Αρχείο για Ιανουαρίου, 2007

η τέχνη; η στρατευμένη τέχνη; ποιες ενοχές καταλαγιάζει; ποιες από όλες;

συστοιχίζω το βλέμμα μου προς μία ιδέα και μετατρέπομαι σε φερέφωνό της; είναι τάχα η δική της φωνή, η δική μου; μήπως Σωκράτη είμαστε εντέλει αλλόκοτοι και οι πόλεις μας απλώθηκαν τόσο ώστε υπερβήκαν οριστικά τα όριά τους και από πόλεις μεταμορφώθηκαν σε αγορές μόνο;

ευαισθητοποιημένος σημαίνει πληροφορημένος… περί τίνος;

τα σημεία όμως ποιος θα τα ενώσει / ποιος τα ενώνει;

αν όλα μετατρέπονται σε στιγμιότυπα, ποιος θα αφηγηθεί την ιστορία;

την ιστορία την γράφει εκείνος που γνωρίζει γραφή / την διαβάζει εκείνος που γνωρίζει να διαβάζει…

είναι ενδιαφέρον αλλά η αγοραστική δύναμη δεν συνιστά τω όντι δύναμη: αδυναμία είναι…

στοιχειοθετώ τα στιγμιότυπα μίας εικοσαετίας: καλές ταινίες, ενδιαφέροντα κείμενα, πρωτοποριακή η μουσική… γιατί, τότε αντηχεί αυτή η φωνή μες το κεφάλι μου λες και το κεφαλι μου είναι κενό; αν επιστρέψει γρήγορα είναι ρηχό το βάθος, αν όμως όχι ή αν δεν επιστρέψει ποτέ; τότε τί;

οι κατηγορίες της γλώσσας μου δεν αντέχουν όλα τα επιμέρους πράγματα που υποδεικνύει η οθόνη…

ρακοσυλλέκτης είμαι

01:24 π.μ.

Advertisements

Ευθύνη (υπεύθυνος / ανεύθυνος)· οι ευθύνοες (ο ευθύνους) υπήρξαν κατά την εποχή της αθηναϊκής δημοκρατίας δημόσιοι ελεγκτές των υπευθύνων (υπό + ευθύνους)· οι υπεύθυνοι, αθηναίοι πολίτες, αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και θέτουν εαυτούς υπό το δημόσιο λόγο ή υπό τη δημόσια κρίση των ευθύνοων… ο ευθύνους ή ιθύνους είναι ο νους που ευθυγραμμίζει (θέτει σε ευθεία ή τον ίσιο τον δρόμο) τις παρεκκλήσεις… θα καταστείλουμε προς το παρόν κάθε παρόρμηση που μας εξαναγκάζει να αναζητήσουμε τα κριτήρια της ευθυγράμμισης κ.ο.κ. – κατανοούμε εξάλλου ότι η μεταθεωρία προϋποθέτει μία νέα μεταθεωρία, και εφόσον αντιλαμβανόμαστε την μεταθεωρία (ή επιστημολογία) ως μία κατ’ουσίαν έκθεση κριτηρίων, κάθε έκθεση κριτηρίων προϋποθέτει νέα κριτήρια που να διασφαλίζουν την αυτονομία των κριτηρίων κ.ο.κ. επ’άπειρον…

Το ενδιαφέρον εν προκειμένω εντοπίζεται στις συνώνυμες (μεταφραστικά ισοδύναμες) λέξεις της λατινικής και της ελληνικής γλώσσας που αποδίδουν την έννοια “ευθύνη”…

