Αρχείο για Μαΐου, 2016

δεν τον απασχόλησαν τα νέα μέτρα – κοστούμι εξάλλου ράβει για την τελευταία του εμφάνιση και θα πρέπει να είναι από κάθε άποψη όμορφο / όχι / δεν τον απασχόλησαν οι έξι τελευταίοι συνοδοιπόροι του / ούτε το μικρό ξύλινο καλύβι μέσα στο οποίο θα πρέπει να στριμωχτεί – ποιος ξέρει μέχρι πότε / όχι / τίποτα από όλα αυτά/ ούτε καν ο αναγραμματισμός στο όνομά του πάνω στην επιγραφή / αυτά συμβαίνουν / ποιος θα μείνει να θυμάται εξάλλου μέσα στους χειμώνες της λήθης; / όχι

εξοργίστηκε όμως με το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί διάβασαν – εν πάση περιπτώσει κρατούσαν μέσα στο κοινοβούλιο – τη χρησιμότητα του άχρηστου του Nuccio Ordine

εξοργίστηκε με το γεγονός ότι παράφρασαν το Californication των RHCP

εξοργίστηκε με το γεγονός ότι ντύθηκαν με τα σύμβολά του, την μπλούζα των Joy Division και το ‘Unknown Pleasures’

…είναι πια τρομακτικοί

 

 

 

αθροίσαμε τον κόσμο αλλά αυτός μοιάζει να συσσωρεύει μόνο σκουπίδια / αθροίσαμε τους ανθρώπους αλλά αυτοί μοιάζουν αναντίστοιχοι με τις μονάδες τους / αθροίσαμε το καλό και αυτό παρήγαγε κακό / αντίστοιχα: αθροίσαμε το κακό κι αυτό προκάλεσε καλό / αθροίσαμε τα εναπομείναντα κέρματά μας – κι αυτά ήταν λίγα / αθροίσαμε τα κέρματα και είδαμε ότι ήταν μάλλον λίγα – αλλά εξακολουθούσαμε να γελάμε / αθροίσαμε ξανά και είδαμε ότι είχαμε περισσότερα / σταματήσαμε να γελάμε / αθροίσαμε τη δυστυχία και μεταμορφώθηκε σε ευτυχία / και το αντίστροφο: αθροίσαμε την ευτυχία και φοβηθήκαμε / στη θέση της συνάθροισης τοποθετήσαμε τη συνάρθρωση / δεν είχε πια αριθμούς / σύντομα τα αρχεία λιμοκτόνησαν / σταματήσαμε να συναρθρώνουμε και σκεφτήκαμε να καταμετρήσουμε τα μέλη της συνάρθρωσης / να καταμετρήσουμε ποιοι συμφωνούν και ποιοι διαφωνούν / αρχίσαμε να καταγράφουμε ξανά /  χάριν ευκολίας / καταγράψαμε / συναθροίσαμε ξανά / συναθροίζουμε από τότε / καταλογραφούμε / γνωρίζουμε τη θέση των πραγμάτων αλλά δεν γνωρίζουμε τη θέση τους / φοβηθήκαμε ότι αν μετακινήσουμε τα πράγματα τότε αυτά θα χαθούν / τότε αυτά θα αλλάξουν / μερικές φορές έρχεται στη βιβλιοθήκη των αρχείων κάποιος που ενώ μοιάζει να δανείζεται και να επανατοποθετεί τα πράγματα στη σωστή τους θέση εντούτοις αλλάζει τη σημασία τους / αθροίσαμε τα πράγματα αλλά αυτά μεταμορφώνονται διαρκώς

