Αρχείο για Ιανουαρίου, 2011

Η ελεύθερη διακίνηση… των ιδεών. Τι συμβαίνει βεβαίως όταν μία ιδέα ενσαρκώνεται; Λαμβάνει σάρκα και οστά και περιφέρεται ρακένδυτη και ελάχιστη μεταξύ μας; Δεν είμαι βέβαιος τι σημαίνει ελεύθερη διακίνηση ιδεών – οι πλέον ρηξικέλευθες λέξεις γράφονται ή καλύτερα, ερμηνεύονται, εξ ορισμού όταν η διακίνηση δεν είναι διακίνηση αλλά διάδοση / στην κινητικότητα δεν εντοπίζονται εύκολα αφετηρίες και τερματικοί – η διάδοση βεβαίως εμπεριέχει αυτό το ‘δίνω’ / μία χειρονομία / μία έκταση του χεριού / μία χειρονομία – αν αποδεχτώ ή όχι; Αυτό είναι άλλο θέμα / η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών – υπενθυμίζει τον ανομολόγητο πόθο της πολιτικής – οικονομίας – ας διακινήσουμε: τίποτα ας μην παρεμποδίσει την διακίνηση/ Σπάνια η ιδέα ενσαρκώνεται βεβαίως: το σώμα της είναι ελάχιστο και καταπονημένο, φιλοξενείται ή καταλαμβάνει τον ελάχιστο χώρο που της προσφέρεται και αποφασίζει να αυτοκτονήσει: συνειδητά / άρα η ιδέα δεν απόκτησε μόνον σώμα αλλά και συνείδηση / τι παράξενο πράγμα: επίγνωση. Η μοναδική φορά που το πανεπιστημιακό άσυλο προσφέρει υπηρεσίες είναι αυτές – σαν αυτή που μία ιδέα, ‘μεταναστευτικό’ λέει ο πρύτανης / ας πούμε καλύτερα: εκμετάλλευση – αποφεύγω το ανθρωπιστικό διότι οι εικόνες δεν μαρτυρούν απλά την τραγωδία αλλά, κυρίως, την εκμετάλλευση σε όλα τα επίπεδα σε αυτόν τον κατά τα λοιπά φιλόξενο τόπο / δεν θα αδικήσω: την χρονιά που είχανε στήσει τις σκηνές τους στο ΑΠΘ το 2003 για το συνέδριο των 8 στην χαλκιδική ήταν ακόμη μία ιδέα ενσαρκωμένη // Το πρόβλημα δεν είναι η διακίνηση – νόμιμη ή μη: είναι η ίδια η κίνηση – αυτό που επιτρέπει την ζωή. Παράδοξο. Πόσους μετανάστες αλήθεια έχει ανάγκη ο τόπος; Να δώσουμε αριθμούς; Ή μήπως: πόσοι δεν θα προκαλέσουν την αλλοίωση του εθνικού και ορθόδοξου χρώματος του τόπου; Η αλλοίωση: σαν τη μούχλα. Η αλλοίωση: σαν χαλασμένο φαγητό. Τι απειλείται; Ή ποιος απειλείται; Τα χρώματα και οι αποχρώσεις: ας ανακατέψουμε. Ανακατευτούμε. Ας ανακατευτούμε. // Δεν θα πω: εργαζόμενοι / όχι – όχι εργαζόμενοι. Άνθρωποι. Βλέπετε αποφεύγω τον ανθρωπισμό και μιλώ για εκμετάλλευση και αποφεύγω τον εργαζόμενο και εργάτη και μιλώ για ανθρώπους. // Φυσικά το βλέμμα ευθυγραμμίζεται πιο εύκολα όταν οι γραμμές είναι μαύρες και άσπρες και οι λέξεις δίχως σημασία// δεν θα μιλήσω ούτε για το άσυλο// το Άσυλο συντρόφιμοι //

