Archive for the ‘Kant’ Category

θα σκεφτόσουν ποτέ να αντικαταστήσεις τα θρησκευτικά με την ηθική;

ΥΓ. υπάρχουν στ’ αλήθεια καθολικές αξίες;

(συγγνώμη Μανώλη)

ευγενικό δεν είναι να συμφωνούμε / ευγενικό είναι να ακούμε – τιτίβισε ένα μικρό παιδί στο τιτιβιστίρι της φιλοσοφίας για παιδιά / και η αλήθεια είναι ότι κι εγώ συχνά νιώθω ότι προκειμένου να είμαι ευγενικός θα πρέπει να συμφωνήσω ή έστω σιωπηλά να προσπεράσω (σύμφωνοι: όταν επισκέπτομαι τη γιαγιά μου που είναι πια κοντά στα 90 κατανοώ ότι δεν υπάρχει κοινό έδαφος συνομιλίας / η γιαγιά μου είναι μια φανατική της πίστης / αν και αυτός ο παροπλισμός, όταν ο άλλος απαξιοί κάθε απάντηση στην άποψή σου με γεμίζει με φόβο και ενοχή: σαν να αποσύρονται οι άνθρωποι όταν δεν τους αντιμετωπίζεις – κι αντίστροφα: ο αγώνας, η αντιμετώπιση είναι η προϋπόθεση της αναγνώρισης / δεν μιλώ για επιβολή αλλά για αναγνώριση – ακόμη και της αντίθεσης / μπορείς να χτυπήσεις το χέρι σου στο τραπέζι επικροτώντας μια προσπάθεια ή απλά μπορείς να αποσυρθείς βουβός διότι ίσως πέρασε η ώρα και τα πράγματα πρέπει να εξακολουθήσουν να διαδέχονται το ένα το άλλο – έως ότου η μόνη αλήθεια είναι η διαδοχή πέραν των τριβών) / ζήτημα αισθητικής είναι – κι αυτό υποκρύπτει μείζον ηθικό ζήτημα

ο κύριος Χ είπε: ‘στα πλέον ανεκτικά περιβάλλοντα ανθήσανε οι πλέον φοβισμένοι άνθρωποι και η ελευθερία χάθηκε με τη συγκατάθεσή τους’… ‘αλλά, προφανώς’ συμπλήρωσε ‘στα πλέον ανελεύθερα περιβάλλοντα ανθούν οι ελεύθεροι άνθρωποι’… ‘μόνο όταν δεν τους προλαβαίνουν οι σφαίρες’ έσπευσε να διορθώσει ο κύριος Ε… ‘η συγκατάθεση είναι η πιο τρανή απόδειξη της ελευθερίας’ είπε ο κύριος Γ: ‘συγκατατίθεμαι στην εκχώρηση της ελευθερίας μου’… ‘αμελείτε την ελευθερία στις επιλογές’ μουρμούρισε ο κύριος Κ, ‘αρκούν αυτές’ γέλασε χαιρέκακα ο κύριος Ε, ‘φτάνει να μπορείς να τις πληρώσεις’ συμπλήρωσε εσπευσμένα… ‘ναι, και τώρα είναι η στιγμή ίσως να ρωτήσουμε: Πώς εννοείς εσύ δηλαδή την ελευθερία;’ μίλησε ο κύριος Λ και όλοι σώπασαν… ο κύριος Λ θέλει πάντοτε να έχει τον τελευταίο Λόγο – αλλά μπορεί;

