Αρχείο για Ιουλίου, 2012

παιδικές ασθένειες / τι να πει κανείς…

Advertisements

η κριτική της ουσίας θα πρέπει να συμπληρώνεται από την κριτική της εξ/ουσίας // η ορθολογική επιχειρηματολογία επικαλείται είτε το φυσικό φως του Καρτέσιου είτε απλά την πειθώ – που αν δεν επιθυμούμε να την εκχυδαΐσουμε, τότε θα την αναγάγουμε εκ των πραγμάτων στο φυσικό φως / μπορείς να πειστείς αναγνωρίζοντας τη βαρύτητα των λόγων – μπορεί όμως και όχι… μπορείς να επιχειρηματολογήσεις – μπορεί όμως και όχι… ο Γεράσιμος συνήθιζε να λέει στα αμφιθέατρα ότι δεν υπάρχει χρυσή τομή / μεταφράζοντας το παραπάνω με όρους διαπραγμάτευσης: δεν υφίσταται έννοια διαπραγμάτευσης κατά την οποία ‘υποχωρω΄σε ορισμένα σημεία διασφαλίζοντας, ταυτόχρονα, ‘άλλα’ σημεία… αντίθετα ο Γεράσιμος έλεγε ότι υπάρχει τομή, χρυσή… η τομή παραπέμπει στη βία της μάχαιρας και η χρυσή είτε στην εξαγορά του θύματος είτε στην εκμετάλλευσή του με σκοπό το κέρδος… με άλλα λόγια όλα είναι θέμα δύναμης και θέσης / για τούτο και η έννοια της επιχειρηματολογίας είναι, τουλάχιστον, μια αναχρονιστική σχολαστική πρακτική… θα μου πεις: και ο αντίλογος; // εντάξει, ποτέ δεν έρχεσαι στα χέρια για την τιμή της ντομάτας στο μανάβικο – δεν είσαι καν βέβαιος αν ο μανάβης είναι ο παραγωγός… / θα μπορούσες όμως / θα μπορούσες φυσικά να πας αλλού / ή να φυτέψεις τις δικές σου… ή να μην φας ντομάτα… // το πρόβλημα είναι ότι η συζήτηση ή, έστω, η διάθεση συζήτησης, παρεξηγείται κατά κανόνα διότι δεν έχεις εκ των προτέρων αποσαφηνίσει τι συζητάται και τι απλά προϋποτίθεται σιωπηλά ως καθοριστικό των ορίων της συζήτησης // αυστηρά μιλώντας: η συζήτηση είναι αδύνατη / όσοι συμφωνούν θα συνεχίσουν να συμφωνούν και όσοι διαφωνούν θα συνεχίσουν να διαφωνούν / έως ότου κάποιος μεταβάλλει τη στάση του: υποχωρήσει ή αναγνωρίσει – πράγμα που δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τη συζήτηση αυτή καθαυτή – μάλλον αφορά σε όλα όσα σιωπηρά προϋποθέτουμε // η ανάπαυλα της συζήτησης θυμίζει λυκοφιλία – πρόσκαιρη παύση εχθροπραξιών / με αυτήν την έννοια είναι τουλάχιστον δυσνόητος ο λόγος που θα θέλαμε να θέσουμε την ορθολογική επιχειρηματολογία ως Ιδέα και ιδανικό προς το οποίο οφείλουμε να συγκλίνουμε – όπως ίσως θα θελε ο Habermas ή ο Apel (εκτός κι αν μιλούμε για την ατελεύτητη επιχειρηματολογία ανάμεσα σε ακαδημαϊκούς των ανθρωπιστικών σπουδών) / διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού…

την καλησπέρα μας

let’s not try that again… [emphasis added]

Royal Oak

‘νομίζει κανείς ότι ακολουθεί τη φύση ενώ απλά και μόνο διατρέχει το πλαίσιο της μορφής μέσα από την οποία την κοιτάζουμε’ [Ludwig Wittgenstein, Φιλοσοφικές Έρευνες, §114]

