Αρχείο για Μαΐου, 2008

σκάβεις τα θεμέλια όλη τη ζωή σου – αυτό είναι η μελέτη (για αυτό και η μελέτη είναι σφόδρα αντιλειτουργική: η λειτουργικότητα γνωρίζει ότι αρκεί μία θεμελίωση προκειμένου να ανέβουμε στον ουρανό: αυτό όμως είναι μόνον το σημείο/σημάδι της βαβέλ και των σόδομων για την σκέψη)… μέχρις ότου να βρεις τον βράχο – το στέρο έδαφος που θα πατήσεις αλλά θα έχεις πια γεράσει πολύ ώστε να μπορείς να σταθείς… αν είσαι τυχερός και έχεις λίγες ανάσες ακόμη δεν θα σταθείς – όχι, θα σκάψεις κι άλλο… διότι πάντοτε μπορείς να φτάσεις λίγο πιο βαθειά… το πιο πιθανό είναι ότι πάντοτε θα σκάβεις αν και γνωρίζεις ότι αυτή η εξσκαφή εκταφή είναι μόνον και τα πτώματα βιβλία πια στοιβάζονται στο πάτωμα: εδώ ήταν, το είχα δει, αλλά δεν το βλέπω πια… μέχρι να γυρίσεις πλευρό η σκέψη έχει διαφύγει και ξαναρχίζεις το σκάψιμο: περισσότεροι τάφοι, ονόματα, πτώματα… υποπτεύεσαι ότι αυτή η διαδρομή είναι μία ψευδής πίστη ότι δηλαδή το τέλος δεν ταυτίζεται με τον θάνατο αλλά θα εξακολουθεί – αν και γνωρίζεις ότι αυτό που ακολουθεί είναι μόνον ένας άλλος που θα αναλάβει το έργο που δεν θα μπορέσεις ποτέ να ολοκληρώσεις: δεν ολοκληρώνεται… και τότε έρχεται η σκέψη ότι ο μόνος τρόπος να σταματήσει αυτή η εξσκαφή είναι η ανακάλυψη – εκείνη η ανακάλυψη που με κάνει να σταματάω να φιλοσοφώ όποτε θέλω (έλεγε ο Wittgenstein, που προφανώς απέτυχε ή δεν ανακάλυψε τίποτα διότι δεν σταμάτησε να φιλοσοφεί)… η ανακάλυψη που θα ορίσει την αρχή ξανά – διότι περί αυτού πρόκειται: αυτονομία… μέσα στις στάχτες των πραγμάτων που έρχονται και όλων όσα έφυγαν, αυτήν την ψευδομεσσιανική παραφροσύνη όλων των ειδών των σταυροφοριών της εποχής αυτό που θα απομείνει μόνον είναι αυτό και μόνον αυτό: εκείνος που θα αναλάβει ξανά αυτήν την εργασία και καθοδόν θα σκοντάψει εφευρίσκοντας ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα – μπορεί… αυτή η νέα αρχή δεν είναι νέα – ούτε καν αρχή είναι: υπέρβαση είναι μόνον όλων των παραδεδομένων μέσων που συνομιλούν ή έχουν λόγω της αδράνειας κεκτημένη την ταχύτητα της συνομιλίας ενόσω το πράγμα περί ου ο λόγος εκκίνησε κάποτε έχει από χρόνια πια καταστραφεί: σαν εικόνες μόνον εξακολουθούν – κι όσοι δεν το βλέπουν αυτό τυφλοί είναι: το τέλος θα είναι η απόλυτη ακινησία της μορφής – η σταδιακή τύφλωση που προκαλεί η υπερβολική έκθεση στο φως: το ύψιστο της τελειότητας αγαθό, η εικόνα…  μία εικόνα που θα μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιήσει, να πληρώσει (να γεμίσει ή να αγοράσει και να πουλήσει) – το πρόβλημα της εικόνας, όπως και των κειμένων θα έλεγε ο θεϊκός πλάτωνας αλλά και ο steiner, είναι ότι σωπαίνει – κι αν σωθούν ή περιοριστούν οι λέξεις τότε θα μείνει δίχως σημασία και δεν θα μιλήσει ποτέ ξανά – κι αυτή είναι η πραγματική ελπίδα… η νέα αρχή που θα απαιτήσει ξανά την αφήγηση – διότι τέτοια ζώα είμαστε, μυθικά (συμβολικά)…

Advertisements

Der Weg, den ich gegangen bin, ist der: Der Idealismus scheidet aus der Welt als unik die Menshcen aus, der Solipsismus scheidet mich allein aus, und endlich sehe ich, daß auch ich zur übrigen Welt gehöre, auf der einen Seite bleibt also nichts übrig, auf der anderen als unik die Welt. So führt der Idealismus streng durchdacht zum Realismus. [Wittgenstein]

ο δρόμος που έχω διασχίσει είναι αυτός: ο ιδεαλισμός διέκρινε τον άνθρωπο ως μοναδικό ανάμεσα στα όντα μέσα στον κόσμο, ο σολιψισμός διέκρινε εμένα από όλους τους άλλους· στο τέλος είδα ότι κι εγώ δεν είμαι παρά ένα μέρος του υπόλοιπου κόσμου, συνεπώς, από τη μία, δεν έχει απομείνει τίποτα, από την άλλη το μοναδικό ως ο κόσμος. Κατά αυτόν τον τρόπο ο ιδεαλισμός – αν ακολουθήσουμε με αυστηρότητα τις συνέπειές του – οδηγεί στον ρεαλισμό

είναι για την μητέρα… για τον κόσμο που αυτή ορίζει… μέσα σε αυτόν τον κόσμο αναπνέει η ζωή… εκεί συλλαμβάνεται κι εκεί μεγαλώνει: δεν είναι όμως μόνον γη και θάλασσα… είναι και το θεμέλιο που τρέφει και υψώνει τη νέα ζωή… είναι η φωνή της, πρώτα αυτή… μέσα στον ήχο της γλώσσας της καθοδηγεί τα βήματά της και την συστήνει με τις λέξεις και τις σημασίες… η γλώσσα έχει τη μορφή της φωνής της μητέρας της… και η λου συλλαμβάνεται ξανά μέσα στη γλώσσα της: και διαρκώς μιλάει… ονομάζει τα πράγματα – τα βαφτίζει… αποτρέπει, συναινεί,μαθαίνει τους αριθμούς, συνδυάζει – μέσα στη γλώσσα εξανθρωπιζόμαστε: κι εκείνη την μικρή στιγμή της μέρας προς τη νύχτα την παίρνει στην αγκαλιά της και της τραγουδάει… ομφάλιος λώρος η φωνή της μαρίας, η γλώσσα και η μουσική: μία δεύτερη γλώσσα – ίσως πληρέστερη από την φυσική μας γλώσσα… προδίδει ότι ο ήχος δεν έχει μόνον σημασίες, αλλά είναι και γλυπτό που πρέπει με την αφή της ακοής της η λου να ακολουθήσει… τα τραγούδια… μέσα από τη φωνή της θα μάθει να τραγουδάει τις νότες και να ενδύει τον αφρικανικό χορό της, η λου: μικρή μου, αυτή είναι η γυναίκα, η μάνα που ψάχνεις κάθε φορά που ανησυχείς ή πονάς… εγώ το ξέρω διότι πάντοτε κάποιος το γνωρίζει, πάντοτε κάποιος μαρτυρά… σαν τις σκοτεινές εκείνες φιγούρες σε πίνακα της αναγέννησης: πάντοτε κάποιος κοιτάζει… μαρία σευχαριστώ….