Αρχείο για Ιανουαρίου, 2009

ερμηνεία

Posted: Ιανουαρίου 25, 2009 in αποβλεπτικά σχόλια

ανερμήνευτο ωστόσο παραμένει το πλαίσιο αναφοράς της ερμηνείας – διαρκώς: η μετάφραση προϋποθέτει μία γλώσσα αναφοράς που διαμορφώνει άπαξ τις κατηγορίες της σύνταξης και της γραμματικής (την ‘οντολογία’)… και το γεγονός; το γεγονός παρεμβάλλει ως σχόλιο σε μία άσχετη ανάρτηση (αφήγηση)…

Advertisements

πραγματικότητα

Posted: Ιανουαρίου 25, 2009 in αποβλεπτικά σχόλια

το γεγονός επιδέχεται μόνον την τιμή της αλήθειας ή του ψεύδους… η πραγματικότητα ωστόσο δεν επιδέχεται κανενός είδους επαλήθευση ή διάψευση… παρεμβάλλει διαρκώς η ερμηνεία…

γεγονός

Posted: Ιανουαρίου 25, 2009 in αποβλεπτικά σχόλια

όταν ένα γεγονός παρεμβάλλει σαν σχόλιο σε μια άσχετη ανάρτηση… διαγραφή… πολιτική ενός ευπρεπούς σχολιασμού: τα άσχετα σχόλια θα διαγράφονται…

Μορφέας

Posted: Ιανουαρίου 19, 2009 in orakeln

κι εδώ που στάθηκα, ονειρεύτηκα ότι είμαι στρατιώτης, σφαγιαστής, ο άγιος χασάπης των προαστίων, αλλά δεν έμαθα ποτέ για ποιον λόγο σκότωσα, αφήνω κάτω το όπλο μου, σήκωσα τα χέρια μου και ο καλός μου φίλος πετσόκοψε τον λαιμό μου, άτακτα παρέταξα τον πόνο σε μία ακατάσχετη λογοδιάρροια, ίσως για καλό, μπορεί και για κακό, έγειρα στην άσφαλτο, καταβεβλημένος, ίσως και να σε άκουσα να πλησιάζεις, αλλά δεν μπορώ πια να είμαι βέβαιος, έσκυψες και σου ψιθύρισα αν γνωρίζεις για ποιον λόγο φωνάζεις, ανάμεσα σε ένα πλήθος, με ποδοπάτησε, αιμόφυρτος, ξαπλωμένος στο δρόμο, αφήσανε κάποια λουλούδια και μερικούς στίχους, αλλά δεν έχω φωνή, κι αν είχα φωνή, εδώ που στέκομαι, ονειρεύτηκα ότι είμαι τραγουδιστής, με μία ακουστική κιθάρα, τραγουδάκια σκαρφίστηκα για την επανάσταση, ακούστηκαν κραυγές, ένας κρότος, τα χημικά πονέσανε το στομάχι, παλινδρόμηση, ο οισοφάγος μου γέρασε και επιστρέφει όσα του ρίχνω, όσα μου ρίξανε, κι άλλες λέξεις, βουνό γίνανε, κι εγώ θάφτηκα κάτω από τις περισσότερες, κι εκεί ανάμεσα σε σημαίνονται, σε σημαινόμενα, κάποιος μπέρδεψε τα λόγια του, και σκόνταψε πάνω στο πτώμα μου, κι εδώ ονειρεύτηκα ότι είμαι όρνεο και ξεσκίζω τις λέξεις του την μία μετά την άλλη, μπορεί για καλό, λέω για καλό, εδώ που στέκομαι, ονειρεύτηκα ότι είμαι κήρυκας, δεν κηρύσσω όμως, θα ταφώ με τα οράματά μου, από κείνα που ξεσκίζουνε τις σάρκες και γίνονται καμβάς με σχήματα, τι προσπάθησε να πει, προσπαθεί να πει, τι προσπαθεί ο καλός μου φίλος να δείξει, εδώ που στέκομαι, με πήρανε στα χέρια, κι εκεί δίπλα ξάπλωσες στο πλευρό μου, ή εγώ στο δικό σου, στα χέρια, διέκρινα τους πυρσούς και τις φωτιές, την προκυμαία, ζητώ συγνώμη, δεν είμαι καν κτίστης, κι όμως ονειρεύτηκα ότι μπορώ να κτίσω, ένα παράθυρο ώστε να σου δείξω για ποιο πράγμα μιλώ, αλλά ήσουνα πάντα έξω, όσο κι αν προσπαθώ, πώς να σε κλείσω μέσα σε ένα περίγραμμα, έτσι είναι πάντα, εδώ που στέκομαι θυμήθηκα ότι είμαι λέξη και εδώ θα ταφώ με τα όπλα και την πανοπλία μου, γυμνός κι ανίσχυρος, με τη γλώσσα μου, δεν έπρεπε, λες, να είχες αφήσει ποτέ το όπλο σου κάτω, δεν το άφησα, βάρυνε από τις μνήμες και τσάκισα τα χέρια μου και αφού δεν γράφω, λέω, δεν έχω χρήση, κι αν μιλούσες, κι εδώ που στάθηκε μίλησα, είπε ο κήρυκας: η αιώνια παλινδρόμηση του Ταυτόν