Archive for the ‘1’ Category

η ανατροπή.. η ανατροπή: η πληροφορία… μαθαίνω / μαθαίνεις / μαθαίνει… όπως μαθαίνεις ότι σε απατάει – ή όπως μαθαίνεις ότι Σου έχει πει ψεύδη… κλωνίζεται η εμπιστοσύνη και δίχως εμπιστοσύνη ακόμα και αυτή η αγάπη δοκιμάζεται… πώς λέει το παιδί τα ψέμματά του… είναι δύσκολο όμως για ένα παιδί να ξεγελάσει… πάντοτε θα προδοθεί από την αμέλεια και την απροσεξία του (άρα είναι εύκολο να ξεγελάσεις ένα παιδί)… όπως π.χ., αν σου πει ότι πονάει επειδή δεν Θέλει άλλο τροφή (μια βλακώδης συνήθεια του γονέα είναι η επιμονή του σε αυτό το θέμα / αντιπαρέρχομαι όμως)… έστω ότι σου λέει πως πονάει… ο έλεγχος του ψεύδους είναι σχετικά απλός στο μέτρο που θέτεις ενώπιόν του την απώλεια που συνεπάγεται ο πόνος του, δηλαδή το παιχνίδι (αν πονάς, τότε δεν θα μπορείς να παίξεις) ή του γλυκού (αν πονάς, τότε δεν θα μπορέσεις να φας γλυκό)… τι συμβαίνει όμως όταν το Κράτος (σου;!) σου λέει ψέμματα; ή, τι συμβαίνει όταν μαθαίνεις σαν ευαισθητοποιημένος πολίτης ότι παρακολουθείσαι ή ότι το Κράτος σε θεωρεί εκ των προτέρων ένοχο ή ότι το Κράτος επιτρέπει μανωλάδες ή ότι το Κράτος έχει πολιτικούς κρατούμενος ή ότι η αστυνομία του Κράτους τελεί χρέη ιδιωτικής αστυνομίας στις Σκουριές Χαλκιδικής προστατεύοντας τις επενδύσεις (!) ή ότι το Κράτος μέσα σε μια νύχτα αναγνωρίζει τον ρόλο του ως καθολικό εργοδότη, περικόπτει, απολύει, καταστρατηγεί το κοινωνικό συμβόλαιο της ασφάλισης των γενεών, κατακρατεί τις εισφορές σου προσφέροντάς σου ένα εφάπαξ που αγγίζει τα όρια του γελοίου, ακριβώς όπως και η μισθωτή δουλική εργασία σου…. μπορείς να πέσεις από τα σύννεφα – με προσοχή όμως… μην χτυπήσεις… σκέψου πριν όμως, ποιος από τους δυο σας είναι το παιδί εδώ: εσύ ή το Κράτος (σου)… η ανατροπή που επιφέρει η πληροφορία είναι συντριπτική: σαν εκείνες τις γνήσιες αφαιρέσεις δημιουργεί μια συλλογική παράνοια και την ψευδαίσθηση της πράξης, υποκαθιστώντας την πράξη… πράξη είναι να είσαι ενημερωμένος ή να είσαι πολίτης που ενημερώνει, να συμμετέχεις με βάση αυτήν την ενημέρωση – ενεργός πολίτης, ενεργό έντερο… πράξη πια είναι η κοινοποίηση… αν ο θείος Πλάτωνας κάποτε ανησυχούσε για τη γραφή και τον τρόπο που αυτή υποκαθιστά την ιδέα με την εικόνα της καθιστώντας ράθυμη τη σκέψη, τι να πει κανείς για την εικόνα της εικόνας της πράξης που δεν είναι καν γλώσσα αλλά πληροφορία: ενημερώνομαι / εξημερώνομαι ακόμη κι αν εξαγριώνομαι… όπως τα ποτά και τα τσιγάρα σου, εύχεσαι κανείς να μην παίξει με το δικαίωμά σου στην ενημέρωση… με τις ελεύθερες επιλογές σου… ώρα για επανάσταση: ας ανεβάσουμε κανά ποστ…