Η λατινική λέξη αντηχεί την ερώτηση: “τί απαντάς;”: απευθύνω την κρίση (κατηγορία) και αναλαμβάνω να απαντήσω στην κατηγορία (κρίση)… το ερώτημα απευθύνεται σε ή αφορά κάθε έναν που υπόκειται στον δημόσιο λόγο… η ελληνική λέξη συγκαλύπτει την ερώτηση και θέτει στις παρυφές της λέξης την συμμόρφωση προς μία νοηματική ευθύγραμμη σύνταξη… η ανάληψη της ευθύνης καθιστά κάποιον υπεύθυνο άρα υπόλογο (θέτει υπό τον λόγο): αν θελήσω να αποδώσω ευθύνες, τότε θα αποδώσω ευθύνες σε εκείνον υπό την ευθύνη του οποίου τέθηκε κάτι ή που ανέλαβε την ευθύνη για κάτι… η ευθύνη έμμεσα μόνον θέτει προ του ερωτήματος που εγείρει την αξίωση μίας απάντησης… εξακολουθεί και ευθυγραμμίζεται με ένα σύνταγμα ή μία σκοτεινή υπερβατική έννοια ευθύτητας… η επίκληση – έστω έμμεσα – σε μία υπερβατική ευθεία συνιστά το έσχατο επιχείρημα του δημόσιου διαλόγου υπό το βάρος της ευθύνης ή απλά, η ευθύνη επικαλείται ως κριτήριό της μία αυθεντία, υπονομεύοντας τον διάλογο… μέσα σε όρια υπευθυνότητας ο διάλογος είναι αδιανόητος και αυτό διότι το προς-διερεύνηση-πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα αλλά μόνον ψευδοπρόβλημα, εφόσον η ευθεία παραμένει το έσχατο επιχείρημα που κατοχυρώνει άρα νομιμοποιεί την αυθεντία (τον ευθύνοα)… ο ευθύνους ή εκείνος που σκέπτεται ορθά (ευθέως ή ίσια ή σωστά), που έχει δηλαδή το νου του στον τόπο του (εννοείται του νου) συγκροτεί έναν σκοτεινό αφοριστικό λόγο που αναλαμβάνει την έσχατη κρίση… συσκοτίζεται το ερώτημα στην θέα του ήχου της λέξης ‘ευθύνη’… το μόνο δυνατό ερώτημα είναι ‘ποιος είναι υπεύθυνος’ ή ‘ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη’… οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία: ομόηχα κελύφη που ανταλλάσσουν, αντιστρέφουν, ευφημίζουν ή δυσφημούν τις έννοιες… η ‘ευθύνη’ εντέλει αναιρεί τη δυνατότητα θέσης του ερωτήματος: το ερώτημα όμως δεν αφορά ένα πρόσωπο “ποιος είναι υπεύθυνος” λ.χ.· αντίθετα, το ερώτημα απευθύνεται κατά πρόσωπο… η λατινική λέξη απευθύνει το ερώτημα αξιώνοντας απάντηση: μία διεύρυνση της ερωτηματικής πρότασης με την προσθήκη ερωτηματικής αντωνυμίας προδίδει μόνον τον δείκτη που υποδεικνύει και αποδίδει ευθύνες… ωστόσο ήδη εξ ορισμού (στη θέα του ήχου της ίδιας της λέξης) το ερώτημα έχει απευθυνθεί: κατά πρόσωπο…