αντί να μιλάς και να γκρινιάζεις / δοκίμασε εσύ να μεταφράσεις τα κείμενα / να επιμεληθείς / δεν προλαβαίνω πια / ποτέ δεν προλάβαινα και το ήξερα / ο κόσμος όμως πρέπει να μετρηθεί – ξανά / νέα μέτρα / ο καθένας / νέο μέτρο / δεν προλαβαίνω πια να τον μετρήσω ολόκληρο τον κόσμο / ή μήπως; / πρέπει να προσπαθήσω / προσπάθησα / απότυχα / αναμετρήθηκα με τον εαυτό μου / αναμετρώ τον εαυτό μου / δεν ξέρω / να τον μεταφράσω από την αρχή / αυτό δεν κάνεις; / όχι: ερμηνεύω / αυτό δεν είναι η μετάφραση; / υποθέτω ότι οι εκδόσεις Γαβριηλίδη εξαντλούν την εργασία τους στις καλαίσθητες – ομολογώ – εκδόσεις των βιβλίων τους / δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά για ποιον λόγο υπάρχει η μετάφραση του Συμεωνίδη / ίσως πάλι να ήταν μια άσκηση / ένα διαγώνισμα: αντιπαραβάλλοντας, σοφά, το αγγλικό κείμενο με το ελληνικό, οι εκδόσεις σε καλούν να ανακαλύψεις ποιες λέξεις ή ποιες προτάσεις καταβρόχθισε ο μεταφραστής / και καταβρόχθισε αρκετές – κυρίως στη Συντροφιά / και μιλούμε για τον Beckett / δεν μιλώ για τον μακροπερίοδο λόγο του Joyce / ας είναι / η αλήθεια είναι ότι εκνευρίστηκα / έχασα την υπομονή μου / διαστράφηκα / άρχισα να παρατώ το κείμενο και να αναζητώ λάθη / κι όσο περισσότερα ανακάλυπτα τόσο πιο ηθικός ένιωθα / αδέκαστος / μέχρι που βαρέθηκα – σταμάτησαν και οι χοντράδες (που μεταξύ μας θα έπρεπε ένας επιμελητής να προλάβει) και επικεντρώθηκα στο αγγλικό κείμενο / εξαιρετικός ο Beckett / σπαρταριστός

Όταν φιλοσοφώ, θα πρέπει να αναπαραστήσω στη φαντασία τη δική μου γλώσσα και ζωή. Αυτό που απαιτείται είναι η διερεύνηση των κριτηρίων της δικής μου κουλτούρας, προκειμένου να τα αντιμετωπίσω με τις δικές μου λέξεις και τη δική μου ζωή, καθώς τις ακολουθώ και φαντάζομαι πώς είναι. Ταυτόχρονα αντιμετωπίζω και τις δικές μου λέξεις και τη δική μου ζωή, καθώς αυτές παρακολουθούν τη ζωή που μου επιφυλάσσουν οι λέξεις της κουλτούρας μου: Αντιπαραθέτω την κουλτούρα με τον εαυτό της, στα όρια που συναντιόμαστε. Κι αυτό μου φαίνεται ότι αξίζει να φέρει το όνομα: ‘φιλοσοφία’. Αυτή είναι επίσης και μια περιγραφή που συνάδει με ό,τι θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε: ‘εκπαίδευση’. Αντιμετωπίζοντας τα ερωτήματα που έχουν θέσει ο Αυγουστίνος, ο Λούθηρος, ο Ρουσσώ ή ο Θορρώ… είμαστε σαν τα παιδιά. Δεν ξέρουμε πώς να τα αντιμετωπίσουμε, πού αναφέρονται. Έτσι η φιλοσοφία γίνεται εκπαίδευση για μεγάλους. Λες και πρέπει να αποκτήσει την προοπτική ενός φυσικού φαινομένου που αναπόφευκτα παρερμηνεύεται  – το γεγονός ότι νωρίς στη ζωή το σώμα αγγίζει το απόγειο της δύναμης και της ανάπτυξής του. Γιατί όμως νομίζουμε ότι  θα πρέπει να φυλάξουμε και το μεγάλωμα και τη μνήμη της παιδικής μας ηλικίας, επειδή μεγαλώνοντας φυλάξαμε όλα τα παιδικά μας πράγματα; Το άγχος της διδασκαλίας, κάθε σοβαρή επικοινωνία, είναι το γεγονός ότι εγώ ο ίδιος χρειάζεται να εκπαιδευτώ. Κι αυτό, όσον αφορά τους ενήλικες δεν είναι: μεγαλώνω φυσιολογικά αλλά αλλάζω. Η μεταστροφή συνιστά ανατροπή των φυσιολογικών αντιδράσεών μας, κι έτσι συμβολίζεται ως αναγέννηση.

p.125