Αρχείο για Μαρτίου, 2012

όλα μπλέχτηκαν… ήταν να γραφεί μία ανάμνηση μικρή δικαιώνοντας τη ζωή που έφυγε, σαν άλλος χρονογράφος, να δικαιώσω τη ζωή που έφυγε αλλά μόνον μια θλίψη με κατατρώγει που μάλλον στρέφεται ενάντια στη δική μου τη ζωή που κατανοώ ότι φθίνει – άλλοτε γοργά κι άλλοτε αργά – από τη γέννηση της Λένης… η θλίψη δεν αφορά όλα όσα λιγοστεύουν αλλα όλα εκείνα που ξεχείλισαν από όλα όσα περάσανε και γίνανε σημεία απτά αυτήν εδώ την στιγμή που ‘έγραφα’… όλα μπλέχτηκαν: η δικαίωση της νεκρής, δικαίωση της ζωής αυτής και αυτός ο κόμπος που δεν λύνεται, δεν κόβεται αλλά επιμένει… ούτως ή άλλως δεν μιλάμε για παραμυθία αλλά για δικαίωση ή λύτρωση… ας μου συγχωρεθεί η οριακή αυτή διάλεκτος που μάλλον υπενθυμίζει το πάσχα των χριστιανών – αλλά όχι αυτό, αισθάνομαι μάλλον εβραίος / μην με παρεξηγείτε αλλά εγώ θα μιλήσω στο τρίτο πρόσωπο: δεν κοιτάζει ποτέ το μέλλον διότι αυτό που θα έρθει δεν είναι συνισταμένη – ίσως συνιστώσα/ με προϋποθέσεις… το μέλλον όμως δεν τον απασχολεί διότι το μέλλον καταργήθηκε ως προβολή τη μέρα που έχασε τον πατέρα του και όλα εκείνα που αντήχησαν ήταν όλα όσα εκείνος είχε σκεφτεί, μια ανάμνηση… δεν τον είχε και ποτέ τον πατέρα του – για την ακρίβεια δεν ήξερε τι ήταν αυτό που έλειπε… το μόνο που σκέφτηκε ήταν ότι η έλλειψη ήταν η έλλειψη της απουσίας που ήταν πάντοτε ο πατέρας του… δεν είναι βέβαιος αν τα δύο αρνητικά αυτά ονόματα (έλλειψη και απουσία) σκαρώνουν το θετικό περιεχόμενο της απώλειας – μπορεί, σίγουρα όμως εκπληρώνουν το παρόν με όλα εκείνα που ήταν… αλλά η μνήμη πάντοτε μαρτυρεί μία παρούσα απουσία, αυτήν της σιωπής – όλα αυτά ήταν ο πατέρας του… διακριτικός – απορροφημένος – σαν σκελετός του κόσμου, οπωσδήποτε του ελάχιστο παρόντος των θετικών ανθρώπων (ελάχιστο διότι δεν ήθελε να σκέφτεται το μέλλον)… ούτε καν ένα βλέμμα που κοιτάζει – μάλλον μια σιωπή που αφήνει ανοικτό τον διάλογο… δεν θα έχει σημασία, παρόλο που έχει την επίγνωση – ποιος; ο νεκρός πατέρας ή ο μελλοθάνατος γιος; – ότι φοράει πια τα άρβυλα του πατέρα του και ενσωματώνεται στο περιβάλλον της μικρής ζωής της σαν μία σιωπή που εξερευνά τη πολύβοη ζωή της πόλης του αγίου – δεν θέλει όμως να μιλησει / να νουθετήσει // θέλει να ψυχανεμιστεί αυτό που διαφεύγει διαρκώς… και όλα όσα σκέφτομαι είναι πως τα πράγματα είναι ακόμη δυνατά – όπως επίμονα αντηχεί ο Benjamin στο κεφάλι μου… είπα: