Αρχείο για Ιουνίου, 2013

η ανατροπή.. η ανατροπή: η πληροφορία… μαθαίνω / μαθαίνεις / μαθαίνει… όπως μαθαίνεις ότι σε απατάει – ή όπως μαθαίνεις ότι Σου έχει πει ψεύδη… κλωνίζεται η εμπιστοσύνη και δίχως εμπιστοσύνη ακόμα και αυτή η αγάπη δοκιμάζεται… πώς λέει το παιδί τα ψέμματά του… είναι δύσκολο όμως για ένα παιδί να ξεγελάσει… πάντοτε θα προδοθεί από την αμέλεια και την απροσεξία του (άρα είναι εύκολο να ξεγελάσεις ένα παιδί)… όπως π.χ., αν σου πει ότι πονάει επειδή δεν Θέλει άλλο τροφή (μια βλακώδης συνήθεια του γονέα είναι η επιμονή του σε αυτό το θέμα / αντιπαρέρχομαι όμως)… έστω ότι σου λέει πως πονάει… ο έλεγχος του ψεύδους είναι σχετικά απλός στο μέτρο που θέτεις ενώπιόν του την απώλεια που συνεπάγεται ο πόνος του, δηλαδή το παιχνίδι (αν πονάς, τότε δεν θα μπορείς να παίξεις) ή του γλυκού (αν πονάς, τότε δεν θα μπορέσεις να φας γλυκό)… τι συμβαίνει όμως όταν το Κράτος (σου;!) σου λέει ψέμματα; ή, τι συμβαίνει όταν μαθαίνεις σαν ευαισθητοποιημένος πολίτης ότι παρακολουθείσαι ή ότι το Κράτος σε θεωρεί εκ των προτέρων ένοχο ή ότι το Κράτος επιτρέπει μανωλάδες ή ότι το Κράτος έχει πολιτικούς κρατούμενος ή ότι η αστυνομία του Κράτους τελεί χρέη ιδιωτικής αστυνομίας στις Σκουριές Χαλκιδικής προστατεύοντας τις επενδύσεις (!) ή ότι το Κράτος μέσα σε μια νύχτα αναγνωρίζει τον ρόλο του ως καθολικό εργοδότη, περικόπτει, απολύει, καταστρατηγεί το κοινωνικό συμβόλαιο της ασφάλισης των γενεών, κατακρατεί τις εισφορές σου προσφέροντάς σου ένα εφάπαξ που αγγίζει τα όρια του γελοίου, ακριβώς όπως και η μισθωτή δουλική εργασία σου…. μπορείς να πέσεις από τα σύννεφα – με προσοχή όμως… μην χτυπήσεις… σκέψου πριν όμως, ποιος από τους δυο σας είναι το παιδί εδώ: εσύ ή το Κράτος (σου)… η ανατροπή που επιφέρει η πληροφορία είναι συντριπτική: σαν εκείνες τις γνήσιες αφαιρέσεις δημιουργεί μια συλλογική παράνοια και την ψευδαίσθηση της πράξης, υποκαθιστώντας την πράξη… πράξη είναι να είσαι ενημερωμένος ή να είσαι πολίτης που ενημερώνει, να συμμετέχεις με βάση αυτήν την ενημέρωση – ενεργός πολίτης, ενεργό έντερο… πράξη πια είναι η κοινοποίηση… αν ο θείος Πλάτωνας κάποτε ανησυχούσε για τη γραφή και τον τρόπο που αυτή υποκαθιστά την ιδέα με την εικόνα της καθιστώντας ράθυμη τη σκέψη, τι να πει κανείς για την εικόνα της εικόνας της πράξης που δεν είναι καν γλώσσα αλλά πληροφορία: ενημερώνομαι / εξημερώνομαι ακόμη κι αν εξαγριώνομαι… όπως τα ποτά και τα τσιγάρα σου, εύχεσαι κανείς να μην παίξει με το δικαίωμά σου στην ενημέρωση… με τις ελεύθερες επιλογές σου… ώρα για επανάσταση: ας ανεβάσουμε κανά ποστ…

