Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2009

ο ηλίθιος συνδέει φευγαλέες εντυπώσεις με λέξεις και ονόματα και επιχαίρεται ότι κανένας δεν τον κατανοεί – ο ίδιος όμως; αυτός ο ίδιος; κατανοεί; κι αν κατανοεί σε τι συνίσταται η κατανόησή του; μήπως κάθε σημείο που συναντά προσλαμβάνει και μία νέα σημασία; το παρόν και ο τόπος της ιδιωτείας (ο χρόνος της ηλιθιότητας)…

το ερώτημα, ‘τι εννοείς’ ή ‘τι θες να πεις’ ‘που αναφέρεσαι’ κτλ. είναι ικανός λόγος προκειμένου να αποδιοργανώσει τον ιδιώτη και τον ηλίθιο: φυσικά μπορεί να επιστρέψει και να αποποιηθεί κάθε πρόθεση… την ίδια την σύνδεση ονόματος και πράγματος…

(…) idioteque

Posted: Φεβρουαρίου 6, 2009 in γραμματικές παρατηρήσεις

γιατί όμως επιμένει και γράφει; γιατί χρησιμοποιεί σημεία; και στίξη; τι θέλει να αποφύγει; ή μήπως θέλει να αναγνωρίσει; πώς ο ιδιώτης είναι απλώς ηλίθιος; στη γλώσσα αίρει μόνον την ιδιωτεία του… η ηλιθιότητα θα παραμένει σύντροφ(ιμ)ος…