την καλησπέρα μας

Advertisements

ρωτάν οι γονείς για τα παιδιά τους / θέλουν συμβουλές / το πώς και το τι / θέλουν να μάθουν πώς θα τα πειθαρχήσουν / πώς θα επιβάλλουν όρια / πώς θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν τη σχολική τους επιτυχία / τι θα πρέπει να κάνουν / απλές πρακτικές συμβουλές / ανθρώπινο πολύ ανθρώπινο / η απάντηση όμως είναι αλλόκοτη διότι οτιδήποτε απαιτήσεις από το παιδί θα πρέπει πρώτα εσύ να το προσφέρεις, γενναιόδωρα και απλόχερα / μπορεί να μην λειτουργήσει ή μπορεί και να λειτουργήσει / αυτό όμως μπορείς μόνον να κάνεις / τα υπόλοιπα έχουν τον τρόπο και μπαίνουν ή και βγαίνουν από τη θέση τους μοναχά τους / αυτό δύσκολα το αποδέχονται οι γονείς: δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και οποιαδήποτε προσπάθεια να απαντήσουμε απαιτεί την ολομέτωπη και επίμονη εμπλοκή μας / σκέψου πόσο πιο δύσκολα είναι τα πράγματα όταν οι γονείς, όντας ενήλικοι πια, συμπεριφέρονται σαν παιδιά και προσβλέπουν ξανά, όχι πια σε συμβουλές, αλλά στο κράτος προκειμένου να προσανατολιστούν / τραγικό πολύ τραγικό / διότι η απάντηση είναι ξανά: εσύ τι προσφέρεις – όχι βεβαίως στο κράτος / όχι / αλλά ποια είναι η ολομέτωπη εμπλοκή σου με τη ζωή σου – όχι το κράτος / όχι: αυτό ήταν νεκρό εδώ και πολλά πολλά χρόνια: η μάνα σου θα πρέπει αυτό να το γνωρίζει ήδη / ή όχι;

την καληνύχτα μας

η κριτική της ουσίας θα πρέπει να συμπληρώνεται από την κριτική της εξ/ουσίας // η ορθολογική επιχειρηματολογία επικαλείται είτε το φυσικό φως του Καρτέσιου είτε απλά την πειθώ – που αν δεν επιθυμούμε να την εκχυδαΐσουμε, τότε θα την αναγάγουμε εκ των πραγμάτων στο φυσικό φως / μπορείς να πειστείς αναγνωρίζοντας τη βαρύτητα των λόγων – μπορεί όμως και όχι… μπορείς να επιχειρηματολογήσεις – μπορεί όμως και όχι… ο Γεράσιμος συνήθιζε να λέει στα αμφιθέατρα ότι δεν υπάρχει χρυσή τομή / μεταφράζοντας το παραπάνω με όρους διαπραγμάτευσης: δεν υφίσταται έννοια διαπραγμάτευσης κατά την οποία ‘υποχωρω΄σε ορισμένα σημεία διασφαλίζοντας, ταυτόχρονα, ‘άλλα’ σημεία… αντίθετα ο Γεράσιμος έλεγε ότι υπάρχει τομή, χρυσή… η τομή παραπέμπει στη βία της μάχαιρας και η χρυσή είτε στην εξαγορά του θύματος είτε στην εκμετάλλευσή του με σκοπό το κέρδος… με άλλα λόγια όλα είναι θέμα δύναμης και θέσης / για τούτο και η έννοια της επιχειρηματολογίας είναι, τουλάχιστον, μια αναχρονιστική σχολαστική πρακτική… θα μου πεις: και ο αντίλογος; // εντάξει, ποτέ δεν έρχεσαι στα χέρια για την τιμή της ντομάτας στο μανάβικο – δεν είσαι καν βέβαιος αν ο μανάβης είναι ο παραγωγός… / θα μπορούσες όμως / θα μπορούσες φυσικά να πας αλλού / ή να φυτέψεις τις δικές σου… ή να μην φας ντομάτα… // το πρόβλημα είναι ότι η συζήτηση ή, έστω, η διάθεση συζήτησης, παρεξηγείται κατά κανόνα διότι δεν έχεις εκ των προτέρων αποσαφηνίσει τι συζητάται και τι απλά προϋποτίθεται σιωπηλά ως καθοριστικό των ορίων της συζήτησης // αυστηρά μιλώντας: η συζήτηση είναι αδύνατη / όσοι συμφωνούν θα συνεχίσουν να συμφωνούν και όσοι διαφωνούν θα συνεχίσουν να διαφωνούν / έως ότου κάποιος μεταβάλλει τη στάση του: υποχωρήσει ή αναγνωρίσει – πράγμα που δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τη συζήτηση αυτή καθαυτή – μάλλον αφορά σε όλα όσα σιωπηρά προϋποθέτουμε // η ανάπαυλα της συζήτησης θυμίζει λυκοφιλία – πρόσκαιρη παύση εχθροπραξιών / με αυτήν την έννοια είναι τουλάχιστον δυσνόητος ο λόγος που θα θέλαμε να θέσουμε την ορθολογική επιχειρηματολογία ως Ιδέα και ιδανικό προς το οποίο οφείλουμε να συγκλίνουμε – όπως ίσως θα θελε ο Habermas ή ο Apel (εκτός κι αν μιλούμε για την ατελεύτητη επιχειρηματολογία ανάμεσα σε ακαδημαϊκούς των ανθρωπιστικών σπουδών) / διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού…