Η περίεργη ετυμολογία της ιστορίας της λατινικής λέξης που αντλεί από την αρχαία ελληνική λέξη ‘σπονδή’ είναι μάλλον μία ειρωνεία προς τη νέα ελληνική γλώσσα… αν θέτω τον εαυτό μου εκ νέου ενώπιον της σπονδής που εγώ ο ίδιος κάνω, τότε η ικεσία ή παράκληση που διατυπώνω απευθύνεται μόνον σε εμένα… το πιο αλλόκοτο είναι η επίγνωση που συγκαλύπτεται στην εκφορά της λέξης (που πράττει) αποκαθιστώντας ή επαναφέροντας στον αρχικό τόπο την ικεσία… το πρόθημα ‘re-‘ εν προκειμένω (στη λέξη ‘respond’) είναι η σκοτεινή διόρθωση της πράξης της σπονδής… το πρόθημα ‘re-‘ είναι αμφίρροπο επιτρέποντας την αμφίσημη ερμηνεία: επιστρέφω στον θεό ή επιστρέφω σε εμένα; η μετάβαση της σημασίας στα πράγματα των ανθρώπων ή την δημοσιότητα των πραγμάτων (των ανθρώπων) διαφύλαξε τις αρχικές σημασίες της ελληνικής γλώσσας [ευθύνους / υπεύθυνος] στην λατινική γλώσσα, ταυτοποιώντας κάθε σπονδή με τον δημόσιο λόγο: αυτή η σπονδή των λατίνων υποδεικνύει μόνον τον χώρο που διενεργείται η θυσία: ο τόπος είναι ο δημόσιος χώρος της αγοράς: στον δημόσιο χώρο καλείσαι να απαντήσεις… η νέα ελληνική γλώσσα συνεπής με την παράδοσή της διασώζει την θεμελιώδη συνύφανσή της με τον θεό: σε έναν σιωπηλό διάλογο με την ψυχή αναλαμβάνει ανώνυμα και εκτός των πληθών την ευθύνη της πράξης της σπονδής… εκ των υστέρων διακηρύττεις την ευθύνη ή υπαιτιότητά σου με μία προκήρυξη – έχοντας ήδη συνομιλήσει με όλα τα φαντάσματα που περιπλανώνται στην σκέψη σου ή πάνω από την σκέψη σου ή με όλα τα φαντάσματα που είναι η σκέψη σου… αυτή η αρχική σημασία παρακολουθεί το θείο πάθος της συνείδησης που υπομένει την ευθύνη της ύβρεως που διέπραξε εξερχόμενη εκ τους χάους… η δίκη (η κρίση δηλαδή) εναπόκειται στον θεό ή το χάος και η δίκη σημαίνει την αποκατάσταση ή απλά τον θάνατο… την παλιννόστηση… αυτή η ευθύνη συνυφαίνεται με την ενοχή, καθοδηγώντας τις πράξεις ή οδηγώντας την πράξη εκτός του λόγου ή της αγοράς (εξαγοράζεις / εξαγοράζεσαι)… αυτός ο σπόρος παρακολουθεί την ελληνική λέξη που αποδίδει την έννοια ‘ευθύνη’ αναπαράγοντας αρχέγονα σχήματα μυθολογίας… διασώζει την τραγική δισυπόσταση φύση του ζώου: ωστόσο αναστέλλει τις κρίσεις της περιορίζοντας κάθε δημόσιο χώρο ή δημόσιο λόγο στα ενδόμυχα της ψυχής / της συνείδησης και τον φόβο που αυτή η επίγνωση συνεπάγεται… στέκεσαι πια κατά πρόσωπο με τον ήχο της λέξης ή προς τη λέξη που σου απευθύνεται και αξιώνει απάντηση…

Δεν αρκεί; what say you?

Με αφορμή ένα κείμενο γενεαλογίας της συνείδησης που περιγράφει πώς ο ήχος και η αντήχηση της ίδιας της φωνής του ζώου μέσα σε ένα σκοτεινό σπήλαιο παρήγαγε τον πρώτο προσδιορισμό ή την ‘συνείδηση’ (απομαγνητοφώνηση μίας πομπίνας που βρέθηκε δίπλα στο πτώμα ηλικιωμένου άνδρα)

περίληψη λήψη 1

Posted: Ιανουαρίου 26, 2007 in (παρά) πολιτικά

όλα περιστρέφονται στην έννοια της ‘ατομικότητας’ ή επιστρέφουν σε αυτήν την έννοια… το ερώτημα που με παρακολουθεί είναι μία προφανής προβοκάτσια: συλλογική ευθύνη ή ατομική ευθύνη… αν και θα έπρεπε, αν θα έπρεπε να αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην τεθεί καν ως ερώτημα: κι αυτό διότι η διάσταση ατόμου και συν-όλου προδίδει την όψη μας σε αυτά τα αλλόκοτα χρόνια… δεν είναι πια ερώτημα δηλαδή… προτάσσοντας την (ενδεχόμενη) συλλογική ευθύνη ή διερευνώντας την (ενδεχόμενη) ατομική ευθύνη… αυτή η διάσταση διακρίνει με τρόπο απόλυτο το άτομο από κάθε έννοια συλλογικότητας… πώς συγκροτείται όμως η έννοια ενός ‘ατόμου’ και πώς μίας ‘σύνθετης συλλογικής ατομικότητας’ ή μίας ‘καθολικής ατομικότητας’; ποιες συνιστώσες δηλαδή συγκλίνουν προσδιορίζοντας την ατομικότητα; αυτό είναι το παράδοξο: αν και το άτομο συγκροτείται από ένα πλήθος σχεδόν απροσδιόριστων συνιστώσεων, συνιστώσες που εγγενώς διαβιούν ή επιβιώνουν ως συλλογικά φαντασιακά, μεταξύ αυτών θα πρέπει να αναγνωρίσουμε την γλώσσα, τα έθη και την εθιμοτυπία, το νόμο και τον θεσμοθετημένο πολιτικό χώρο, την εκκλησία ή έστω, μία έννοια πίστης κ.ο.κ., εντούτοις, το άτομο επιβιώνει – τουλάχιστον στα κρίσιμα χρόνια της συνείδησής του – ως μία χαλαρή σύνταξη (συνομοσπονδία) με κάθε συλλογική καταγωγή του, αναιρώντας ενώπιον του απόλυτου δικαιώματός του υπέρ ευτυχίας κάθε δυνατότητα αναγνώρισης του εαυτού του μέσα σε συλλογικότητες… το άτομο επανεγγράφεται σε μία συλλογικότητα μόνον σε σχέση με τον άρτο και τα θεάματα της εποχής… αυτό το άτομο είναι ο εχθρός του κράτους… εξίσου όμως και οι συλλογικότητες: περιλαμβάνουν μία πολυδιασπασμένη σύμπτηξη ετερόκλητων μονάδων που αδυνατεί να τα ανασυγκροτήσει σε μία ενιαία αφήγηση και να υπαγάγει σε μία συγκεκριμένη έννοια…

