Αρχείο για Αύγουστος, 2010

δεν ξέρω πώς να αποτιμήσω την κρίση του άλλου – πολύ περισσότερο όταν αυτή αφορά στην μουσική του /οι Arcade Fire ορίζουν όσον αφορά ΕΜΕΝΑ έναν ήχο που συνυφαίνεται με τα πλέον ενδόμυχα των λέξεών μου  – το Funeral ήταν εξαιρετικό, όπως και το Neon Bible (αξίζει τον κόπο η παρακολούθηση των κινούμενων εικόνων που επενδύουν με εικόνα τον ήχο στα Neon Bible και Miroir Noir). Υπολειπόταν όμως κάτι ακόμη – η αφήγηση / αλλά πάλι αυτό ούτε κι εγώ το είχα συνειδητοποιήσει / για αυτό και το post / τα προάστια δεν είναι οι αστικοί ύμνοι της γραφικής ετερότητας – του περιθωρίου των Verve. Αν και τα προάστια είναι στο περιθώριο εντούτοις αυτά τα προάστια συνδέονται με την προνομιακή εκείνη μεσαία τάξη των παραμυθιών που κατόρθωσε να εξασφαλίσει μία διαβίωση καλή κάπου εκεί: στα προάστια. Όλη η παρακμή εν τέλει δεν αφορά στα ναρκωτικά και τις μάχες που δίνεις με πραγματικές ή φανταστικές εξαρτήσεις – οι εξαρτήσεις είναι όλες εκεί. Όλη η παρακμή της μεσαίας τάξης, η τραγική της ύπαρξη προϋποθέτει την ασφάλεια της θέσης της – αυτή τροφοδοτεί, όπως και η αλλαγή του αιώνα στη Βιέννη των τελών του 20ου αιώνα, την τραγικότητα μίας ύπαρξης που αναγάγει σε αρχή αμετάκλητη την βαρεμάρα (σοφός αναγραμματισμός στα αγγλικά της κρεβατοκάμαρας / Bedroom / Boredom) /

Advertisements

όλα τα μοτίβα της μεσαίας παρακμής – αυτή που είναι αυτονόητη σε βαθμό που είναι πλέον απαρατήρητη, κρυμμένη ακόμη και από τον εαυτό της /το τέλος των αφηγήσεων / η αέναη προσμονή / η επίπονη προσπάθεια σύλληψη ενός μη εκτατού σημείου ως έσχατου τρόπαιου της ζωής, το αυθεντικό ως μία κενή αντιστροφή του  μη αυθεντικού / εκείνη η διαδρομή που το μοναδικό που την χωρίζει από τον εσκεμμένο θάνατο είναι η μουσική στο αυτοκίνητο / ή πάλι εκείνη η διαδρομή μετά τον χωρισμό (πολλοστό) που διαρκώς με έβγαζε ξανά και ξανά στο σπίτι της / ώρες ολόκληρες / και το πρώτο φιλί – πιο φιλί από το φιλί (φιλιόμασταν λες και είχαμε εφεύρει την έννοια του φιλιού λεν οι Elbow) / εγώ και εσύ ενάντια σε όλον τον κόσμο / εκείνες οι μάχες για τη μουσική προτίμηση, η περιφρόνηση όλων των λοιπών μουσικών προτιμήσεων – η παραδειγματική έκφραση της απαξίωσης και της περιφρόνησης αυτής της μεσαίας τάξης έναντι του ύψους (υπεραστική τάξη) και του βάθους (προαστιακή τάξη) που συνεπάγεται την οικειοποίηση Και του ύψους Και του βάθους / το ρημάδι το 1996 που αναφέρουν οι Arcade Fire και τα λίγα χρόνια μετά που κυριαρχήσαμε στην εναλλακτική μουσική άποψη της πόλης, εδώ κι εκεί – όχι δεν είναι αστικά τοπία ή αστικοί ύμνοι: είναι η αφήγηση της μεσαίας τάξης ΜΟΥ / αν ο κόσμος επρόκειτο να χαθεί σύμφωνα με όσα προφητικά διαμηνύει η Βίβλος του Νέον, ο κόσμος που επιμένει όμως είναι αυτή (διαρκής;) η παρακμή μίας αιώνιας εφηβείας που προβληματίζεται ενώπιον της ενηλικίωσής της – ψευδαίσθηση και αυτό: απλά η αιώνια εφηβεία αυτής της τάξης συνδέθηκε μόνον με την κατανάλωση και η ενηλικίωση συνεπάγεται μη κατανάλωση / αλλά πάλι: μπορούμε να μετακομίσουμε ξανά σε μία περιοχή ΞΕΝΗ στα προάστια της πόλης μίας πόλης κάθε πόλης και ίσως ξανακούσουμε μουσική – ίσως όχι / μπορεί να κάνουμε παιδιά και ίσως ξανακούσουμε μουσική – ίσως όχι (!) / πάντα όμως θα αναπολούμε πώς η δική μας μουσική ήταν η ΚΑΛΥΤΕΡΗ μουσική – όπως και οι παππούδες μας ίσως / απλά ΕΜΕΙΣ ακόμη ακούμε ΜΟΥΣΙΚΗ και είμαστε ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ (σημεία των καιρών) /

