Αρχείο για Μαΐου, 2010

our grazing rights

ΥΓ. υποψιαστήκαμε ότι θα λατρέψουμε τη Νέμεση – ούτως ή άλλως αυτή η θεά είναι ο ανομολόητος πόθος όλων των αδύναμων, η Νέμεσις / σύμφωνοι, αρκεί να εκδικηθεί εκείνη και να μην μας μπλέξει περισσότερο – αρκετά γράψαμε…

δεν αρκεί η μνήμη – μόνον μνημονεύοντας αποκαθίσταται ο νεκρός / αλλά πάλι λέει, μνημονεύοντας ανανεώνεις τον όρκο της θεάς / ας είναι / για τι μνημονεύεις; ρωτάει / ας αναπαυθεί πια /

εκ του νόμου ή εκ των πραγμάτων; – ρωτά ο Κραπ

ρωτήστε τον  υπεύθυνο – απαντά ο Νομάς

άρα ούτε εκ του νόμου ούτε εκ των πραγμάτων – ανταπαντά ο Κραπ

εκ των πραγμάτων, ο νόμος δεν απαιτεί πια ερμηνεία – λέει ο Νομάς

όχι πια – μουρμουρίζει ο Κραπ

επιτέλους σαφήνεια – ψιθυρίζει ο Νομάς

ή πώς ο νόμος προσλαμβάνει το πλήρες περιεχόμενό του: εκ των πραγμάτων

https://aufheber.wordpress.com/2008/12/28/μέση-ανατολή/

http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/blog-post_500.html

your hand in mine

οι έννοιες όπως και οι αριθμοί συναρτώνται στις λέξεις και τα πράγματα προλαμβάνοντας τη μορφή των πραγμάτων – τον τρόπο δηλαδή που διαμορφώνονται ΜΕΣΑ στο συγκείμενο της χρήσης τους *ακόμη κι αν η χρήση είναι η αλήθεια στην ελάχιστη έκτασή της, την συμφωνία δηλαδή με ένα φυσικό γεγονός… πρόκειται για μη κορεσμένα σημεία – τίποτα άλλο… ο ταυτο/λογικός χαρακτήρας τους εκφράζεται στην ελλειματική φύση του σημείου: είναι δίχως περιεχόμενο… δεν επαληθεύονται και δεν διαψεύδονται παρά μόνον στην συναρτησιακή λειτουργία τους – είναι η δυνατότητα της σύγκρισης / δυνατότητα σε κάθε περίπτωση…

http://anarchypress.wordpress.com/2010/05/07/η-ανθρωπιά-και-ο-αυτοσεβασμός-δεν-είνα/#more-5842

αξίζει τον κόπο διότι είναι η μόνη φωνή που ακούστηκε – είτε συμφωνείς είτε όχι…

ο πατέρας, πρακτικός του κομμουνισμού – έχασε τη δουλειά του, ευυπόληπτη θέση και έπειτα απλά ξεγλίστρησε και πέθανε, σχετικά μικρός σε ηλικία… η μάνα, θεωρητική του κομμουνισμού – χρησιμοποίησε όσα περισσότερα μπόρεσε από τη γραφειοκρατεία… ζει, με το φόβο όμως, αλλά ζει – ο φόβος είναι σπουδαίο πράγμα: αντηχεί μέσα στο κεφάλι και αποκαθιστά την φωνή με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, αντίλαλος, το σπήλαιο: κάπως έτσι, το μάτι και η σπηλιά – εκεί μέσα ζει η συνείδηση του φόβου… την έσχατη στιγμή της εθνικής (!) καταστροφής (!) μόνον τα αστικά κόμματα της αριστεράς προτάξαν το αυτονόητο – ωστόσο η θέση τους, ορθά προσάψαν οι υπόλοιποι, ΔΕΝ τους επιτρέπει… οι περισσότεροι εκτός σωπάσαν διότι αυτή τη φορά, ο ευσεβής και ανομολόγητος πόθος της ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ έλαβε σάρκα και οστά – σκότωσε… μόνον που ήταν απλώς φονικό – τίποτα περισσότερο… ένας φόνος που δεν ενδύεται καν το ιδεολογικό μανδύα των φόνων της 17Ν – εκεί που οι γονείς μας γενικά σωπαίναν, διότι η υποψία τους ήταν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος: ένας δίκαιος και ένας άδικος φόνος – ΦΟΝΟΣ… δεν υπάρχει άλλος τρόπος να προσεγγίσουμε την ενοχή τόσων ανθρώπων: ευσεβείς πόθοι που πραγματώνονται… η βία: αυτός είναι ο ευσεβής πόθος ή η ανάγνωση της μόνης δυνατότητας στο πολιτικό… ή ένας μεσίας – διορθώνει ο Κραπ… αναβολή της βίας – τίποτα περισσότερο, επιμένει ο Νομάδας… δεν θα κοιτάξω όμως τον εαυτό μου – ομολογώ: η βία είναι και δικός μου ευσεβής πόθος… δεν αναστοχάζομαι – διότι δεν είναι η ώρα του ακόμη… κι όταν σημάνει η ώρα του θα πρέπει να αναλάβουν οι επόμενοι – όχι, η ζωή μου δεν μου επιτρέπει να αισθάνομαι συνένοχος – ούτε καν ένοχος… μόνον για όσα ανομολόγητα σκέφτομαι – τις συνήθεις διαστροφές… μόνον που δεν έχει νόημα όσο είναι συμβολικά και όσο είναι πραγματικά – απλά ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ… αυτό ήταν κι αυτό είναι… όταν οι επαναστάτες αναλάβουν ξανά θα στηθούν λαϊκά δικαστήρια και οι ΦΟΝΟΙ θα νομιμοποιηθούν… όπως τώρα: που η εξουσία εξοντώνει συνειδήσεις και, συχνά, σκοτώνει…  Αντιγόνη ή Κρέων- ξανά και ξανά… φυσικά Και Αντιγόνη και Κρέων – διαφορετικά τίποτα… είναι περασμένη πια η ώρα – είμαι ήσυχος ότι είμαστε εκτός των αγορών… δεν έχω μέλλον, το μέλλον όμως ΔΕΝ υπάρχει – αλλά έχω ένα κομμάτι παξιμάδι και λίγο γάλα – να πιει το παιδί… θα τελειώσει όμως κι αυτό – κι όταν τελειώσει; βλέπουμε…  τπτ δεν άλλαξε – απλά ξανά δεν έχουμε λεφτά… δεν θέλαμε όμως εξαρχής – δεν είχαμε όμως εξαρχής.. ευτυχώς…