Σχόλιο: μετά την άθλια συμπεριφορά των παρουσιαστών στην πρωινή ενημέρωση της ΝΕΤ απέναντι σε έναν εκκολαπτόμενο πολιτικό και στέλεχος του ΣΥΝ – ρωτούσαν το ΠΟΛΙΤΙΚΟ θέμα, την ουσία δηλαδή: ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕ ΠΟΙΟΣ ΠΟΙΟΣ ΠΟΙΟΣ /// το θέμα που έπαιξε ήταν: ανασφάλιστη εργασία. Προφανώς για έλληνες και μόνον. Αυστηρά για έλληνες και μόνον. Σημειωτική σου λέει μετά και μπούρδες – καλώς ήρθες /

Ο ράθυμος Σωκράτης

Advertisements

http://www.myspace.com/seyhollo

 

/ το αίτημα της ανάλυσης και η αναγωγή του ‘δεδομένου’ σε προφανείς ή μη – ψυχολογικές στη βάση τους – διασυνδέσεις αιτιατού (το δεδομένο) και αιτίας / σκοντάφτουμε πάντοτε στο δεδομένο ως εάν το δεδομένο να είναι το πλέον απτό και συγκεκριμένο / το δεδομένο αντιστέκεται όμως και η σθεναρή αντίστασή του προϋποθέτει ότι το δεδομένο είναι η εκτεθειμένη αιχμή ενός πολύπλοκου ιστού παραδοχών / ο Wittgenstein αναφέρει ότι όταν εξαντλούνται οι δικαιολογίες (λόγοι) τότε απλώς πράττω / η πραγματολογική διάσταση του δεδομένου είναι προφανής: ο σκληρός βράχος, το έδαφος που συγκρατεί τις πράξεις μου είναι ένα πραγματολογικό δεδομένο / φυσικά το πρόβλημα εγκαθίσταται ακριβώς στο σημείο της πράξης και της διασύνδεσής της με το δεδομένο: αυτό το έτσι πράττω διότι απλώς έτσι πράττω διασώζει τον ταυτολογικό χαρακτήρα όλων των λόγων περί των πράξεων αλλά εκθέτει τους λόγους και την πράξη στην πλέον συγκεκριμένη διάστασή τους – είναι κενά περιεχομένου αντικείμενα (σύγκρισης) / όλοι οι λόγοι, το έσχατο έτσι είναι κενό / αυτό ωστόσο διασυνδέεται εκ νέου με την συνολική δικαίωση της σύγχρονης κοσμοθεωρίας αναπαράγοντάς την / ΑΝΑΠΑΡΓΕΙ / αλλά αυτό δεν είναι και το ζητούμενο; / δεν είναι ακριβώς η σχέση εξουσίας που εκκρεμεί – σύμφωνοι: εκκρεμεί καθοριστικά πάνω από τον λαιμό μας – είναι η ίδια η εκδικητική φύση της συνήθειας που κατασπαράσσει τη ζωή / έτσι / όλες οι δικαιολογίες (οι λόγοι) διαλύονται σε αυτό το έτσι / διαλύονται / η νομιμοποίηση των λόγων δεν είναι παρά ένας συλλογισμός που προϋποθέτει την απόλυτη ολότητα: πράττω έτσι ως εάν η πράξη μου να είναι καθοριστική άπαξ και διαπαντός / πάντοτε έτσι συνέβαινε και πάντοτε έτσι θα συμβαίνει: η εκδίκησης της μνησικακίας / αυτό έχει ενδιαφέρον διότι υποκρύπτει ότι το δέος που αντιμετωπίζει η πράξη είναι ξανά η συνήθεια και όχι η πραγμάτωση / κι αν ξεσυνηθίσουμε την συνήθεια;! / κι αν καταστεί αυτή συνήθεια; / ποια; / ένα δίκτυο ομόηχων εννοιών συγκροτεί το έδαφος των πιο ακραίων ακρωτηριασμών ή μήπως ευθύς εξαρχής το ποθητό δεν είναι ο ακρωτηριασμός -;-: το αίτημα της σταθερής λ.χ. εκτίμησης μέτρων και σταθμών ή ακόμη και το γεγονός ότι ο μόνος τρόπος ανάγνωσης είναι η σταθερότητα των γραμμάτων πάνω στην σελίδα ανασυγκροτείται ως άφατος λόγος που θεμελιώνει την σταθερότητα ως προϋπόθεση ΚΑΘΕ πράξης / φυσικά όμως μιλάμε για πολύ διαφορετικά πράγματα: η σταθερότητα στη μέτρηση προϋποθέτει έναν φυσικό κόσμο που ο ρυθμός της μεταβολής του είναι τέτοιος ώστε να διασφαλίζει μία πρόσκαιρη ισορροπία / η σταθερότητα κατά την ανάγνωση είναι μία περίπλοκη συνάρτηση φυσιολογίας και πραγματολογίας / η σταθερότητα όμως στην ΠΡΑΞΗ δεν διατηρεί πια καμία σύνδεση με την φυσιολογία: είναι πραγματολογικό δεδομένο και σαν τέτοιο πρέπει να καταστεί αντιληπτό /  το πλέον σκληρό υπόστρωμα της πράξης: η πραγματολογικότητα / τα θραύσματα ξανά: η μόνη δυνατότητα είναι ο θρυμματισμός της πραγματικότητας – η απουσία των λόγων  και η απουσία των πράξεων μέσα στην άπειρη κατάφαση / και πώς καταφάσκεις; / μπορείς να προετοιμάσεις την κόρη σου για την επερχόμενη καταστροφή / μπορείς φυσικά να αγνοήσεις την καταστροφή και να συνδράμεις στην σκιαγράφηση ενός χρήσιμου πραγματολογικά χρήσιμου βιογραφικού πλήρες δεξιοτήτων / μπορείς όμως και να καταστήσεις την καταστροφή καθημερινότητα αρνούμενος τους λόγους / μόνον αυτό / και το τίμημα; / τα όρια και το περιθώριο: ξανά και ξανά / η Lucia ποτέ δεν κατόρθωσε να μετουσιώσει την άβυσσο στο κείμενο της αγρυπνίας του Finnegan και βυθίστηκε στην τρέλα / θα μου πεις: όρισε την πραγματικότητα και όρισε και την τρέλα / θα σου πει: είναι ήδη καθορισμένα / θα σου πω: αποδέξου το και διάρρηξέ το εκ των έσω / κάθε μέρα