όλα μπερδεύτηκαν… δυνατό εδώ σημαίνει οριστικό ή συντελεσμένο… μην σε ξεγελάσει η τροπικότητα… σημαίνει απλά όλα όσα συνέβησαν – όχι όλα όσα συμβαίνουν… κληροδοτήσανε την ήττα – αυτό σημαίνει…αυτήν κληρονομήσαμε: η ήττα αυτή είναι η υποψία ότι τα πράγματα δεν έχουν αρχή ή τέλος αλλά μόνον.. ας το αποκαλέσω:το ενδιάμεσο… αυτό είναι το πράγμα… όχι διαμεσολάβηση: αλλά το ενδιάμεσο – η διαμεσολάβηση προηγείται ή έπεται, δεν με νοιάζει… διότι η αρχή και το τέλος γράφεται ξανά και ξανά, εργασία εφάμιλλη του Σύσσιφου και του βράχου που κυλάει… κληρονομήσαμε την ήττα και τον πόνο αλλά εκείνον τον πόνο που δεν μιλάει διότι δεν έχει σημασία να μιλήσει εφόσον η ομιλία είναι εφήμερη – ο πόνος της γιαγιάς δεν ήταν… η γιαγιά δεν μίλησε… καμιά φορά την άκουγα κι εγώ τις λίγες ώρες που βρέθηκα εκεί να αγκομαχάει… αυτό… δεν έχω βάθος να αντηχήσω τον πόνο της – ούτε φαντασία να τον φανταστώ… είπα: μία θλίψη μόνον… όλη αυτή η ένταση γέμισε μία στιγμή -όχι εφήμερη αλλά διαφεύγουσα διαρκώς ανάμνηση (τι θα ήθελα εξάλλου να θυμάμαι; αυτό ρωτάω διαρκώς στην ανάμνηση του πατέρα μου)… παρά την ψευδαίσθηση που προσφέρει θελκτικά η γραφή – μορφή κυριαρχίας και αυτή – η διάρρηξη της συνέχειας της γραφής και της αφήγησής της επανεισάγει τη δυνατότητα αυτούσια, τον ίδιο τον θάνατο ως ασυνέχεια… αυτός ο θάνατος μοιάζει με ένα τέτοιο πλήρωμα – απομονωμένος, όχι σαν συνέπεια… με ενδιαφέρουν οι ασυνέχειες… η ήρεμη θέση της ασυνέχειας – ο θάνατος… αυτό που διαφοροποιεί αυτήν την ακίνητη θέση από το εφήμερο… συχνά δεν είμαστε βέβαιοι για το τι άνθρωποι ήταν τελικά οι γονείς μας – όλοι όσοι περάσανε… τι απομένει; οργή μόνον – αυτή με θρέφει πάντα… και δικαίωση ή λύτρωση της μνήμης της – για αυτό έγραψα και είπα ότι όλα μπερδεύτηκαν… και η γιαγιά… όπως ρώτησε και η Λένη: ‘είναι εκεί μέσα η γιαγιά;’ – η πρώτη απάντηση ήταν, ναι… αλλά δεν πρέπει να γυρεύουμε την ανάμνηση ανάμεσα στα πράγματα της γης… διορθώνω: ‘όχι: είναι εδώ – δείχνει την καρδιά’ / όχι – είναι εδώ – δείχνει το μυαλό – όχι: είναι κάθε φορά που λες το όνομά της… Ρούλα… / »και η Λένη θα μάθει ότι αυτό που θα της λείψει είναι η ανάμνηση που ίσως να μην κρατεί από τη γιαγιά της / αυτό που θα της λείψει είναι το όνομα… όπως και του παππού της – του πατέρα μου… όχι όλα όσα θα μπορούσαν και δεν έγιναν… όχι: αυτό είναι φαύλο – άδικο… όχι: όλα όσα ηταν και δεν θα θυμάται…

