋποθέτεις αυτό που αμφισβητείς – ακόμη κι αν ισχυρίζεται πως αυτό είναι καθολικό… δεν καταλαβαίνω γιατί τα περισσότερα παιδιά σταματάνε να τραγουδάν και κοιτάζουν παράξενα άλλα παιδιά που εξακολουθούν και τραγουδάν ή παίζουν… δεν καταλαβαίνω: ζωγραφίζοντας αντικαθιστούμε τον κόσμο με όλα όσα μπορούμε να κάνουμε με δαύτον – αντικαθιστούμε τρόπον τινά τη φυσική ανάγκη με το ελεύθερο παιχνίδι των συμβόλων μας… / το ίδιο ισχύει και για το παιχνίδι: έτσι δεν υπονομεύουμε τον κόσμο – λες και ο κόσμος έχει σημασία… δεν προσδένουμε την σκέψη μας στο άρμα ενός ιδεαλισμού που αμφισβητεί τον κόσμο… ταυτόχρονα απορρίπτουμε και μία εκδοχή του θετικισμού, τον πραγματισμό που αναγνωρίζει – ύποπτα – όλες τις φυσικές αναγκαιότητες ως επιταγές που αντανακλούν στο συμβολικό… εκτός από τον θάνατο και τη γέννηση, ή την αιτιότητα που συνεπάγεται η πράξη μας δεν βλέπω τίποτα άλλο… δεν βλέπω τίποτα: εννοώ πως τα λοιπά πραγματολογικά / ρεαλιστικά / λειτουργικά δεν είναι παρά μία θεωρία που έχει προκαταλάβει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο… ύπουλα ταυτίσαμε την πράξη με την πραγματολογία: άμεσες συνέπειες / άμεσα κέρδη… στη ζωγραφική όμως, την αφήγηση και τη μουσική, τη γλυπτική ή τον χωρό, στην ίδια την ιστορικότητα της καθημερινής μας συναναστροφής εμείς απλά υπερβαίνουμε διαρκώς τον κόσμο… ακόμη και στο πιο απλό της ευτυχίας που ίσως νιώθει ο μπαμπάς εκείνος που βλέπει την κόρη του να τον ζωγραφίζει με πράσινα μαλλιά και φουστάνι όταν το μοναδικό πράγμα που της είπε ήταν πως ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας όταν ήταν 5 χρονών… ναι, ναι: προϋποθέτω πως η κόρη έχει λεφτά να αγοράσει χαρτιά και μαρκαδόρους… εντάξει; τίποτα άλλο; θα μου πάρεις τώρα σοκολάτα;

The Dead German Philosophers’ Club

Carl Murray eavesdrops on an heroic argument.

In Valhalla, the resting-place for great German heroes and warriors, there is a corner reserved for eminent philosophers. Membership of the Philosophers’ Club is highly prized and jealously guarded.

The purpose of the meeting today is to discuss the possible admission of a new member. Present are Immanuel Kant (Chairman), GWF Hegel (Minutes Secretary) and ordinary members Gottfried Leibniz, Edmund Husserl and Martin Heidegger.

Kant Gentlemen, the sole item on the agenda today is the case of Ludwig Wittgenstein, and whether he should be elected to our circle. Mr Secretary, could you remind us of the qualifications necessary for membership?

Hegel Yes, Mr Chairman. First the candidate must be dead; second, he must be German, and must think and write in German; and finally, his contribution to philosophy must demonstrably be of lasting value. There is unfortunately a slight complication in that Herr Wittgenstein is Austrian by birth and later took British citizenship.

Kant Ah yes. Well, I think for our purposes we can regard Austrian as good enough in this case. By the way, has he actually applied for membership?

Hegel That is not entirely clear. When questioned, he became rather testy and shouted something about not wanting to be in any club that was prepared to have him as a member. However, he did finally agree – rather grudgingly – to be a candidate.

Leibniz Mr Chairman, there is another slight problem.

Kant What problem?

Leibniz The question is, which Wittgenstein is under consideration for membership? Is it the writer of the Tractatus Logico-Philosophicus or the author of Philosophical Investigations? Some critics regard the two works as distinct and incompatible.

Hegel I incline towards those who see his career as having its own dialectical development – the Tractatus being the thesis, the Investigations the antithesis, so to speak…

Kant My dear Hegel, that is very schematic, rather like your Philosophy of History; but unfortunately, our candidate does not seem to have lived long enough to have achieved a synthesis. Herr Leibniz, for our purposes there is and can only be one Wittgenstein. However, another question we must put to our members, is why his writings have proved extremely influential in English-speaking countries although originally written in German, while his standing in Continental Europe seems to be on the wane despite a strong initial impact in Vienna. Clearly he was a magnetic lecturer when teaching at Cambridge, but I do wonder whether he was still thinking in German while speaking in English. I think we need to know.