 

Σήμερα η Λου έκλαιγε στον παιδικό σταθμό και η πρώτη μου σκέψη ήταν να την πάρω μακριά / η δεύτερη σκέψη είναι: και τι θα γίνει αν δεν θελήσει να επιστρέψει; – αυτό συμβαίνει σε περιόδους προσαρμογής / η τρίτη σκέψη μου ήταν: είμαι υπέρ – προστατευτικός; / η τέταρτη: θα ήθελα άραγε να χτίσω κι εγώ ένα σπίτι στα προάστια και να υψώσω ένα φράκτη ή ένα τείχος; / η πέμπτη σκέψη μου: αυτό δεν κάνω in the outskirts of my brain; / η έκτη σκέψη μου ήταν: γάμησέ τα / η έβδομη σκέψη μου ήταν: θα πρέπει να φύγω / οι λόγοι εξαντλήθηκαν / έπρεπε να γράψω / ξέρω ότι αυτό δεν σημαίνει τίποτα / το ξέρω αυτό / ίσως πρέπει απλώς και η Λου να ανέλθει την σκάλα προτού την κλωτσήσει μακριά / και ίσως να είναι πιο τυχερή από μένα σε αυτό / οι ρόλοι ήδη αντιστράφηκαν: εγώ είμαι η Lucia και η Λου η φωνή της αγρυπνίας στον δικό μου επιθανάτιο ρόγχο – την αέναη επιφάνεια του ηλιθίου /

 

Καλημέρα: θάνατος στη μαζική εκπαίδευση / θάνατος και στην ιδιωτική εκπαίδευση /  ευτυχώς: η εκπαίδευση κάποτε αυτοκτονεί / στους επιζήσαντες λοιπόν /