charliehebdo

κάθε μέρα ο κύριος Χ σουλατσάρει στην ανήλιαγη πλευρά της μικρής οδού πλησίον της παιδικής χαράς… κάθε μέρα στις 11:45 ακριβώς / σταματάει, στρέφει το κεφάλι του και με κοιτάζει καθώς περνάω κάθε μέρα από την ανήλιαγη πλευρά της μικρής οδού πλησίον της παιδικής χαράς… κάθε μέρα στις 11:45 ακριβώς… δύο κυρίες που κάθονται στο παγκάκι μπροστά από την εκκλησία περιμένουν και όταν φανούμε στον ορίζοντα ρυθμίζουν τα ρολόγια τους / η μία το ρυθμίζει σύμφωνα με τον κύριο Χ και η άλλη με εμένα / υποθέτω ότι τα ρολόγια τους δείχνουν την ίδια ώρα ή περίπου / εξαρτάται / αν και συνήθως περιμένουν με το κεφάλι σε όρθια θέση και τα χέρια τους σε ετοιμότητα / το ένα σε έκταση και το άλλο σε αναμονή προκειμένου να ρυθμίσει την ώρα / κάθε μέρα / την ίδια ώρα / δεκαπέντε λεπτά προτού σημάνει η καμπάνα της εκκλησίας / δεν είμαι σίγουρος αν και αυτή ρυθμίζει τον κτύπο της σε σχέση με τον κύριο Χ ή με εμένα ή με τις κυρίες / θα έπρεπε / είμαστε συνεπείς και ακριβέστατοι στην ώρα μας

η εξαφάνιση του δημόσιου χώρου δεν είναι μόνο σύμπτωμα της επιθετικής οικονομίας / είναι καθολικό σύμπτωμα των χρήσεών του / ο δημόσιος χώρος προεκτείνεται ως προσάρτημα του ιδιωτικού μας χώρου / κινητές συσκευές / τηλέφωνα / ταμπλέτες / ακουστικά και μουσική / αφανίζοντας αργά ή γρήγορα τον χρόνο / μετατρέποντάς τον σε ενδιάμεσους τερματικούς, αφανίζουμε και τον χώρο που ο χρόνος χρειάζεται προκειμένου να διαμορφώσει και να διαμορφωθεί / θυμάμαι πώς, όταν καιγόταν η πόλη, τον Δεκέμβρη του 08, δεν μπορούσα να ακούσω μουσική στις μετακινήσεις μου / έκτοτε δεν ακούω μουσική / κοιτάζω μόνον τους περαστικούς / και με αποστρέφονται / κι εμένα, είπε ο Άγιος και συνέχισε περπατώντας άσκοπα / σκόπιμα άσκοπα, διόρθωσε ο Κραπ / παράδοξη η αυτό-αναφορά / ας μην αδικήσω όμως: μικρές παρέες στο λιμάνι, με κιθάρα, διεκδικούν τη δημόσια χρήση – δεν είναι ιδιωτικότητα αυτό / ιδιοποίηση είναι – δεν μπορεί, θα έχει κάποια διαφορά

την καλησπέρα μας

ανέκφραστος / ανέκφραστη / αδιαπέραστος ο τοίχος / είναι η απομόνωση – από τους ανθρώπους / περιγράφοντας ένα παιδί που δεν θέλει – κάποτε δεν θα μπορεί – να επιδείξει κανενός είδους συναισθηματική έκφραση ή ενσυναίσθηση / ένα απομονωμένο παιδί / το παράδοξο είναι ότι αυτό το παιδί θα έχει ξεσπάσματα, μια πλημμυρίδα από συναισθήματα που θα το παραλύουν οδηγώντας σε παροξυσμό / κι έπειτα: η πτώση / απομόνωση / αυτό το εκκρεμές θα είναι αυτό το παιδί / όπου η πράξη της συμπόνοιας – το συμπάσχω – θα εκκρεμεί ανάμεσα στην αδιαφορία και την παράφορη ταύτιση / θα έπρεπε να υπάρξει μια εξήγηση – αλλά οι εξηγήσεις αστοχούν συνήθως, εφόσον βασίζονται πάνω σε ένα απλό, στα όρια της παρανόησης, μοντέλο αιτίας και αιτιατού / ποτέ δεν είναι γραμμική η εξήγηση – παρά μόνον σε οριακές περιπτώσεις; / ούτως ή άλλως τον απωθούν οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις των ψυχοπαθολόγων / έτσι θα είναι ή θα μοιάζει το παιδί (προτού μπορέσει και φτιάξει μια γλώσσα που να μορφοποιεί το αδιαμόρφωτο της ακοινώνητης κοινωνικότητάς του – συνθήκη ανθρώπινη που θα έλεγε και ο Μανώλης ο Κάντιος / ή την κοινωνική ακοινωνησία της / του) / στις ακρότατες συνέπειές της αυτή η κατάσταση δεν απολήγει σε εγωισμό αλλά στον πλήρη αφανισμό του εγώ / προτού το εγώ ανακάμψει / ως απόλυτη αρχή / προτού το εγώ αποσυρθεί / αυτή είναι η συνθήκη της ζωής της – αλλά δεν θα της ευχόμουν, είπε ο Άγιος / ούτε εγώ, είπε ο Κραπ / αλλά αυτό δεν είμαι όλοι; θα προσθέσει ο Νομάς /