ΥΓ τα κείμενα δεν συγκροτούν κανενός είδους υπερασπιστική γραμμή υπέρ του κράτους… η έκθεση ή κριτική της όψης της σύγχρονης πραγματικότητας παραμένει μοναδική δύναμη μετακίνησης της σκέψης… τα ερωτήματα είναι εμπρηστικά κι αυτό διότι στον πυρήνα τους ή ενδόμυχα απαρνούνται τον συγκυριακό προσδιορισμό της ατομικότητας ως προσδιορισμό κατεξοχήν του ανθρώπου… τα κείμενα είναι ανοικτά σε ερμηνείες και παρερμηνείες: ωστόσο η έννοια ‘άτομο’ περικλείει και υπερβαίνει κάθε δυνατή παράσταση που ενδεχομένως επιφυλάσσει κάθε ερμηνεία, όπως λ.χ. τον ατομιστή, τον εγωιστή ή τον ατομικιστή… η έννοια που διερευνάται παραμένει οντολογικός προσδιορισμός και ως τέτοιος κλητεύεται ενώπιόν μου… σκοπός ή μοναδική έγνοια είναι η επανεισαγωγή της σκέψης και της θεωρίας (της αφαιρετικής σκέψης που προσδιορίζει την πράξη εξ ορισμού): και το άτομο είναι το κατεξοχήν αντιδραστικό στοιχείο που αντιστέκεται σε κάθε σκέψη και θεωρία… η αντίσταση του ατόμου είναι αλλόκοτη κι αυτό διότι το άτομο δεν συγκροτεί ένα συμπαγές σύνολο αντιφατικών ή μη προσδιορισμών που αντιπαραθέτει τον εαυτό του σε κάθε θεωρία – αυτό θα ήταν ευχή… το άτομο αντίθετα αντιπαραθέτει μία τέλεια διάφανη διαφάνεια που επιτρέπει μία συνεχή ροή… τέλεια διαφανές δεν συγκρατεί τίποτα, άρα δεν παράγει τίποτα… αν δεν παράγει τίποτα τότε δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του ως κάτι… αν δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του, τότε δεν μπορεί να παραγάγει τίποτα… αυτή η απόλυτη διαφάνεια είναι το θαυμάσιο παιχνίδισμα του φωτός και των αποχρώσεων της αέναης παιδικής ηλικίας…

πέραν των α(ε)νοχών

Posted: Ιανουαρίου 25, 2007 in (παρά) πολιτικά

χωρίς περιστροφές πια

αυτή η συλλογική μαζική υστερία της εθνικής ταυτότητας είναι μία τρομακτική παρέκκληση σε μία ιστορική κανονικότητα…

η ιστορική κανονικότητα αφορά την διαρκή μετακίνηση…

αυτή η ακινησία συνιστά την παρέκκληση (και όπως γνωρίζουμε η ακινησία είναι συνώνυμη με τον θάνατο)

ύποπτη είναι αυτή η έννοια έθνος / κράτος και αυτό διότι ο προσδιορισμός ‘έθνος’ είναι μία τρομακτική αφαίρεση από κάθε συγκεκριμένο προσδιοριστικό χαρακτηριστικό ή απλά, αφαιρεί κάθε (ειδοποιό) διαφορά: μία γενική έννοια καθιστά εαυτή καθαρή αφαίρεση όταν αποτυγχάνει και δεν προσδιορίζει ως κατηγορούμενο τα επιμέρους ατομικά στοιχεία που περικλείει ή εκλαμβάνουμε ως δεδομένο ότι περικλείει