Heidegger Hmm… very interesting. Thinking philosophically is difficult enough in one’s Muttersprache, let alone in an adopted language. However I have come to the conclusion that Wittgenstein has wilfully excluded himself from the continental tradition. In addition, he did not receive or undertake a thorough training in Philosophy. He seems to regard it as some sort of ‘therapy’ or as ‘an activity rather than a doctrine’. Indeed, he has come to it by way of Aeronautical Engineering and Mathematical Logic. Admittedly these are both very exacting intellectual disciplines, but he has, I believe, made a point of not reading any Descartes, and not much Plato, let alone any Aristotle, either in the original or in translation.

Husserl Yes, but could it not be that all these factors contribute to his much vaunted ‘originality’? Personally, I find it rather more worrying that he allegedly discouraged some of his students from studying philosophy and told them that they would be more use working in a factory.

Heidegger Yes indeed – a disturbing notion! As for his standing as a German philosopher, I must confess that I find his style – how shall I put it? –rather ‘undeutsch’. Much of the Tractatus is written in mathematical symbols, and much of the rest is presented as a series of aphorisms or oracular pronouncements – not without great insight I grant you, but lacking any supporting arguments. In fact he reminds me strongly of Nietzsche – which, I suspect, is why Friedrich is still only a probationary member. Furthermore, Wittgenstein’s claim that “What can be said at all, can be said clearly” is not exactly in the tradition of German philosophy, as I’m sure we would all agree. We seek, do we not, to build a comprehensive system of thought, buttressed by the appropriate technical vocabulary. However, in the Investigations he consciously rejects a systematic method in favour of a piecemeal approach. His conversational style can also be rather deceptive. If a student were to write a philosophical dissertation in this manner, would you accept it?

Kant Ah well… But apart from the question of style, we have to establish whether he is a real German philosopher, or some sort of mystical prophet of language. For example, he says that we are ‘bewitched by language’ and that these philosophical problems that exercise us are examples of language ‘going on on holiday’. He claims that they are merely linguistic puzzles that can easily be solved when we examine how we use language in ordinary speech. He claims to have solved, or rather ‘dissolved’, the main problems of philosophy!

Leibniz Unless I am mistaken, back down on Earth, philosophers of the Anglo-Saxon and Continental variety, and many other intelligent people, are still arguing about free will, the existence of God, Reality, Goodness, Truth, Beauty and the Meaning of Life, and so forth. It seems to me that they do so on the understanding that these problems that perplex us are deep, substantive, and really matter. The study of ordinary speech in my view has at best a limited, preliminary role to play. If it were simply a case of examining how we use words like ‘free’, ‘God’,‘good’, ‘true’ and ‘beautiful’, these problems could and should have been solved or ‘dissolved’ centuries ago. And I for one am puzzled and unconvinced by Wittgenstein’s rather Delphic pronouncement that “The meaning of a word is its use.”

Kant I agree. When we interview him, I must ask him whether he considers that statement to be analytic or synthetic.

Hegel An interesting point, Mr. Chairman. I have always taken his pronouncement to mean that Meaning is not a ‘thing in itself’ but is dependent on context and on what he calls ‘family resemblance’, ‘form of life’ and so on. But none of this is fully worked out.

Husserl I have struggled to understand Herr Wittgenstein’s often obscure writings on language and philosophy. He seems to be saying that since all our experience and understanding of the world comes through language, we must first study language to obtain the most accurate picture of the world. He asserts that since philosophical questions are formulated in words, if the limits of language can be found, the limits can also be found of what philosophical questions can be asked and answered. On the face of it, this seems similar to the Copernican Revolution in thought which you initiated, Mr. Chairman, when you yourself showed us that to understand the world, we must understand the processes by which we perceive and interpret it. I wonder whether Herr Wittgenstein’s so-called ‘Linguistic Turn’ will prove to be another Copernican Revolution.

Kant Hmm. We shall see. Personally, I am not sure whether we have not yet fully grasped his ideas, or on the contrary we have properly examined them and concluded that the Emperor is, if not entirely naked, then only partially clothed. By the way, do you happen to know what Wittgenstein has been working on lately, Herr Hegel?

Hegel With characteristic intensity, he has been conducting a series of experiments with ducks or rabbits – I’m not quite sure which – and also with flies and bottles, trying to train the flies to fly out of the bottles, but the flies seem reluctant to co-operate. He also spends much time climbing up ladders and throwing away the ladder, leaving himself stranded in mid-air.

Kant I think Probationary Status seems the best we can offer at the moment. Agreed, gentlemen?