την καλησπέρα μας

αντιπρόσωπος / εκπρόσωπος /

αντί-προσώπου — αντί πρόσωπος – είναι φανερό ότι το η έμφαση στο ‘αντί’ ακυρώνει το πρόσωπο // αποθεώνοντας το ‘αντί’ και καταρρακώνοντας το ‘πρόσωπο’ /

την ίδια τύχη έχει όμως και ο εκ-πρόσωπος / όπως η εξουσία φανερώνει την μακρινή καταγωγή της – την ουσία – εντούτοις δεν αποκαλύπτει απολύτως τίποτα περισσότερο – η εξουσία δεν είναι η έκφραση της ουσίας διότι παραμένει κενό λεκτικό σχήμα /// όπως ο εκ-πρόσωπος αποκαλύπτει την μακρινή καταγωγή του από το πρόσωπο, εντούτοις διατηρεί τη λειτουργία ενός κενού αφηρημένου ίχνους που δεν οδηγεί πουθενά – το πρόσωπο δεν εκφράζεται ποτέ/

η άρση του προσώπου παραμένει κυρίαρχη και επιβάλλεται: αν θα έπρεπε να περιγραφεί με κάποιον τρόπο μία συνισταμένη αυτή εκφράζεται σε μία έννοια μετάθεσης – διακρούς μετάθεσης // η έννοια ΔΕΝ είναι ψυχαναλυτική παρόλο που σαφώς μπορούμε να αποσπάσουμε Και μία ψυχαναλυτική ανάγνωσή της / δεν μας ενδιαφέρει όμως…

η μετάθεση είναι άρση της ίδιας της θέσης άρα κάθε δυνατής έκφρασης και δύναμης του προσώπου / δεν είναι απλά μετάθεση ευθύνης – είναι σύμπτωμα της διάρρηξης της σημασίας της συνέπειας άρα και της αιτιότητας στα ανθρώπινα πράγματα / το πρόσωπο δεν είναι πια μία άνευ όρων αρχή της πράξης του άρα των συνεπειών λόγων και έργων αλλά διαγράφεται ή αίρεται εκχωρώντας την σημασία του / η διάρρηξη του χώρου και του χρόνου διασαλεύει την έννοια της αιτιότητας άρα και της ελευθερίας – ουσιαστικά καταργεί την έννοια // παραμορφώνοντας τον χώρο και τον χρόνο επικαλούμενοι μια κακή αναλογία ανάμεσα σε μία φυσική θεωρία και την ανθρώπινη κίνηση έχουμε παραμορφώσει και την ίδια την αρχή της αιτιότητας: δεν υπάρχουν πια συνέπειες σε αυτόν τον κόσμο – οι συνέπειες αποκαλύπτονται μόνον στην οριακή εκείνη επαφή μας με το άμορφο ή φυσικό και στη σύγκρουσή μας με τα γενικά φυσικά φαινόμενα //

η εκχώρηση της σημασίας του προσώπου δεν διαφέρει σε τίποτα από την εκχώρηση μέρους της δύναμής του προκειμένου να διασφαλίσει τα ελάχιστα ή μέγιστα μίας συνύπαρξης // το αίτημα εδώ δεν είναι ο απρόσωπος ξανά θεσμός που θα ανασυγκροτήσει την κενή ισότητα ως κατεξοχήν αρχή και σχέση ΟΛΩΝ των προσώπων / δεν είναι το σύνταγμα ξανά / ούτε η έκφραση της γενικής βούλησης / όχι: είναι η έκφραση αυτή καθαυτή που έχει αρθεί απόλυτα / και οι συνέπειές της // μία αντιστροφή θα απαιτούσε την επανάκτηση του τοπικού και περιορισμένου χαρακτήρα του χώρου και του χρόνου: την οριοθέτησή του μέσα σε συνοπτικά όρια που εποπτεύουμε όλοι όσοι συμμετέχουμε – καιρός να διαλυθεί το κράτος // ο έλεγχος δεν είναι η διαφάνεια αλλά υπενθυμίζει στην σύγχρονη μορφή του – αυτή τη γιούχα στο πρόσωπο όλων των αναγνωρίσιμων εκπροσώπων και αντιπροσώπων – την ίδια κατακραυγή που γνώριζε η πουτάνα στα χωριά / το ανώνυμο πλήθος όπως και η μάζα ή ο λαός οφείλει να διαλυθεί στα μέλη του / μόνον μέσα σε αυτές τις σχέσεις θα αποκατασταθεί η αιτιότητα / πώς προστατεύεις ή πώς αποτρέπεις την αδικία; διασφαλίζοντας το κενό σχήμα, την κοινή εξ-ίσωση όλων των προσώπων ή αναλαμβάνοντας την ευθύνη της λέξης και της πράξης σου ενώπιον όχι του νόμου αλλά των προσώπων; /