το κράτος δεν είναι παρά η δύναμη του έθνους που αναγνωρίζει το σώμα του (την σάρκα και το αίμα του) ως μία συγκεκριμένη καθολικότητα ή καθολική ατομικότητα – αυτή είναι μία τρομακτική αφαίρεση που δεν είμαι βέβαιος αν λειτούργησε ποτέ (ιστορικά προφανώς και λειτούργησε καθοδηγώντας σε μαζικές σφαγές και μαζικούς πολέμους)… το τίμημα της χρήσης αυτής της έννοιας είναι απλά ακατάληπτο – πέραν κάθε καλής πρόθεσης κατανόησης…

ωστόσο εδώ θα πρέπει όλες οι αναλογίες και μεταφορές της γλώσσας να σταματήσουν: έστω κι αν η έννοια του έθνους και κατ’επέκταση του κράτους αποτέλεσε μία αδιαμφισβήτητη εκδήλωση της ιστορικής αναγκαιότητας, τα όρια που έθεσε (χάραξε) ως απόλυτα αυτή η έννοια πάνω σε μία προφανώς πλαστική (εύπλαστη) διαρκή μετακίνηση του απέρατου συνιστούν και την εγγενή αντίφαση της έννοιας που προ-οικονομεί την διάλυση του έθνους / κράτους…

μπορεί κάποιος να συσχετίσει τις ευρύτατες οικονομικές πρακτικές και τα εργαλεία που αυτές μεταχειρίζονται ως μία καλή αναλογία περί της έννοιας του έθνους / κράτους… αυτή η αναγωγή θα ανέλθει σε μία έννοια ιδιο-κτησίας που πρέπει να διασφαλιστεί – πολύ περισσότερο να κατοχυρωθεί πέραν κάθε δυνατής προσβολής της… ωστόσο δεν είναι αυτό το πρόβλημα… η αδιαπραγμάτευτη κατοχύρωση της ατομικής συνείδησης ή του προσώπου ως απόλυτου και αδιαπέραστου ορίου κάθε εξωτερικής παρέμβασης κατοχυρώνει, εντέλει και σε ένα επίπεδο απόλυτα στοιχειώδες, την αδυναμία ανασύστασης της έννοιας μίας καθολικότητας, όπως είναι το έθνος και το κράτος (ακόμη όμως και μία έννοια ‘κοινότητας’ προσκρούει σε παρόμοιες δυσκολίες)…

πώς αντιλαμβάνεται όμως η ιστορική συγκυρία το άτομο; προτάσσει το ατόμο άνευ όρων ή μόνον έναν προσδιορισμό, έναν εκ των δυνατών προσδιορισμών περί του ατόμου καθορίζοντας την σημασία του μονοσήμαντα; ο έσχατος προσδιορισμός της συγκυρίας είναι η βούληση… αυτή η βούληση όμως δεν είναι νιτσεϊκής φύσης δηλαδή μία βούληση που θέλει δύναμη (εκτός κι αν ταυτήσουμε τη δύναμη με την οικονομική ισχύ κ.ο.κ.)… αυτή η βούληση βούλεται μόνον… δεν βούλεται καν τον εαυτό της (δυνάμει νάρκιση)… η έννοια / προσδιορισμός της βούλησης αυτής καθαυτήν δεν συνιστά τω όντι έννοια που μπορεί να αποδοθεί ως κατηγορούμενο προσδιορίζοντας την ιδιοσυστασία του ατόμου…

