Archive for the ‘symbolium’ Category

πώς διαχειρίζεσαι την ελευθερία σου; ρώτησε ο Κραπ τον Άγιο / ο Άγιος είπε: ‘δεν είμαι ελεύθερος’ / ακόμη κι όταν δεν σε κοιτάζει κανείς; αντέτεινε ο Κραπ; / ‘το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό…  πάντοτε με κοιτάζει κάποιος’ είπε ήρεμα ο Άγιος / άρα δεν είσαι ελεύθερος, είπε ο Κραπ / ‘αυτό σου είπα εξ αρχής’ κούνησε το κεφάλι του ο Άγιος

Advertisements

charliehebdo

ευτυχώς κάποιοι αποφασίζουν / σπουδαίο πράγμα η απόφαση / η απόφαση προδίδει μια σκέψη, έναν συλλογισμό / ευτυχώς / δεν θα το άντεχα διαφορετικά / κι επειδή δεν το αντέχω δεν αποφασίζω / και φυσικά η μη απόφαση είναι κι αυτή απόφαση / ευτυχώς / πλήθος προκαταλήψεων / πλήθος ασαφών εννοιών / πλήθος κακών ορισμών / παρανοήσεων και παρεξηγήσεων / αυτές οι τελευταίες: παρεξηγήσεις / πλήθος / για αυτό και δεν αποφασίζω ποτέ και μη αποφασίζοντας έχω αποφασίσει ότι δεν θα αποφασίζω / έως ότου βρεθώ φυσικά εγκιβωτισμένος σε αποφάσεις / τότε δεν πράττω / ή προσπαθώ να μην μετατοπιστώ από την κίνηση και τη δύναμή της ή απλά αφήνομαι / ευτυχώς κάποιοι πάντα αποφασίζουν / σπουδαίο πράγμα η απόφαση / η απόφαση προδίδει μια συ/σκεψη / έναν συλλογισμό / σαφή / καθάριο / αρκεί μόνον η δυνατότητα αναγωγής και ανάλυσης / δεν χρειάζεται στα αλήθεια ποτέ να διεκπεραιωθεί αυτή / η ανάλυση / αρκεί που γνωρίζω ότι έχω τη δυνατότητα να αναλύσω / βέβαια / σπουδαίο πράγμα η απόφαση, είπε ο Άγιος που αποφάσισε ότι δεν θα έπρεπε να μιλάει τόσο πολύ και για αυτό απλώς έγραψε: η απόφαση

μια διαστροφική τελετουργία που κατέχει τη σημειολογία του οικείου όταν μετατρέπεται σε τρόμο ή της ασφάλειας σε ανασφάλεια, είπε όταν η γη έγινε επίπεδη ξανά / το κακό ως τελετουργία / πρόσωπα που κυριαρχούν γνωρίζοντας τη σημειολογία της αισθητικής αντιστροφής της ηθικής από οικειότητα σε τρόμο / η γη γίνεται επίπεδη όταν οι ιδέες κυριαρχούν μιμούμενες ανυπόμονες το τυπικό μόνον της ιεροτελεστίας / ένας παπάς γονατισμένος μάρτυρας για τη δική του πίστη και ένας πιστός όρθιος μάρτυρας για τη δική του / νομίζω σωθήκαν και οι δύο, είπε / σημειολογικά μιλώντας / κι αυτά τα πρόσωπα που παίζουν με τα σημεία και τις εικόνες καθημερινά / αυτοί δεν είναι οι ανώνυμοι προσκυνητές ή καλλιτέχνες / είναι κενά κουφάρια μιας ματαιοδοξίας και ενός υπέρτατου εγωισμού που στοχεύει στην απόλυτη σωτηρία του εαυτού τους / εκεί / και στον απόλυτο έλεγχο / εδώ / ποιο συναίσθημα γεννά η διπλή χολή της πίστης και της κυριαρχίας; / τα παρατάω / είπε / η γη είναι επίπεδη (κι ο θεός τόσο μεγάλος όσο τον κάνεις εσύ… ευτυχώς που δεν πιστεύω / αν και θα ήθελες, είπε, παραδέξου το / σωπαίνει  / να το εκλάβω ως κατάφαση;)

«αν είσαι γραφιάς στο δημαρχείο δεν μπορείς να πας στη Γη του Πυρός το καλοκαίρι. Παρ’ όλα αυτά μπορείς να πας στο ‘πυρ το εξώτερον’ χωρίς δυσκολία. Ο κόσμος είναι πιο πλατύς από την ιδέα που έχουμε για αυτόν.»

Henry David Thoreau, Walden

«όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ αγαπάς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους εξοντώνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ μισείς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους υπομένεις)» είπε ο Άγιος /

‘όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ ανθρώπινος γίνεσαι (για αυτό μπορείς και πεθαίνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ φοβάσαι τον θάνατο (για αυτό και δεν μπορείς να πεθάνεις)’ είπε ο Κραπ /

– πεθαίνοντας στο ενδιάμεσο ή ως δαίμονας / ψιθυρίζει ο Νομάδας (ούτε αφαίρεση / ούτε καθ’ έκαστο // και αφαίρεση και καθ’ έκαστο)

σώπασε ο Ανελικτής και είδε πόσο περιττή είναι η σημασία στην εποχή της εμπειρίας (πόσο επείγουσα έχει καταστεί)

 

πώς μοιάζουν οι εποχές που προσκαλούν χαρισματικούς ηγεμόνες;

ίσως κάπως έτσι…

isolation_8_by_jessica_art-d6tz9dv

η φωτογραφία από εδώ: Jessica – Art (Isolation 8)

τα γράμματα άτακτα κατέρρευσαν / γκρεμίστηκαν και σκόρπισαν ακανόνιστα / ακατανόητα / εκ πρώτης όψης, όλα μοιάζανε στη θέση τους: οι λέξεις ήτανε οικείες / αλλά δεν είχαν αγκίστρι να πιαστούν από τις πράξεις ή τα πράγματά τους / ναι: όλα μοιάζανε όπως πάντοτε / όλα τακτικά και οργανωμένα / αλλά οι γραμμές κατέρρευσαν / όμοια χαρακώματα κατάπιανε τα γράμματα / αιμόφυρτα / φωνάζανε μήπως και ακουστούν / αλλά τίποτε / η φωνή θύμιζε γλώσσα αλλά δεν σήμαινε και πολλά πράγματα / το ένα μετά το άλλο τα γράμματα ξεψύχησαν / απομείνανε βουβές εικόνες με σχέδια ακατανόητα / σύντομα ξεχάστηκαν / ευτυχώς: απλώναμε τα χέρια και παίρναμε ό,τι θέλαμε / τραβούσαμε / απλά τραβούσαμε / ανθρώπους και πράγματα / ευτυχώς / τα γράμματα κατέρρευσαν / μέσα σε μια δίνη αφανίστηκαν / ευτυχώς / κι εμείς; / απομείναμε να κραυγάζουμε / σαν κόρακες για τα πτώματα και σαν μωρά για τις ανάγκες μας / ευτυχώς

τελεογραμματολλογία ή περί ίχνους