η κρισιμότητα και η χρησιμότητα των εκλογών – εκ του λόγου / φυσικά: αλλά τίνος; / οι αφαιρέσεις των όρων της πολιτικής επιστήμης συναγωνίζονται τον χαρακτήρα του εμπορεύματος αποκρύπτοντας τον μυστικό χαρακτήρα τους μέσα από την σύγχυση που παράγει η κατάργηση του προσώπου // μπορείς να το πεις και υποκείμενο…

κι αν δεν θέλω να είμαι έλληνας; ούτε τώρα, ούτε ποτέ; μα ποτέ ξανά; ποτέ όμως; ποτέ των ποτών;

καληνύχτα σας

έχει το δικό του ενδιαφέρον το γεγονός πως όλες οι εξεγέρσεις, συγκρούσεις, με έναν λόγο κάθε βία που εκφράζεται στον δημόσιο χώρο εκκινεί από μία κοινωνική αφετηρία με, σχεδόν πάντοτε, ταξικές προϋποθέσεις – με την ευρύτατη έννοια της τάξης – αλλά προσλαμβάνει πάντοτε εθνικό / πατριωτικό χαρακτήρα… δεν είμαι σίγουρος αν αυτό σημαίνει ή δεν σημαίνει κάτι… σε κάθε περίπτωση είναι αποκαρδιωτικό… ούτε γη ούτε ελευθερία…