φυσικά δεν είμαι ικανός να εμπλακώ στη συζήτηση / και προφανώς ακούγεται βολικά συνοπτική η παραπάνω άποψη όσον αφορά στο πρόβλημα της σχέσης του τρόπου που βλέπουμε το πράγμα (μαθηματικά μοντέλα) και μιας (;) πραγματικότητας [εδώ το ερωτηματικό δεν αφορά σε ενδεχομένα παράλληλες πραγματικότητες αλλά στο ανυπόστατο του καθορισμού της πραγματικότητας ως μιας ] / όμως / στο παρακάτω άρθρο ο αρθρογράφος κάνει λόγο για ενδεχόμενη ανεπάρκεια της γλώσσας: εξαρτάται πάντοτε πώς θα θελήσεις να δεις τη γλώσσα / μπορείς να τη δεις σαν κελί που απομονώνει την πραγματικότητα και την θέτει εκτός εαυτής σε ένα απροσπέλαστο εκείθεν (μια κακή μέρα) / ή / μπορείς να δεις τη γλώσσα σαν απελευθέρωση ή λύτρωση: εδώ καταργείται η αντίθεση ανάμεσα στο φαινόμενο (γλώσσα) και σε ένα πράγμα καθαυτό (την πραγματικότητα που δεν συλλαμβάνουμε) και αντικαθίσταται από την εγγενή δυνατότητά μας να (ανα)παριστούμε τον κόσμο (μας) (αυτή είναι μια καλή μέρα) / φυσικά η δεύτερη αυτή δυνατότητα δεν φαίνεται να επιλύει και το θεμελιώδες πρόβλημα ή την αρχική απορία και αντίθεση ανάμεσα σε όλα όσα μπορούμε και δεν μπορούμε να κάνουμε με τη γλώσσα / αλλά πάλι: ‘εδώ’ φυσικά ‘η μεγάλη δυσκολία είναι να μην παρουσιάσουμε το ζήτημα σα να υπήρχε κάτι που δεν μπορεί κανείς να το κάνει. Σα να υπήρχε πραγματικά ένα αντικείμενο από το οποίο αντλώ την περιγραφή αλλά αυτό το ίδιο δεν είμαι σε θέση να το δείξω σε κανέναν’ [ό.π. §374] / ίσως η αντίθεση να είναι εξαρχής προβληματική ή φαύλη /

Wittgenstein Weighs In on the Higgs Boson

καλή σας ημέρα

άραγε θα εκχωρούσες σε δοκιμαστές τη ζωή σου; εννοώ: να δοκιμάζουν αντί για σένα / να τρώνε αντί για σένα / να γαμάνε αντί για σένα / να χέζουνε αντί για σένα / γιατί όχι; / να ψηφίζουνε αντί για σένα; / να διαβάζουν αντί για σένα; / να ακούν μουσική αντί για σένα; / να πίνουν αντί για σένα; / να γράψουν αντί για σένα; / να πεθάνουν αντί για σένα; / πολλές φορές, ομολογώ, είναι βολικό… θα πρέπει να το παραδεχτούμε – είναι βολικότατο (στον υπερσυγκριτικό βαθμό) /

πώς σώζεται κανείς; / κάποτε η λογοτεχνία φέρνει στο φως  / η ιδιότυπη αντιστροφή της σωτηρίας απολήγει σε μια αυτοκτονία: αυτός που ξεναγεί χάνει σταδιακά τη θέση του έως ότου αναλάβει τον ρόλο του στο κέντρο της ιστορίας και, αντίστροφα από όλες τις προβλέψεις, χάσει και αυτήν ακόμη τη στοιχειώδη θέση (ένα ανυπόστατο κέντρο είναι, ούτως ή άλλως, εξαρχής) / τι απομένει; / η ανάμνηση και η γραφή: η διαφωρά / το ίχνος – αργά ή γρήγορα δοκιμάζεται: όλα συγκλίνουν ότι το κέντρο υπάρχει διότι όλα συμπεριφερόνται ως εάν το κέντρο να υπάρχει / και εδώ το απρόσωπο μάς εξυπηρετεί / δεν είμαι σε θέση να αποτιμήσω τη γραφή του άλλου / όλα έρχονται στο φως ; / εξαρτάται… από τη γωνία λήψης…
/ εσύ αλήθεια πώς σώζεσαι; /