Αρχείο για Δεκέμβριος, 2010

Her name is Calla

Posted: Δεκέμβριος 30, 2010 in complications/compilations, meta / post -, music, theoria
Advertisements

disturbing /

ο βικτωριανός τρόπος / αυτή η προσεκτική επιλογή των λέξεων που αποκαλύπτει απόλυτα την υποφώσκουσα βία η οποία ομολογείται στην αποσιώπησή της και το λεπτεπίλεπτο ένδυμά της / ΒΙΑ / ανομολόγητη / εκκωφαντικά παρούσα / στα όρια αποκαλύπτεται / εκεί που ο λόγος ενσαρκώνεται στο χέρι που θα χτυπήσει και στο αίμα που θα προδώσει την διαταραχή / το πιο παράδοξο στοιχείο αυτής της βικτωριανής, αυστριακής σχεδόν τυπικότητας είναι η θέση της συζήτησης ή του διαλόγου: κάθε εμπλοκή σε έναν διάλογο, κάθε νέα συζήτηση αναπαράγει τη κενή μορφή της συζήτησης και του διαλόγου / τη φόρμα / ότι έτσι συμβαίνει / σε δύο μέρη αντιμαχόμενα επιβάλλεται η διαιτησία / εκτός κι αν είναι σαφές ότι ο διάλογος είναι προκαθορισμένος σύμφωνα με ευδιάκριτες δομές εξουσίας / σε αυτήν την εποχή το ένα εκ των δύο μερών δεν συνομιλεί ΠΙΑ / αυτό το έχει καταστήσει σαφές / η άλλη μεριά έχει γαντζωθεί από το ελάχιστο που κάποτε ήταν: αυτό που αναφέρει ο Ζιζέκ ότι δηλαδή το αίτημα είναι ξανά το κοινωνικό ελάχιστο της δημόσιας παιδείας και περίθαλψης / ας προσθέσουμε: δημόσια ενέργεια και δημόσιο νερό / δημόσιος χώρος και δημόσια μετακίνηση / γιατί όχι; δημόσια ψυχαγωγία – αντικατέστησε το δημόσιο με το μαζικό και θα επανέλθει η νέα εποχή / φυσικά η νέα εποχή είναι εδώ: δωρεάν ψηφιακή τηλεόραση / όχι πια / ακόμη κι αυτές οι μορφές είναι ανάμνηση της προηγούμενης γενιάς /αδελφέ μου: και να λοιπόν που ΔΕΝ μάθαμε να καταλαβαινόμαστε / ούτε τότε, ούτε τώρα /… / … /ΥΓ. το βάρος της ‘σύνθεσης’ [τραγική λέξη / τραγικά παρερμηνευμένη από το σύνολο των ψευδό-φιλοσοφικών νόων] / αυτό το βάρος αναλαμβάνει πάντοτε ένα τρίτο μέρος – αυτό μάλλον που δεν ‘κατανοεί’ το βάθος και το βάρος των πραγμάτων – ένα παιδί που παίζει: ο χρόνος λέει ο πατέρας Ηράκλειτος /ας κρατήσουμε το παιδί: διότι το παιχνίδι παραβιάζει κατάφωρα όλες τις συμβάσεις και τα συμφωνηθέντα…

ο Άγιος ακούει όσο γράφονται αυτές οι λέξεις: Her name is Calla ‘the quiet lamb’

ο Άγιος θα ανηφορίσει σιγά σιγά… στην άλλη άκρη… ο Άγιος δεν πιστεύει… αλλά δεν έχει σημασία: κανένας δεν πιστεύει… ή όχι; η πίστη λέει ο Άγιος είναι η απώλεια – αυτό σημαίνει ότι ο προσωπικός θεός και ο Άγιος δεν μιλάνε πια… πάνε χρόνια… η επιβίωση δυσκόλεψε – μελλοθάνατη… ή μήπως; / θα δοθεί ξανά η μάχη… περαστικά… δεν είναι… αλλά ο Άγιος το γνωρίζει αυτό για αυτό και έχει σημασία που το λέει… / πάνε χρόνια / εσύ είσαι σε όσα βλέπεις, σε όσα πιστεύεις… / ο Άγιος δεν μιλάει / ο Άγιος και η Λου…

την καλημέρα μου

iceland

Posted: Δεκέμβριος 22, 2010 in (παρά) πολιτικά, 1

IN LATE 2008, after the collapse of Lehman Brothers in the US, there was a joke going around the international financial markets that the only difference between Ireland and Iceland was one letter and six months.

We scoffed loftily at such a suggestion and thanked our lucky stars for our EU membership. Ireland was nothing like Iceland, we told ourselves.

On Tuesday, Iceland emerged from recession, posting GDP growth of 1.2 per cent between July and September, as it continues its journey along the road to recovery.

On the same day, Brian Lenihan published the first of four hairshirt budgets to effect a €15 billion adjustment in our public finances. Even before this, we’ve already swallowed €14 billion in cuts and increased taxes as we try to get back on our feet.

Living standards in Iceland are back to 2003 levels and retail spending remains weak but the export sector is thriving and the International Monetary Fund – which led a bailout for Iceland two years ago – expects further progress in 2011.

Of course, Iceland was able to devalue its currency and it let its banks fail, much to the annoyance of the governments of Britain and the Netherlands, whose citizens had significant funds on deposits with them.

If only that markets gag were to hold true now. At least then, we’d all have something to look forward to.

 

 

 

http://www.irishtimes.com/newspaper/finance/2010/1210/1224285184975.html

 

 

mogwai

Nema Reve

by Thirsting Quench and the Captains of Industry

και ποιον να χτυπήσει; την αστυνομία; τους τοίχους και τα κτίρια; τι από όλα θα πληρώσει την αυταπάτη ότι πράττει; η δύναμη στους αριθμούς; δεν είναι πια συνομιλητής – δεν μιλάει πια… όταν το μόνο που επιχειρεί είναι να περιορίσει την ΗΤΤΑ – αυτή η ΗΤΤΑ δεν είναι η αποτυχία… αυτή μυρίζει αλλιώς… είναι απλώς ΗΤΤΑ… το πιο ενδιαφέρον της στοιχείο είναι ότι δεν προηγήθηκε κανένας πόλεμος – καμία μάχη… θα κλείσει τα μάτια του και θα προσπαθήσει να συλλάβει την ανεπαίσθητη κίνηση: ψευδαίσθηση… γνωρίζει ότι δεν υπάρχει ένα σημείο ισόρροπο αλλά η ισορροπία επιτυγχάνεται από την διασπορά και την εξόντωση: όλοι και κανένας… όλα τα λογικά παράδοξα στο πουγγί με τα φασόλια: για να σώσει τον κόσμο πρέπει ΑΥΤΟΣ να σώσει τον κόσμο σώζοντας το όνομά του – για να συστήσει την σιωπή πρέπει ΑΥΤΟΣ να μιλήσει σπάζοντας πρώτος τη σιωπή… για να επιβάλλει τον ΚΑΝΟΝΑ πρέπει ΑΥΤΟΣ να γίνει ο ΚΑΝΟΝΑΣ προσλαμβάνοντας την όψη της φωνής… σαν εκείνη την σκηνή:

τα παράδοξα της αυτό αναφορικότητας;