Αρχείο για Ιανουαρίου, 2015

αλλού κατεβήκανε εικόνες… κι αλλού πάλι, ανέβηκαν… σαν την κυρά Δασκάλα που ανέβασε την εικόνα ψηλά… ναι, ναι… εκείνη την αραχνιασμένη που περίμενε σιωπηλά στην αποθήκη… τίποτα σπουδαίο… ή μήπως;

έχει το δικό του ενδιαφέρον πώς αντιδρούμε σε απότομες μεταβολές… όχι μεγαλόστομα: αλλά με εκείνες τις μικρές οριακά συνειδητές πράξεις που αποκαλύπτουν την άβυσσο μέσα στην οποία ριζώσανε όλα τα σύμβολα (το σύμβολο βέβαια μεταμορφώνει τη μικρή μας πράξη σε ηρωική… ναι. αυτό το μπορεί και το κάμνει το σύμβολο)… στις ρωγμές βέβαια, στο σημείο εκείνο που το σύμβολο ενσαρκώνεται αποκαλύπτεται και ο φόβος που το θρέφει, το μίσος… την ίδια στιγμή το σύμβολο γιγαντώνει τη μικρή χαρά και την κάμνει οικουμενική – σαν τον φόβο: καθολικό (να το παιχνίδι με τα δόγματα ξανά)… διότι πάντοτε σε τέτοιες στιγμές ανασύρουμε τα σύμβολα… όταν νιώθουμε μικροί, λέμε, ενώπιον όλων όσων μας υπερβαίνουν, λέμε…  τα σύμβολα μας κάμνουνε μεγάλους… σαν τον αριστερό που άρχισε να τραγουδά μετά την εκλογή του επαναστατικά και λοιπά άσματα…

μας περιμαζεύουν τα σύμβολα… μας κάμνουνε να μην νιώθουμε τη μοναξά μας… όταν πιστεύουμε σε αυτά… διότι αλλιώς η μοναξά είναι ασύλληπτη (και τότε δεν θέλουμε πια σύμβολα αλλά σώματα / επανασωματοποίηση και αποσωματοποίηση ή αλλιώς άνθρωπος συμβολικός)…

σύντομα κοντά σας…

Posted: Ιανουαρίου 26, 2015 in (παρά) πολιτικά

πατριωτική αριστερά…

αριστεροί παρτυ ώτες…

παρτ αριστεροί παρτ ώτες…

παρτ(ο)αριστερ(ώτες)…

καταναλώστε υπεύθυνα

Στις παρυφές της πόλης υπήρχε ένας τεράστιος κήπος. Κανένας δεν ήξερε τίνος είναι. Μια μέρα μια ομάδα ανθρώπων αποφάσισε να καλλιεργήσει. Δεν έβαλε φράχτες. Ο κήπος κάηκε πολλές φορές. Κάθε φορά όμως οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν επέστρεφαν, φρόντιζαν, αποκαθιστούσαν. Ο κήπος καιγότανε ξανά και ξανά. Αυτό συνέχισε έως ότου μεγαλώσουν τα πρώτα λαχανικά. Τα βράδια τότε, περιμένανε και μπαίνανε στον κήπο άγνωστοι άνθρωποι και κόβανε τα λαχανικά. Ο κήπος δεν κάηκε ξανά αλλά είχε μείνει δίχως λαχανικά. Οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν επέστρεφαν και φύτευαν ξανά και ξανά και ξανά. Μια μέρα αποφάσισαν να επιστρέψουνε το βράδυ, οι άνθρωποι που καλλιεργούσανε τον κήπο. Ήτανε άνοιξη και ο κήπος είχε φασολάκια, αρακά και άλλα λαχανικά και όσπρια, πρώιμες ντομάτες και όψιμες χειμωνιάτικες φράουλες. Πήρανε δάδες, τις ανάψανε… πήρανε ρόπαλα και σχοινιά. Πήρανε κλαδευτήρια και κλούβες. Θα ‘ταν δεν θα ‘ταν τρεις το ξημέρωμα. Οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν μπήκανε στον κήπο. Επικράτησε πανικός διότι εκείνη την ώρα άλλοι άνθρωποι, άγνωστοι, κόβανε από τον κήπο τα λαχανικά. […] Οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν γέμισαν τις κλούβες με λαχανικά, δέσανε σπασμένα φυτά, βάλανε φωτιά στα ξερά χόρτα και με τα ρόπαλα χτυπήσανε τη σωρό με τα ξερά έως ότου η φωτιά να σβήσει. Και μετά φύγανε. Στις παρυφές της πόλης υπάρχει ένας τεράστιος κήπος. Κανένας δεν ξέρει ποιον τον καλλιεργεί και ποιος τις νύχτες κόβει τους καρπούς του.

ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; δεν νομίζω…

μάλλον τα μέσα αποκαλύπτουν τον σκοπό στο εύρος του τρόμου που αυτός παράγει…

αντί να παίζουμε με τα σύμβολα – όσο απολαυστικό κι αν αυτό είναι – ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τα σύμβολα ή απλά σύμβολα (χόμο σιμπόλικους) / που επικαλούνται / που αναπνέουν μέσα στον συμβολικό χώρο / που συναντούν την μοίρα και το πεπρωμένο τους μέσα στα σύμβολα / την ίδια την αποκάλυψη… αλλά πάλι: λατρεύουμε τις αφαιρέσεις και τις ανεμομυλομαχίες… ε;

metaphora