Αρχείο για Ιουνίου, 2014

le_mol soundcloud

le_mol bandcamp

Advertisements

ο ήχος εδώ υποφέρεται: είναι οι Arcade Fire και διασκευάζουν ένα αγαπημένο τραγούδι των Smiths, το London… αν αντέχουν τα αφτιά σας ψάξτε και την εικόνα στη συγκεκριμένη διασκευή στη συναυλία των Arcade Fire στο Earls Court στο Λονδίνο…

και για να μην ξεχαστούμε: όχι φυσικά! ποτέ δεν μπορέσαμε να πάρουμε ΜΙΑ σωστή απόφαση… όλες ήταν λάθος εξ αρχής και εκ των προτέρων – ευτυχώς…

http://hernameiscalla.bandcamp.com/

Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αποφασίσουμε αν τα παιδιά μας είναι ζώα που εκπαιδεύονται ή άνθρωποι. Σύμφωνοι: Κάθε ηλικία διατηρεί το προνόμιο της αυτονομίας της. Ωστόσο θα πρέπει να αποφασίσουμε αν τα παιδιά μας θα είναι απλά ζώα που αντιδρούνε σε ερεθίσματα – επιβράβευση και τιμωρία – ή αν θα είναι άνθρωποι που θα εσωτερικεύσουν μια ορισμένη έννοια αξίας. Προσπαθώ να μην προκαταλάβω την αξία – ως ηθική ή ανήθικη. Προσπαθώ όμως να κατανοήσω τη σημασία μιας γραμμικής σύζευξης ‘πράξης – επιβράβευσης και τιμωρίας’ όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών (και όχι μόνον). Η λέξη που αναζητώ είναι μάλλον ‘αυτοσκοπός’ και πως αυτός υπονομεύεται από τη γραμμικότητα των συζεύξεων. Ο αντίλογος ενδεχομένως είναι πως μεγεθύνω αυτήν την στιγμή τη σημασία της παιδικής ηλικίας ως θεμέλιο ενός ορισμένου προτύπου συμπεριφοράς – μπορεί. Ενδεχομένως είναι πως προτάσσοντας την αξία ή μια ορισμένη ηθική – ούτως ή άλλως αυτό συμβαίνει παραδειγματικά – ανατροφοδοτώ ένα απροσδιόριστο και ίσως σκοτεινό μέγεθος που βαραίνει ως φόβος και δικτατορία μιας καθολικής έννοιας – αξία – ηθική – λόγος – μέσα στο φαντασιακό των παιδιών – μπορεί. Ωστόσο φαίνεται διαφορετική η αξία της συνέπειας μιας πράξης από την πρόληψη της πράξης μέσα από επιβραβεύσεις ή αποτροπές και τιμωρίες. Κατανοώ ότι η δικαιολόγηση της πράξης ως ταυτολογίας – πράττω όπως πράττω διότι απλά οφείλω να πράττω – είναι στα όρια της κατάληψης – όχι μόνον των παιδιών. Όμως αντιτίθεμαι σε μια πράξη που αποσκοπεί σε επιβράβευση ή μια πράξη που λειτουργεί ούτως ώστε να μην υποστεί τιμωρίες. Αλλά πάλι: Αυτό δεν είναι το σύγχρονο νομικό πλαίσιό μας – η σύζευξη της πράξης με την ενδεχόμενη τιμωρία ή και την επιβράβευση; Ήδη οσφραίνομαι το κουλουράκι και το κρέας μπροστά από τη μύτη μου – το θέλω: αν είμαι καλό παιδί δηλαδή…

είναι άραγε απείρως πιο ηθικός αυτός που πράττει το κακό έχοντας πλήρη επίγνωσή του – απολαμβάνοντάς το – από εκείνον που πράττει το καλό ούτως ώστε να μην τιμωρηθεί ή να επιβραβευθεί; ενδέχεται βεβαίως και κάποιος να πράττει το καλό – αν υφίσταται τέτοιο πράγμα – μόνον και μόνο επειδή… ο Καντ θα έλεγε επειδή είναι πιο χρήσιμο… ο αντίλογος είναι: για ποιόν όμως;! δεν ξέρω… εξαρτάται τι ανθρώπους θέλουμε πια ανάμεσά μας – ζώα που εκπαιδεύονται ή ανθρώπους;