με γνώμονα και μέτρο αυτήν την έσχατη παρατήρηση, την πρόταση δηλαδή περί μίας βούλησης που μόνον βούλεται, η συνοχή ενός έθνους / κράτους που προτάσσει κοινές αξίες, γλώσσα ή θρησκεία, κοινή μυθολογία κ.ο.κ. συνιστά έναν ύποπτο εξαναγκασμό περιορισμού μίας φαντασιακής προβολής της απόλυτης ελευθερίας, η οποία αίρεται πέραν όλων των δυνατών όρων που μπορεί να προσδιορίζουν – έστω πρόσκαιρα – την σημασία της… αυτή είναι η σκοτεινή νύχτα του εγώ που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μία άβυσσο που πρέπει να επεκτείνεται διαρκώς… αυτή η ελευθερία είναι προβληματική: καταρχάς δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της (αν διαρκώς θέτει ή επιθυμεί και θέτει διαφορετικά όρια κατά την προέλασή της απολύει κάθε σχέση με τον χρόνο και την διάρκεια που υπαινίσσεται η αναγνώριση: αναγνωρίζω εφόσον διατηρώ μία έννοια και ανασυγκροτώ το αντι-κείμενο προκειμένου να διενεργήσω την υπαγωγή του στην έννοια)… κατά δεύτερον όμως δεν παράγει τίποτα εφόσον δεν διατηρεί εγγενώς ή εμμενώς κανέναν προσδιορισμό προκειμένου να αντιπαρατεθεί ή αντιπαραθέσει και να τεθεί εκ νέου ως συγκρεκριμένη – άρα είναι αντιστορική, δεν διατηρεί ερείσματα, δεν επιδεικνύει τριβή, δεν έχει, εντέλει, κανενός είδους εμπειρία…

ποιο είναι ή ποιο μπορεί ακόμη να είναι το όριο αντοχής του έθνους / κράτους; στο έθνος ή το κράτος δεν αντιπαρατίθεται ο αναρχικός – θα ήταν αφελής κάθε ένας που θα εκλάμβανε την αντιπαράθεση έθνους ή κράτους και αναρχικού ως αυθεντική σύγκρουση… (συνεχίζεται)

καθοδόν

αν δεν είμαι εγώ αυτός που κραδαίνει τον τρόμο πάνω από το κεφάλι μου, ας με ενημερώσει κάποιος, διότι καταστρώνω ήδη το επόμενο χτύπημα…

ευχαριστώ

οι μέρες

Posted: Ιανουαρίου 24, 2007 in (παρα -) λή(ρήμ)μματα

εγώ είμαι ο τρομοκράτης που γυρεύουν όλοι;

κρίσεις

Posted: Ιανουαρίου 23, 2007 in (παρα -) λή(ρήμ)μματα

με την κατάλληλη φαρμακευτική βοήθεια μπορώ και ελέγχω θαυμάσια τις κρίσεις μου… καμία μεγαλομανία… σε καταστολή

δεν αντέχετε στην κριτική μου… τώρα που το σκέφτομαι: ούτε εγώ

ποιες συνέπειες θα έχει η τρομοκρατική επίθεση για την κίνηση των τουριστών; ποια χώρα έχει εκδώσει οδηγίες ενάντια σε μετακινήσεις προς την χώρα; ποια το επίπεδο των διμερών σχέσεων; η στενή οικονομική συνεργασία / η ανταλλαγή πληροφοριών / οι δείκτες που υποδεικνύουν ξανά τους θεωρητικούς της πλατείας / η γνώμη εντέλει ενοχοποιείται / η θεωρητική συγκρότηση δεν τυχαίνει δίκης / καμία συναλλαγή / καμία δυνατότητα διερεύνησης της δυνατότητας διαλόγου / όλες οι πράξεις εξαντλούν την σημασία τους στον αντίκτυπο – από αυτήν την άποψη η επίθεση (!) είναι εξορισμού η έσχατη σύμβαση / όλες οι πράξεις γδέρνουν μόνον εικόνες ή τουλάχιστον, αυτό κατανοούμε ως το σημαντικό / ακόμη κι όταν μεταξύ μας υπάρχουν νεκροί / αν κλείσουμε τα μάτια μας αυτοί όλοι θα εξαφανιστούν, αλήθεια λεω (εναλλακτικά, μπορούμε να αλλάξουμε κανάλι στην τηλεόραση) / η σημασία ενός γεγονότος εξαντλείται στην κάλυψη και την έκταση των σχολίων στα διεθνή μέσα ενημέρωσης / το γεγονός εξαντλείται στον αντίκτυπο που προκαλεί: εντυπωσιάζει ή δεν εντυπωσιάζει / με αυτόν όμως τον τρόπο το γεγονός αίρεται εκτός της ιστορίας / ο αντίκτυπος είναι ένα πρόβλημα εικόνας / η εικόνα ωστόσο δεν έχει πια δύναμη: μόνον για τα ηλεκτρονικά μέσα διατηρεί απόλυτη δύναμη / η εποχή της εικόνας πέρασε / έχω πια δει πολλά / η εικόνα δεν είναι πληροφορία / η πληροφορία είναι μία εξιδανικευμένη αφαίρεση: όλα είναι ερμηνεία / μέσα στις εικόνες δεν ζει τίποτα / κανένας / ένα κενό που εξαντλεί κάθε δυνατότητα επιβίωσης είναι η εικόνα / ένας ιστός που ακινητοποιεί το θύμα του και καταβροχθίζει τις σάρκες του / ένα αιωνίως επανακάμπτον ψέμα / η εικόνα δεν σημαίνει χίλιες λέξεις: η εικόνα δεν σημαίνει τίποτα απολύτως / η εικόνα μόνον με τον εαυτό της μπορεί και σχετίζεται: ρίχνει τη σκιά της ή αίρει τη σκιά της από τα σημεία μίας μεγαλύτερης εικόνας / η ευθυγράμμιση των εικόνων και η ολική έκλειψη του λόγου / το μέσον δεν έχει τίποτα ορθολογικό καθαυτό: η λειτουργία του είναι η διασύνδεση και η εικόνα ως μέσον μόνον με τον εαυτό της συνυφαίνεται / δεν συνέχει καμία ιστορία / ευσύνοπτη ωστόσο α-κείμενη / κείται νεκρή / ο οφθαλμός έχει μετατρέψει σε ράθυμο τεμπέλη το ζώο / διατρέχει τις εικόνες / βαριέται / η εικόνα δεν φθείρεται: είναι αιώνια / είναι η γη των εικόνων που δεν φθείρεται αλλά μόνον αναπαράγεται / η οπτική ίνα μεταφέρει και μεταβιβάζει μόνον την αρχική εικόνα / η εποχή των εικόνων είναι αυτήν την στιγμή στην ακμή της / άρα έχει παρακμάσει / η εικόνα δεν είναι εμπειρία: αν το ζώο μεταβληθεί σε δέκτη δεν είναι ζώο πια / είναι εικόνα / απορροφάται μέσα σε αυτήν και περιμένει την επόμενη εικόνα / η διεθνής εικόνα της χώρας έχει δεχτεί πλήγμα κτλ. /

