Αρχείο για Μαΐου, 2011

it’s a time when words MUST lose their meanings / and the chamber of articulated sounds will echo only what persists: the echo of a dead history as the idea from which only light, the reflection of this corpse persists / as I told the little one: it is dead / what we see is only reflections / aren’t we all? she said / AREN’T we all? she says / what if we are dead in the eyes of the spectators? / this new amorphous body of non meanings and non references / ignorant she said / not indignant [: feeling or showing anger because of something unjust or unworthy : filled with or marked by indignation <becameindignant at the accusation] / how ever body parts form bodies and bodies reclaim the republic (public things) / WHEN words lose their meanings you are almost free / FREEDOM braking off with the philosophical tradition of ENDS / the END as the form of the coming-to-be / brake off / purposeless / Sam knows: Sam waited / Sam did not wait / SAM knew / no objectives /…/ words and meanings endure still /  is it body or reflection of a corpse?

good day…

 

 

Advertisements

«Οταν μεγαλώσω θέλω να γίνω… Ισλανδός»

iceland

http://en.wikipedia.org/wiki/Iceland

διαδηλώνοντας / δια//δηλώνω: σε ποιον απευθύνομαι; / αναπαράγοντας την σχέση εξουσίας στο κλασικό οικείο μοτίβο του πατρός που πρέπει άργα ή γρήγορα να εισακούσει τα τέκνα του /// δεν υπάρχει το περιθώριο [δεν υπήρχε ποτέ] συνδιαλλαγής // τα μόνα περιθώρια ήταν [δεν είναι πια] συναλλαγής /// παρόλα αυτά: σεβασμός για τους ισπανούς – όσους γνώρισα ήταν πολιτικοποιημένοι και σε συνθήκες μάλιστα πολύ πιο ακραίες και βίαιες από τις δικές μας…

ΥΓ. η πλέον ενδιαφέρουσα λέξη της βδομάδας που πέρασε: απο-ανάπτυξη συνάδει με το ζήτημα επανεφεύρεσης του (ατομικού) χρόνου – προτού τεθεί το πρόβλημα του χώρου θα πρέπει να επανα/οικειοποιηθείτε το χρόνο σας /// η επανα/οικειοποίηση του χρόνου δεν συνεπάγεται την διάθεση και μόνον του χρόνου κατά το δοκούν (η ανεστραμμένη επιβεβαίωση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας: ο ‘ελεύθερος’ περίφημος χρόνος) αλλά την δια/μόρφωση του χρόνου ξανά σε πράγμα(τα) / – ο Άγιος δεν αναφέρεται στην ιστορία ακόμη – /

«Los Indignados» («Οι Αγανακτισμένοι»)

all the words will lose their meaning

black mirror rorrim kcalb

ΥΓ. η επαναφορά συχνά απαιτεί να ακούσει απερίσπαστα και δίχως παρεμβολές η φωνή και η αντήχησή της / αυτό απαιτεί την παραγωγή στατικών και θορύβου που διανοίγει έναν χώρο που επιτρέπει την αντήχηση και δεν παραμορφώνει / ο χώρος είναι παραμορφωμένος και αυτό επιτρέπει την ανασυγκρότηση της φωνής / ο ήχος επανέρχεται σαν χτύπος / ψίθυρος / τίποτα / νερό / ποταμός / υπόγειο ρεύμα / φευγαλέα: ακριβώς όπως σχηματίζονται τα ρεύματα στη θάλασσα / οι δρόμοι που υποτεύεται ότι δεν θα σχηματιστούν ξανά ακριβώς έτσι ή μήπως; / μέσα στο σπήλαιο / το κενό χώρο του οφθαλμού το φως υποχωρεί και ο ήχος διεμβολίζει την λογική / την οπτικοποιητική λογική επιτρέποντας την ηχωοντολογική παραγωγή / εσύ αντηχείς / ή εγώ αντηχεί / φυσικά αντηχεί το σύνολο της γλώσσας / δεν είναι επαναφορά: είναι αποκατάσταση μάλλον της παράνοιας στις πραγματικές της διαστάσεις / εκείθεν των οραμάτων / απρόσμετρη η ευτυχία να ανακαλύπτεις ένα συγκρότημα που σφυρηλατεί σαν άνεμος και νερό ένα κοίλο κούφωμα μέσα στην πέτρα επιτρέποντας να ξαποστάσει / ο άγιος; / την καλησπέρα του