Benjamin

Advertisements

πες μου ποια ‘σημεία’ χρησιμοποιείς για να σου πω τη φύση της ασθένειάς σου – ανέφερε προχτές ο Άγιος… πες μου ποια η μορφή της πραγματικότητας – αντιτείνει ο Aufheber / αυτό λέω, λέει ο Άγιος – είπε ο Κραπ / αν τα σημεία έχουν το περίγραμμα ενός αριθμού, τότε δοκιμάζεις τον μέγιστο των πειρασμών, εκείνον που έλεγε κάποτε ότι ο θεός είναι το απόλυτο, η μόνη αντικειμενική αλήθεια – συνεχίζει ο Άγιος / όπως τα σημεία αποκαλύπτουν τον ένα και μοναδικό θεό που έχει υποβιβάσει τη ζωή σε νεκρικό προθάλαμο έτσι και ο αριθμός αποκαλύπτει τη μία και μοναδική αλήθεια που έχει υποβιβάσει τη ζωή σε κενό σχήμα / και αν η μορφή είναι ερείπια; ρωτάει αφελώς [;] ο Νομάδας / τότε, αναθαρρεί ο Άγιος, εξαρτάται: αν είναι τα ερείπια του ζωντανού λόγου, αν είναι τα ερείπια του γραπτού λόγου ή αν είναι τα ερείπια του ζωντανού κειμένου… τότε… δεν ξέρω / ξέρω μόνον ότι δεν έχουμε πια θέση μέσα σε αυτόν τον κόσμο, καταλήγει ο Άγιος / άρα, αναρωτιέται ο Κραπ, είμαστε ξανά θεοί; / όχι, μόνον τα ερείπια της παρουσίας τους… σημεία είμαστε όλοι… ερμητικά μοναδικά (μονάδα / Leibniz) / ερμητικά ανερμήνευτα / όχι δίχως πόνο / οπωσδήποτε όμως έχοντας χάσει τη γλώσσα μας στην ξένη γη / γη; / όλα όσα συμβολίζει… η απώλεια όμως είναι η αλήθεια / η μοναδική αλήθεια / αυτή αποκαθιστά και συμφιλιώνει τον θεό με το σημείο / και ο αριθμός; / πάνω στην σκακιέρα του μάγιστρου αριστερά παρατάσσονται τα ομοιώματα των στρατιωτών και δεξιά οι στατιστικές / στο βάθος η προτομή του εχθρού, το όνομά του μόνον / όλα τα σημεία του ορίζοντα – λέει ο Νομάδας / ζούμε σε χρόνια φανατικών ή, όπως είχε αναφέρει κάποτε ο Kant για τον κακόμοιρο τον Swendenborg που έβλεπε και άκουγε μιλούσε με τα πνεύματα, ένα ανεστραμμένο νεκρικό κόσμο της ζωντανής ύλης, χρόνια ενθουσιωδών μαθητών – ο φανατικός είναι ο ενθουσιώδης που μαθητεύει σε μία γλώσσα που ξαφνικά μοιάζει να αποκαλύπτει μία αλήθεια που όλοι οι υπόλοιποι δεν βλέπουμε / ή μήπως βλέπουμε και τελικά αποδεχόμαστε; – συμπτωματολογία / θα πει ο Άγιος / αλλά για αυτά κάποια άλλη στιγμή…

