Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2013

indignu

Advertisements

ο σκεπτικός μοιάζει σαν δυστυχισμένη συνείδηση: δεν μπορεί να πιστέψει… σε τίποτα… θυμίζει τον είρωνα Σωκράτη του νεαρού Kierkegaard… την άπειρη αρνητική ανησυχία που μεταμφιέζεται με τα ενδύματα της εποχής της για να αποκαλυφθεί απλά η κενότητά τους… ταυτόχρονα δεν προσβλέπει πουθενά… δεν αντιπροτείνει… είναι η παραδοξότητα του ειδώλου που συνειδητοποιείς ότι είναι απλά αντανάκλαση – κενό / τίποτα… η ανοίκεια οικειότητα… ή η οικεία ανοικειότητα… αυτή η ειρωνεία εδώ προσβλέπει σε τίποτα υψηλό / απόκοσμη εγκοσμιότητα… αυτό που λείπει είναι πάντοτε η πίστη… με αυτήν τη σκέψη μπορούμε να σκεφτούμε γιατί δεν γράφει ο ίδιος ο σκεπτικός… συχνά δε γιατί δεν μιλάει… έχοντας προφανώς εναγκαλιστεί με την αντινομική φύση της αυτο-αναιρούμενης γραφής ή ομιλίας ή αλλιώς ζώντας έτσι φοβάται τους μαθητές ή τη μαθητεία… αυτός είναι ο μόνος φόβος…

ef