είναι όμως η ελληνική αστυνομία το πρόβλημα; δηλαδή, προτιμάτε μία ευρωπαϊκή αστυνομία; είναι η αστυνομία αυτόνομος τόπος ή είναι σκέλος ενός σχεδιασμού; παράλογα πράγματα – ποιος – αν – θα – αν – πρέπει – αν -να – αν λέμε – να απολογηθεί; αν συμφωνήσουμε ότι επιθυμούμε μία συγνώμη / με συγχωρείτε αλλά το πλέον παράλογο είναι να ανακαλύπτεις το σύμπαν των προβοκατόρων (φυσικά με την ανάλογη πτώση από τα σύννεφα που συνοδεύει κάθε πληροφορία), την ανεστραμμένη θεοδικία των ηλιθίων και να επικεντρώνεσαι στο θέμα ή στην παρουσία της αστυνομίας – με συγχωρείτε / η γραμματική της γλώσσας ΔΕΝ παραπλανά: αποβλακώνει / χτυπώντας το χέρι που χτυπάει φυσικά εξαντλείται η βία στο χέρι που χτυπάει – το ερώτημα ήταν και είναι- ηλίθιο ερώτημα που θέτει ο ηλίθιος άνθρωπος: ποιανού είναι το χέρι; ΠΟΙΑΝΟΥ -που να με πάρει ο διάολος / τι σκατά ζητάτε ΡΕ; / ποια ανατροπή απαιτείται όταν είστε μέρος της δημοσκόπησης – είστε κρίσιμη μάζα / ούτε καν πλήθος / τι σκατά; / τέτοια είναι η έκταση της ασθένειάς μου που αποτυγχάνω να προσπελάσω στοιχειωδώς την πραγματικότητα; / αντίλογος: φυσικά υπάρχει σχεδιασμός / φυσικά η αστυνομία είναι όργανο / φυσικά είναι ο στρατός που αντανακλά την πρακτική της εξουσίας της / φυσικά / φυσικά είναι το μοναδικό φυσικό απτό σημείο της παρουσίας της εξουσίας: καταστολή / φυσικά / φυσικό / φυσικότητα / φυσικά δεν σας ακούνε // φυσικά / φυσικά στοχεύουν στην καταστολή μέσω του φόβου / φυσικά / ένα λεπτό /ομως: ποιος φόβος είναι κυρίαρχος, ο φόβος της σωματικής εξόντωσης ή φόβος της ουτοπίας που υποσχέθηκε η αστική κοινωνία; / ποιος φόβος αυτός που αντανακλάται στην επιβεβαίωση – νομιμοποίηση του συστήματος μέσα από την εκλογική διαδικασία; / ποιος φόβος; / αυτός που αποκηρύσσει την υποψία ότι στρέφεται ΕΝΑΝΤΙΑ στον κοινοβουλευτισμό και την αντιπροσώπευση; / αυτός ο ίδιος ο φόβος που σπεύδει να αποκηρύξει τη ΒΙΑ; / όλοι φυσικά είμαστε ενάντια στη ΒΙΑ / εκτός από την 17Ν που έκφρασε (εξέφρασε) όλες τις προσδοκίες αυτοδικίας ενός ανώνυμου λαού που προφανώς υπόφερε / εκτός από τον ανώνυμο που σπάζει τα γραφεία των πολιτικών εκφράζοντας με απτό τρόπο την προσδοκία αυτοδικίας ενός ανώνυμου λαού / εκτός από τον ανώνυμο που σπάζει στο ξύλο τον γραμματέα της ΓΕΣ εε / εκτός από τους ανώνυμους που καίνε τις τράπεζες – φυσικά / αρκεί να μην έχουμε απώλειες / εκεί κάπου το σώμα ξαναποκτά την διάσταση της περατότητάς του και όλα μοιάζουν ανύπαρκτα ενώπιον του θανάτου τριών ανθρώπων και ενός εμβρύο / ΟΛΑ / αλλά όλοι καταδικάζουμε ε; / αλλά φτάνει με τα ερωτηματικά… για περισσότερα ερωτηματικά δες εδώ – (άπειρο respect) http://www.inews.gr/68/flertarontas–me-to-thanato-tou-g-avgeropoulou.htm / εγώ ή εμείς αδελφέ – συγνώμη για την οικειότητα – ΔΕΝ μπορώ πια να ρωτάω σε αυτό το επίπεδο κανέναν, και με κανέναν τρόπο, πάντως, τον κύριο Παπουτσή / μου είναι / μας είναι αδύνατο να απευθυνθούμε… πώς να μιλήσεις – έστω και αυτό – όταν δεν είναι κανένας εδώ να σε ακούσει; / εμείς το ξαναπεράσαμε αυτό: με τον θεό… κρατώντας φυσικά την εθιμοτυπία της εκκλησίας απλά νομιμοποιήσαμε την εκκλησία – όχι τον θεό / κρατώντας φυσικά την εθιμοτυπία της δημοκρατίας νομιμοποιούμε το κράτος…

ΥΓ. όλοι διαφορετικοί, όλοι ίδιοι; /

iceland

Posted: Δεκέμβριος 22, 2010 in (παρά) πολιτικά, 1

IN LATE 2008, after the collapse of Lehman Brothers in the US, there was a joke going around the international financial markets that the only difference between Ireland and Iceland was one letter and six months.

We scoffed loftily at such a suggestion and thanked our lucky stars for our EU membership. Ireland was nothing like Iceland, we told ourselves.

On Tuesday, Iceland emerged from recession, posting GDP growth of 1.2 per cent between July and September, as it continues its journey along the road to recovery.

On the same day, Brian Lenihan published the first of four hairshirt budgets to effect a €15 billion adjustment in our public finances. Even before this, we’ve already swallowed €14 billion in cuts and increased taxes as we try to get back on our feet.

Living standards in Iceland are back to 2003 levels and retail spending remains weak but the export sector is thriving and the International Monetary Fund – which led a bailout for Iceland two years ago – expects further progress in 2011.

Of course, Iceland was able to devalue its currency and it let its banks fail, much to the annoyance of the governments of Britain and the Netherlands, whose citizens had significant funds on deposits with them.

If only that markets gag were to hold true now. At least then, we’d all have something to look forward to.

 

 

 

http://www.irishtimes.com/newspaper/finance/2010/1210/1224285184975.html

 

εκ του έθους (από τη συνήθεια) το ήθος (η συγκρότηση του ανθρωπο/λογικού χώρου)

η μετάβαση από τη συνήθεια στην ηθική (ή το νόμο – γραπτό ή προφορικό) είναι μία κίνηση που διαφέυγει από τον ανυπόμονο νου… (Hegel und Wittgenstein / Sittlichkeit und Moralität)

Σωκράτης Μαινόμενος [ή ο νεκρός πατέρας]