δεν ξέρω αν ο δίσκος The Suburbs είναι εντέλει η μόνη δυνατή σύγχρονη μορφή ή πρόταση περί όπερας αλλά ένα ξέρω ότι είναι όσο κλασικό είναι το West Side Story της ορατής πια παρακμής της μεσαίας τάξης – ΕΝΑΣ δίσκος από την αρχή έως το τέλος του, ΑΦΗΓΗΣΗ / αναπολούμε; / θα μπορούσα να επαναφέρω το χρόνο που σπατάλησα; / ναι, προφανώς ναι: μόνον όμως προκειμένου να τον σπαταλήσω ξανά και ξανά / αυτό σημαίνει όμως ότι οι φίλοι πια δεν θα με αναγνωρίζουν – ούτε κι εγώ εκείνους / δόξα σοι / να σου πω: κανένα ύψος και κανένα βάθος / η δυνατότητά τους μόνο – αυτό ήταν η μουσική / αυτή είναι η μεσαία τάξη / αυτή είναι η αφήγηση / τα λοιπά μόνον να εκφράζονται μπορούν: κι αυτό κάμνουν οι Arcade Fire – ακούγομαι;

σα να γνωρίζει ήδη το παιδί μία γλώσσα – ίσως την σιωπηλή σκέψη, τη γλώσσα με τον εαυτό του – και εκ των υστέρων να μαθαίνει την επιμέρους μορφή της μητρικής του γλώσσας [Φιλοσοφικές Έρευνες §32] / το αυτονόητο ή πώς η προσδοκία μας εγκλωβίζει την συμπεριφορά του παιδιού / Η προοπτική και οι προοπτικές /

στην συζήτησή μου με τη γιαγιά της είμαστε ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με όλες τις προκαταλήψεις μας – μεταξύ ειρωνιών αδυνατότητας συνεννόησης βίαιης άρσης του λόγου διαπιστώνω ότι η ομοφωνία στις κρίσεις είναι μία ψευδαίσθηση (εκτός κι αν περιορίσω την ισχύ της ομοφωνίας σε πραγματολογικές προκείμενες – αυτή δεν είναι μία  αθώα παρατήρηση) – η ίδια η μορφή ζωής που μας εγκιβωτίζει είναι μία ψευδαίσθηση ή μήπως επειδή ακριβώς εμείς εγκιβωτίζουμε τη μορφή της ζωής η συμφωνία είναι ένα ανοικτό πρόβλημα διαρκούς διαπραγμάτευσης; και πότε θα πράξουμε επιτέλους; – αναρωτιέται o Malone

Lemuel is in charge, he raises his hatchet on which the blood will never dry, but not to hit anyone, he will not hit anyone, he will not hit anyone any more, he will not touch anyone any more, either with it or with it or with it or with or

or with it or with his hammer or with his stick or with his fist or in thought in dream I mean never he will never

or with his pencil or with his stick or

or light light I mean

never there he will never

never anything

there

any more

[Malone Dies, Samuel Beckett]

είναι ένα ζευγάρι που διαρκώς κάνει παρατηρήσεις στα σκυλιά του – αφήνει την πόρτα ανοιχτή και η γυναίκα φωνάζει στον σκύλο: καλά δεν καταλαβαίνεις όταν σου λέω να μην μπαίνεις μέσα στο σπίτι; / μπορούμε να υποθέσουμε ότι με ελάχιστη εκπαίδευση ο σκύλος θα ήταν σε θέση να καταλάβει ότι το σπίτι δεν είναι μέρος της περιοχής του / αλλά δεν έχουν εκπαιδεύσει τα σκυλιά τους και ο άνδρας εξακολουθεί και παρατηρεί σε έντονο ύφος: γιατί μπαίνεις μέσα; αφού σου έχω πει… / αλλά κι αν ακόμη είχαν εκπαιδεύσει τα σκυλιά τους, τα σκυλιά τι θα ήταν σε θέση να ‘καταλαβαίνουν’; θα ήταν σε θέση να συνδέσουν την αιτιολόγηση με την αρθρωμένη πρόταση; ή απλά, ότι το σπίτι δεν είναι η περιοχή τους; / και πώς θα γίνει αυτό; / λείπουν διαρκώς από το σπίτι – παρατήρηση για τον τρόπο που οι γονείς φέρονται στα παιδιά τους και τανάπαλι (το αυτονόητο)