Αρχείο για Νοέμβριος, 2014

πρέπει να ομολογήσουμε το προφανές: αποτύχαμε… το φυσικό φως δεν λειτουργεί / η συνείδηση δεν ρέπει προς το καλό και αγαθό / ο άνθρωπος εκπολιτίστικε και μοιάζει πιότερο με θεριό / η καρδιά δεν πονάει, απλά πεθαίνει / όπως και η ψυχή / και το σώμα: καταχρασμένο / μόνο η οικονομία κατορθώνει και πρόσκαιρα εδραιώνει ένα καθεστώς ανοχής (του επιχειρείν) / και εμείς; / εδώ μέσα πάντως είμαστε ένας με πολλαπλές φωνές / η διαφωνία σταματάει στη βία και η βία εδραιώνει τον φόβο / μέσα στον φόβο αναθρέφουμε τα ζώα μας, τα στερνά, τα μικρά μας τα παιδιά κι αυτά αναπαράγουνε και τον φόβο / ο νόμος μόνον με τον φόβο συναναστρέφεται – έτσι επιβάλλεται άρα δεν αποκαλύπτεται μέσα στην ελευθερία του λόγου και της αυτοσυνείδησής μας / και η πράξη προϋποθέτει την υποψία και την ενοχή άρα τον έλεγχο, προληπτικά πάντοτε, ώστε να είναι σύννομη με τον φόβο και τη βία του φόβου / αναπαράγοντας όλο το οικοδόμημα – σύστημα το λένε σήμερα – από τα θεμέλια και πάνω / η διαφορά είναι βεβαίως ότι στα υπόγεια διαμερίσματα συνωστίζονται οι φόβοι σαν τέρατα και μεταστάνουν συνεχώς / κι εσύ; / αντί να σταθείς απέναντί τους και να πολεμήσεις / κλειδώνεις / σκάβεις / κρύβεις / κι έπειτα;/ ψάχνεις βοήθεια / όταν το μοναδικό πράγμα που χρειαζόταν εξ αρχής ήταν οι λέξεις της γλώσσας / να αποκτήσουν όλα όνομα… πρέπει να ομολογήσουμε ότι έκτοτε χάνουμε ξανά και ξανά… εδώ ο πειρασμός να επικαλεστώ την πλατωνική μεταφορά του σπηλαίου είναι μεγάλος αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν πιστεύω σε διαφωτιστές και χειραφέτες… εξάλλου ο ορκισμένος εχθρός της γνώσης είχε ήδη διαβλέψει το πλατωνικό παράδοξο του ανθρώπου που επιστρέφει στο σπήλαιο – το χαρμόσυνο, η αναγγελία του ‘φωτός’ και του ‘ήλιου’ πέρα και έξω από τους φύλακες και το σπήλαιο γίνεται δεκτή ως παραφροσύνη… έτσι οφείλω να προσθέσω στα σωζόμενα σπαράγματα από τον Σέξτο τα εξής, όσον αφορά στον Γοργία: ‘δεν υπάρχει τίποτα / κι αν υπάρχει, δεν μπορεί ο άνθρωπος να το γνωρίσει / αλλά ακόμη και αν το γνωρίσει αυτό θα παραμείνει ακατάληπτο και ανερμήνευτο’ κι εδώ η προσθήκη της 4ης πρότασης, συνθήκης του μεταμοντέρνου: ΄κι αν ακόμη το ερμηνεύσει, η έκφρασή του εξελίσσεται ως τρέλα’ άρα η γλώσσα εκτυλίσσεται ως παραφροσύνη… την καλημέρα μου

Advertisements