την καλησπέρα μας

παλεύει ο ποιητής να περιορίσει τις σημασίες των λέξεων στο καθ’ έκαστον – μήπως και χάσουμε την έννοια… παλεύει και ζητεί και συζητεί / πόσο μετέωρη είναι η σκέψη του όμως: δεν μπορεί να συγκαλύψει καν τον τρόπο που ο ίδιος πρώτος αναγορεύει το καθ’ έκαστον στο γένος καθόλου… / ο Νάνος παλεύει με τις λέξεις αλλά θα πρέπει να είμαστε επιεικείς διότι ο ποιητής δεν ομιλεί – πάνε χρόνια από τότε που έπαψε να μιλάει… απλά γράφει… / παλεύει ο φιλόσοφος να διανθίσει την παλέτα της βίας με λογής – λογής παραδείγματα… έχουμε εκτραφεί – δεν βρίσκω άλλη λέξη – μέσα στη βία / παλεύει ο πολιτικός επιστήμονας που δεν μπορεί καν να μιλήσει / παλεύει και ο συνταγματολόγος, αυτός ο τεχνοκράτης της ερμηνείας / όλη η πάλη / η καλή και η κακή βία – πόσο εκτεθειμένοι είναι όλοι στην ιδεολογία (τους), όποτε διαχωρίζουν τις έννοιες, που λέει ο ποιητής, ώστε να δικαιώσουν τη μία μορφή πάλης απέναντι στην άλλη, λες και το όνομα ‘συλλογικός’ π.χ. διασφαλίζει για κάποιον λόγο τη νομιμότητα της βίας ή, έστω, της αντίδρασης και (!) αντίστασης / αλλά βέβαια: έχω εκτραφεί στον μαρξισμό, σπεύδει ο ποιητής / δεν βρίσκω άλλη λέξη: εκτροφή / / συλλογικά όμως νομιμοποιήθηκε ο φασισμός ως κοινοβουλευτική δύναμη ή όχι; / παλεύει ο νομιμοποιημένος εκπρόσωπος της βίας / βία ή βία / να ορίσουμε την έννοια / όχι: αυτό είναι άχρηστο ή, έστω, δικανικό τερτίπι / πιο χρήσιμος θα ήτανε εδώ ο δομιστής φιλόσοφος ή ο Γεράσιμος που γνωρίζει ότι κάθε μορφή λόγου (εξουσίας) συνεπάγεται μια βίαιη επιβολή / όμως πώς να νομοθετήσουμε; – βεβαίως το ερώτημα είναι: γιατί να νομοθετήσουμε; / οι μέθοδοι της χρυσής αυγής υπενθυμίζουν την κοινωνική πολιτική φιλαπανθρωπίας και αυτοδικίας που εφαρμόστηκε στις χώρες της μέσης ανατολής από ένοπλες ομάδες ανταρτών προκειμένου να εξασφαλίσουν ευρεία αποδοχή από τους πληθυσμούς – και το πέτυχαν / για άλλη μια φορά, αυτό το άμεσο πράγμα που λέγεται βία και που δεν αντέχει σε κανέναν κριτικό και διαλεκτικό έλεγχο, διότι η βία παρουσιάζεται, θα έλεγε ο φιλόσοφος, ως το πλέον άμεσο, αλλά είναι προφανώς το πλέον κενό και αφηρημένο (παραφράζω τη φαινομενολογία του πνεύματος) αυτό το πράγμα απομονώνεται, ακριβώς όπως φοβάται ο ποιητής / αδυνατούμε να σκεφτούμε ότι η κατάρρευση του παλιού κόσμου προσκαλεί αυτήν την άμεση παρέμβαση σε όλους τους ανθρώπινους χώρους / σε μία βίαιη παρέμβαση / η βία φαίνεται να επιλύει συγκεκριμένα προβλήματα – ψυχολογικά / κοινωνικά / πολιτικά / οικονομικά / αστυνομοτρομοκρατικά – με τον πλέον σαφή και οριστικό τρόπο / είμαστε ξανά γυμνοί μπροστά στα ίδια προβλήματα: ένα σύνταγμα, νόμοι και διατάξεις, τα οποία κατοχυρώνουν κατά την αρχή τους τα πράγματα (δικαιώματα), και δη, τους πλέον αδύναμους, εγκαταλείποντας όμως τελικά τους ανθρώπους – συμπεριλαμβανομένους και τους αδύναμους – στις άμεσες λύσεις της βίας / το πρόβλημα δεν είναι η εφαρμογή, δεν είναι η νομοθεσία, δεν είναι η αστυνόμευση, δεν είναι η επιβολή / απλά δεν είναι: τα μαζικά εκτροφεία όμως φαίνεται πως είναι ένα πρόβλημα / όπως και η εφαρμογή / όπως και η νομοθεσία / όπως και η αστυνόμευση / όπως και η επιβολή – εξαρτάται Νάνο μου (συγγνώμη για το θάρρος ε;) από ποια πλευρά στέκεσαι, και θα δεις την ‘έννοια’ να διαγράφεται πεντακάθαρα μπροστά σου / φυσικά δεν άντεξα περισσότερο: προτίμησα τους Βοργίες /

την καλησπέρα μας