© Carl Murray 2011

Carl Murray is a classicist, a singer, and an adult education lecturer in Philosophy and also in Opera.

http://philosophynow.org/issues/86/The_Dead_German_Philosophers_Club

http://www.thekingoflimbs.com/Store/DisplayItems.html

αίρεση η [éresi] O33 : 1α.(εκκλ.) κάθε θρησκευτική διδασκαλία που καταδικάστηκε από την επίσημη εκκλησία ως αντίθετη με τα καθιερωμένα δόγματα: Xριστιανική / μουσουλμανική ~. H ~ του Aρείου / των Mαρτύρων του Iεχωβά. || (επέκτ.) το σύνολο των ανθρώπων που δέχονται την ίδια αίρεση· οι αιρετικοί: Kαταδίωξη των αιρέσεων. β. σύνολο από ιδέες ή απόψεις διαφορετικές από εκείνες που θεωρούνται σωστές: Φιλοσοφική / ιδεολογική / πολιτική / καλλιτεχνική ~. O τροτσκισμός αναπτύχθηκε ως ~ στο σταλινικό δόγμα. 2. (λόγ.) α. επιλογή: H ηθική πράξη εξαρτάται πρωταρχικά από την ανθρώπινη ~. (έκφρ.) υπό ~: α. με δυνατότητα επιλογής: H πρότασή σου παραμένει υπό ~. β. με επιφύλαξη: Συμφωνία υπό ~. Δέχομαι την άποψή του υπό ~. β. (νομ.) όρος που τίθεται σε μια δικαιοπραξία: Aναβλητική / διαλυτική ~. (έκφρ.) υπό την ~, με τον όρο, την προϋπόθεση: Tον έκανε γενικό κληρονόμο του υπό την ~ ότι… [λόγ.: 1: ελνστ. αἵρε(σις) -ση· 2α: αρχ. αἵρε(σις) -ση· 2β: σημδ. γαλλ. option]

Διευκρίνιση: Η αίρεση αρχικά είχε τη σημασία της ‘εκλογής’ ή ‘επιλογής’ (αιρετός – λέμε ακόμη)… η επιλογή εν προκειμένω μιας αιρετικής ανάγνωσης προϋποθέτει πως ο αιρετικός αντιλαμβάνεται το καθιερωμένο ως δόγμα…είναι αυτό το θέμα; υπομονή, λέει ο Αιρετικός: θα δείξει… αλήθεια όμως: υπάρχει ακόμη χώρος για αιρέσεις; ε; υπάρχει;

την καλησπέρα μας

καθισμένος σε ένα περβάζι / από εκείνα τα βρώμικα/ λίγα εκατοστά μόνον πάνω από το χώμα / αχνίζει δίπλα το πλαστικό ποτήρι – μάλλον σαλέπι / φαίνεται άστεγος / ψαρό μαλλί και γένι / κάθεται σχεδόν ανακούκουρδα και… διαβάζει / έχει ένα παλιό χαρτί και σημειώνει / τίποτα / διαβάζει / αυτό φυσικά έχει σημασία μόνον για αυτόν που παρατηρεί / δεν ξέρω πώς περνάει ο χρόνος για έναν τέτοιον άνθρωπο / η αλήθεια είναι πως η επιστροφή στην πόλη μετά από λίγους μόνο μήνες επαναφέρει μία κρίση σε διαστάσεις που δεν μπορώ να έχω επίγνωση / όχι εκεί που είμαι / η θεσσαλονίκη / όλη η παράνοια μίας νέας γενιάς η οποία μέσα στα πολυκαταστήματα εξακολουθεί και συζητά για τεχνολογία / κίνηση αγοραστική ελάχιστη – αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό / ανάμεσα στα χρώματα και τα φώτα το ΠΑΜΕ / το χαράτσι / τα γκούντις που έχουν απολύσει κόσμο / ποιον χτυπά η κρίση; / δεν με ενδιαφέρουν οι γενικεύσεις / ακούω τούρκικα / ακούω σλάβικα / ωραία χρώματα / ωραίες λαλιές / η κρίση φάνηκε πως είχε αποκλειστικό στόχο το κράτος και τις υποδομές του / και τα κατάφερε θαυμάσια / ο ιδιωτικός τομέας ούτως ή άλλως υπόφερε / ανασφάλιστος / περικομμένος / ένας γέρος σημειώνει καθισμένος ανακούκουρδα πάνω σε ένα περβάζι / ωραίο κρύο σήμερα / αύριο; / άλλη μέρα αύριο / αν ξημερώσουμε / γελάει / τι να πω; / γελάω… / θα ξημερώσει – επιμένω στο γ’ ενικό / δεν υπάρχει τρόπος να το γνωρίζεις αυτό – μου λέει / να ρωτήσω; / … / καλή δύναμη – εύχομαι /

http://lesmarquises.net/