this is a response to this

αυτό ήθελα να το αναρτήσω για κάποιον λόγο… για την πόλη ίσως που ανχοφάνηκε σαν έλλειψη στον Άγιο… είναι οι τρόποι της πόλης που λείψανε / και θα λείψουνε / η Θεσσαλονίκη / φυσικά παραμένει εχθρική πόλη / φυσικά παραμένει ένα κεφαλοχώρι με όλες τις δυσκολίες της πόλης / φυσικά παραμένει άσχημη / πολύ άσχημη / φυσικά όμως διατηρεί το χρώμα της / αυτό το παραμορφωτικό πρίσμα των νεφών και της υποψίας του φωτός του ήλιου που διαρρηγνύει το γκρίζο της / φυσικά διατηρεί το μοναδικό της χρώμα / ΧΡΩΜΑ / φυσικά το χρώμα της διακόπτεται από αυτές τις αλλόκοτες πιτισλιές σκατού / φυσικά η παραλία της είναι βρώμικη / τι λέω; / βούρκος / φυσικά μυρίζει ακόμη / φυσικά έχει υποδεχτεί το κακαίσθητο άγαλμα του εθνάρχη / φυσικά έχει εξωφρενική κίνηση / φυσικά / αλλά παραμένει προσπελάσιμη – όχι τα πεζοδρόμιά της / φυσικά αυτά δεν υπάρχουν / όχι / αυτός ο τρόπος της που προσκαλεί το βήμα μου / ο περίπατος ανάμεσα σε δύσκολα πρόσωπα και στην άσχημη οσμή του βόθρου / ανοίγει βήμα / κλείνει βήμα / δίχως μουσική στα αφτιά / πρέπει να ακούσει / όχι τίποτα / δεν πρέπει να ακούσει αλλά να ακούει / δεν περιμένει φωνές – όχι πια / αλλά αυτόν τον βόμβο της ασχολίας που δεν είναι παρά μία επίπλαστη φαινομενολογική ανωμαλία του σώματος και του εγκεφάλου / κι εκεί / ένα βράδυ / στέκεται μια σκηνή / η αφορμή ήτανε ασήμαντη αλήθεια ασήμαντη όσο και εφήμερη αλήθεια εφήμερη όσο και η μόδα / τα ίδια πρόσωπα μουσικοί / οι ίδιοι γραφικοί που πασχίζουν να μην είναι γραφικοί / αλλά εκεί – όχι στην σκηνή / στο χώμα και στο γρασίδι στην ευρύτερη περιοχή του λευκού πύργου / τα πιο όμορφα πρόσωπα / τα πιο όμορφα ρούχα / η πιο ατίθαση αισθητική / όχι η νεκρή αισθητική της μόδας αλλά ο χτύπος μίας καρδιάς που ακόμη λειτουργεί / η πνοή που ακούγεται / μπύρες κουτιά / ραστοφόρια / ποδηλάτες / ένα συναπάντημα από εκείνα που δεν θα πετύχω εύκολα αλλού – πουθενά / αυτό το άρωμα / ανάμεσα στα ερείπια του τρόμου που στήθηκε ένθεν κι ένθεν μία ελάχιστη έκταση ζει ακόμη όπως εμείς – εγώ / δεν είναι φοιτητές πια / όχι / είναι και αυτοί / δεν συχνάζουν στον ήλιο / όχι / περιφέρονται / αυτό / η περιφορά / ανάλαφροι ίσκιοι και ανάλαφροι περίπατοι / ανάλαφρα – αυτό ενάντια στην σοβαροφάνεια του τρόμου που γέννησε η εποχή / φυσικά τίποτα δεν θα είναι ποτέ ίδιο / φυσικά οι περισσότεροι αργά ή γρήγορα θα ψάχνουν για κατάλυμμα / αλλά / να / δεν ήταν όλοι φοιτητές / σαν τον Γιάννη ένα πράγμα / που δεν τον βαστούσε, είπε η Μαρία, το σώμα του κι όμως: σιγά μην κλάψω / κι ας μην μπορούσε να βγει φωνή / αυτή είναι η Θεσσαλονίκη και ο Άγιός της επέστρεψε μόνον για να φύγει / ψάχνοντας ξανά όχι τα ΜΕΣΑ αλλά τους ΤΡΟΠΟΥΣ – σαν τους δρόμους πάνω στην κιθάρα… αυτό να το θυμάστε: οι τρόποι της ουσίας έχουν μορφή και σημασία – όχι τα μέσα που πιθανώς μετέρχεται / ο Άγιος πρέπει να επιστρέψει…

την καλησπέρα μου