ή πώς το μάτι δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ στο οπτικό πεδίο μέσα (αλλά αυτή είναι μια κακή αναλογία που θέλει να μιλήσει για τη συνείδηση αδιαφορώντας για την αυτοσυνείδηση)

αθροίσαμε τον κόσμο αλλά αυτός μοιάζει να συσσωρεύει μόνο σκουπίδια / αθροίσαμε τους ανθρώπους αλλά αυτοί μοιάζουν αναντίστοιχοι με τις μονάδες τους / αθροίσαμε το καλό και αυτό παρήγαγε κακό / αντίστοιχα: αθροίσαμε το κακό κι αυτό προκάλεσε καλό / αθροίσαμε τα εναπομείναντα κέρματά μας – κι αυτά ήταν λίγα / αθροίσαμε τα κέρματα και είδαμε ότι ήταν μάλλον λίγα – αλλά εξακολουθούσαμε να γελάμε / αθροίσαμε ξανά και είδαμε ότι είχαμε περισσότερα / σταματήσαμε να γελάμε / αθροίσαμε τη δυστυχία και μεταμορφώθηκε σε ευτυχία / και το αντίστροφο: αθροίσαμε την ευτυχία και φοβηθήκαμε / στη θέση της συνάθροισης τοποθετήσαμε τη συνάρθρωση / δεν είχε πια αριθμούς / σύντομα τα αρχεία λιμοκτόνησαν / σταματήσαμε να συναρθρώνουμε και σκεφτήκαμε να καταμετρήσουμε τα μέλη της συνάρθρωσης / να καταμετρήσουμε ποιοι συμφωνούν και ποιοι διαφωνούν / αρχίσαμε να καταγράφουμε ξανά /  χάριν ευκολίας / καταγράψαμε / συναθροίσαμε ξανά / συναθροίζουμε από τότε / καταλογραφούμε / γνωρίζουμε τη θέση των πραγμάτων αλλά δεν γνωρίζουμε τη θέση τους / φοβηθήκαμε ότι αν μετακινήσουμε τα πράγματα τότε αυτά θα χαθούν / τότε αυτά θα αλλάξουν / μερικές φορές έρχεται στη βιβλιοθήκη των αρχείων κάποιος που ενώ μοιάζει να δανείζεται και να επανατοποθετεί τα πράγματα στη σωστή τους θέση εντούτοις αλλάζει τη σημασία τους / αθροίσαμε τα πράγματα αλλά αυτά μεταμορφώνονται διαρκώς

πριν από λίγες μέρες αναζητούσα πώς η έννοια στην προσπάθειά της να διασώσει τον εαυτό της (την ουσία της) μονώνοντας τις σχέσεις της και εμμένοντας στο έσω, το εσώτατό της, τρέπεται στο ενάντιό της… και τανάπαλιν

ΥΓ. δεν έβγαλα άκρη (με την έννοια)…

Καταγραφή

4 μέρες μετά