καλύτερα να σωπάσετε: τίποτα δεν συμβαίνει ούτως ή άλλως… το ερώτημα που περιστρέφει τις ακίδες του μέσα στο δέρμα σας είναι, «και τώρα, τί;» ή «αυτό, τί σημαίνει αυτό;» ή «ποιο είναι το μήνυμα;» ή «τί συνεπάγετα αυτό» ή «θα επηρρεάσει;»… ο κατάλογος με τα διαθέσιμα ερωτηματικά είναι αναρίθμητος… κάθε φορά που συμβαίνει κάτι αυτό αναιρείται σε μία επίμονη διερώτηση σε σχέση με τη σημασία του, την συμβολική σημασία του, τις συνέπειες σε ένα συμβολικό επίπεδο: αυτή η αντί-σταση προς τον φυσικό χρόνο καθιστά αδιανοήτη την μεταβολή… κάθε συγκεκριμένο γεγονός που συμβαίνει διαλύεται αυτοστιγμή όταν διερευνάτε την σημασία του… ακίνητοι ενώπιον των συνταρακτικών αλλαγών ζυγίζετε τις αντιδράσεις σας και κρατώντας την αναπνοή σας περιμένετε να αντιληφθείτε την σημασία των αλλαγών… προφανώς τίποτα συγκλονιστικό δεν μεταβάλλεται ποτέ: αν και δεν είμαι βέβαιος ποια μεταβολή θα ήταν συνταρακτική για εσάς… αν ο θάνατος ήταν ο δικός σας, τότε εσείς δεν θα επιζούσατε προκειμένου να διηγηθείτε την ιστορία… η ακινησία σας θυμίζει την ακινησία των νεκρών – ωστόσο εμφανίζεται μία αλλόκοτη ζωοφάνεια… ενδείξεις ζωής εντοπίζονται σε όλο το μήκος και βάθος του σώματός σας, ωστόσο παραμένετε προκλητικά ακίνητοι: είναι η σοφία των χρόνων που σας έχει μάθει να παρακολουθειτε ακίνητοι όλες τις συγκλονιστικές εξελίξεις και να καταβάλετε υπεράνθρωπη προσπάθεια προκειμένου να συλλάβετε τις συνέπειες των κοσμοϊστορικών γεγονότων… είσαστε φαντάσματα…