η σαφήνεια των αιτημάτων (!) και η σαφήνεια του προσανατολισμού των κινημάτων είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη διότι, ακόμη και αν ξεπεράσουμε τον εμφανή πια ετερογενή χαρακτήρα της σύνθεσης των κινημάτων, όλα τα αιτήματα παραμένουν προσηλωμένα στο παρελθόν – αποκατάσταση ζητούν της τάξης και της νομιμότητας όταν το μοναδικό αίτημα που έχει επιβιώσει είναι απλά το άλμα στο κενό… ο Άγιος έχει βαρεθεί να ακούει για την πραγματικότητα – τι σκατά πραγματικότητα είναι αυτή που θεοποιεί τη διαμεσολάβηση, την εκπροσώπηση, την αντικατάσταση ως αυθυπόστατο προσδιορισμό της; παλινδρόμηση λέει ο Κραπ… του εντέρου – συμπληρώνει… του οισοφάγου – διορθώνει ο Άγιος… λεπτές διαφορές λέει ο Ανελικτής: Ο Kant είχε αναφέρει κάποτε – όταν και ο ίδιος ήταν νέος – ότι η πραγματική διαφορά ανάμεσα σε μία πορδή και στην ποίηση (άρα στην λεκτική έκφραση) συνοψίζεται σε μία στιγμιαία σύγχυση των εσωτερικών ανέμων: Δηλαδή την στιγμή που το στομάχι αρχίζει και διογκώνεται, ανησυχεί, ανακατώνεται, δεν είναι σαφές αν όλα αυτά παραπέμπουν σε μία θεωρητική / νοητική ανησυχία ή απλά σε μία στομαχική και εντερική διαταραχή… μία τυχερή ζαριά φτιάχνει και τις λέξεις και τις πορδές μας… κι αν μπερδέψουμε τις φορές; – λέει ο Κραπ; δηλαδή εννοιολογικοποίσηουμε την πορδή και αισθητικοποιήσουμε τη λέξη; παλινδρόμηση… αποπροσανατολισμός λέει ο Άγιος – αυτό μας έχει απομείνει…

occupy – whatever…

ο άγιος το υποπτεύεται: εγκαταλείποντας τη γλώσσα, τον λόγο, ίσως δε, την συζήτηση, τη θέση τους θα πάρει η βία / η εξουσιαστική δομή του Λόγου – αν ήταν ποτέ τέτοια – απογυμνωμένη / αλλά ο άγιος έχει αποπροσανατολιστεί / και τι συμβαίνει όταν δεν υπάρχει τίποτα πια για συζήτηση και η συζήτηση εκφυλίζεται σε μια προσπάθεια πειθούς; / ποιος μας διαβεβαιώνει πως ο αντίλογος θα περιοριστεί σε επιχειρήματα; / προφανώς δεν πρόκειται / αντίθετα, σαν άλλος ενήλικας, θα νουθετήσει προβάλλοντας τις εικόνες από ένα ζοφερό μέλλον / παραδειγματίζοντας / τρομοκρατώντας / ασκώντας βία, τη βία του ζόφου / έσχατο επιχείρημα του γονιού εξάλλου είναι η βία, η απειλή μίας τιμωρίας / ξέρει ο άγιος / αποπροσανατολισμένος θα παραδωθεί άνευ όρων προσπαθώντας να περισώσει τα ελάχιστα από όλα όσα θυμόταν και γνώριζε / αυτά όμως δεν είναι πια παρά μόνον η σκιά ενός ονείρου που κάποτε είχαν διηγηθεί οι γονείς μας / ο παλιός κόσμος είναι παλιός πια / ο άγιος δεν θυμάται και πολλά πια / δεν γνωρίζει και πολλά / παρόλα αυτά δεν έχει ομολογήσει ακόμη – δεν έχει πειστεί…

ο άγιος νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα τη δεκαετία του 1950, τότε που μία ριζοσπαστική αντιφροϋδική ΘΩΕΡΙΑ αντικατέστησε τη γλώσσα ως μέσο ανάλυσης με το ηλεκτροσόκ ως μέσο θεραπείας…

ΥΓ. ο αντίλογος είναι πως μόνον επιβαρημένες γλώσσες, στα όρια της σύγχυσης, η σχιζοφρένεια ως σύγγχυση της γραμματικής της γλώσσας, που υποφέρουν ούτως ή άλλως και διαρκώς, αναγνωρίζουν τα σημεία του τέρατος – ακριβώς όπως οι προφήτες συνομιλούν μόνοι με όλα όσα δεν έχουν ειπωθεί ακόμη… it takes one to know one… τα όρια εξάλλου ανάμεσα στη τρέλα και την ιδιοφυΐα όπως και ανάμεσα στον δολοφόνο και τον ήρωα είναι σχεδόν δυσδιάκριτα – θέμα συγκυριών θα λέγανε ορισμένοι που ξέρω…