Αρχείο για Ιουλίου, 2010

suicide treason, what happened to the revolution?

[207κ.ε.] ‘Στο επίπεδο της πρακτικής και της δημιουργίας θεσμών, είναι καλύτερο να στραφούμε στο επιχείρημα του Μάντισον πάνω στην αναλογία και την ισορροπία της εξουσίας αναμεσα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τις πολιτειακές. αν είχε πιστέχει στις τρέχουσες ιδέες για την αδιαιρετόττηα της εξουσίας – η διαιρεμένη εξουσία είναι λιγότερο εξουσία – θα είχε συμπεράνει ότι η νέα εξουσία της μοσπονδίας έπρεπε να στηριχτεί σε εξουσίες από τις οποίες παραιτούνταν οι πολιτείες, έτσι ώστε όσο ισχυρότερη γινόταν η ομοσδπονδία τόσο ασθενέστερα να γίνονται τα μέρη της. Το επιχείρημά του ωστόσο ήταν πως η ίδια η ίδρυση της ένωσης είχε θεμελιώσει μία νέα πηγή εξουσίας που κατά κανέναν τρόπο δεν αντλούσε τη δύναμή της από την εξουσία των πολιτειών, καθώς δεν είχε συγκροτηθεί σε βάρος τους. επέμενε λοιπόν: ‘δεν οφείλουν οι πολιτείες να παραχωρήσουν τις εξουσίες τους στην εθνική κυβέρνηση, μάλλον οι εξουσίες της κεντρικής κυβέρνησης πρέπει να διευρυνθούν… να τεθεί ως εποπτεία στην άσκηση από τις πολιτειακές κυβερνήσεις των σημαντικών εξουσιών που πρέπει να στηρίζονται σε αυτές»

[το συγκείμενο στοχεύει τις δημοφιλείς θεωρίες κοινωνικών συμβολαίων του 17 και 18 ου αιώνα ]

‘ το θαύμα που έσωσε την αμερικανική επανάσταση δεν ήταν ότι οι άποικοι είχαν αρκετή δύναμη και σθένος ώστε να κερδίσουν τον πόλεμο εναντίον της αγγλίας, αλλά ότι αυτή η νίκη δεν κατέληξε «σε ένα πλήθος προτεκτοράτων, εγκλημάτων και συμφορών… έως ότου τελικά οι εξαντλημένες επαρχίες να βυθιστούν στην σκλαβιά κάτα από ο ζυγό κάποιου τυχερού κατακτητή» όπως είχε δικαίων φοβηθεί ο Τζων Ντίκινσον. αυτή είναι πράγματι η κοινή μοίρα των εξεγέρσεων που δεν ακολουθούνται από επανάσταση, και επομέρως η κοινή μοίρα των περισσότερων επαναστάσεων. αν ωστόσο ληφθεί ηπόψη ότι το τέλος της εξέγερσης είναι η απελευθέρωση, ενώ το τέλος της επανάστασης είναι η θεμελίωση της ελευθερίας, ο πολιτικός επιστήμονας τουλάχιστον θα γνωρίζει πώς να αποφύγει το λάθος του ιστορικού που τείνει να δίνει έμφαση στο πρώτο και βίαιο στάδιο της εξέγερσης και της απελευθέρωσης […] σε βάρος του πιο ήρεμου δεύτερου σταδίου της επανάστασης και του συντάγματος […]’ [σελ.192]

[…]

‘από αυτήν την άποψη, το χρονικό της αμερικανικής επανάστασης μιλάει μια τελείως ξεκάθαρη γλώσσα. εκείνο που ενέπνευση τους ιδρυτές δεν ήταν η συνταγματικότητα με την έννοια της περιορισμένης νομοταγούς κυβέρνησης. σ’ αυτό συμφνωούσαν πέρα από κάθε ανάγκη συζήτησης […] ενώ ακομη και τις μέρες που τα αισθήματα εναντίον του άγγλου βασιλιά και του κονοβουλίου ήταν πολύ οξυμένα, εξακολουθούσαν να έχουν την επίγνωση ότι είχαν να κάνουν με μία ‘περιορισμένη μοναρχία’ – όχι με έναν απολυταρχικό ηγεμόνα. όταν διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από αυτή την κυβέρνηση, το κύριο ερώτημα ήταν για αυτούς πώς να εγκαθιδρύσουν μία νέα εξουσία – όχι πώς να πειρορίσουν την εξουσία» [200]

[λίγο αργότερα η Arendt περιγράφει τον τρόπο που η γαλλική διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου θέτει ουσιαστικά εκείθεν του συγκείμενου της διακυβέρνησης το δικαίωμα αντικαθιστώντας μία εκδοχή της απολυταρχίας με την εκδοχή του απολύτου]

Hannah Arendt Για την επανάσταση, εκδόσεις Αλεξάνδρεια [εξαιρετική η μετάφραση της Α.Στουπάκη], 2006

λέει: η φιλοσοφία είναι νεκρή διότι δεν υπάρχει πια το αντικείμενό της, ο θεός ή η ψυχή κτλ. όλα είναι ψευδαισθήσεις – αντιτείνει ο κραπ ότι η φιλοσοφία δεν θέλει πια να αποδείξει τίποτα: η πρακτική της είναι η έσχατη έκφραση της αυτονομίας του υποκειμένου που θέλει να μορφοποιήσει στη γλώσσα άρα όχι σε ένα οποιοδήποτε φάντασμα (τέχνη) μία λογική συνάφεια  / σωπαίνει: δηλαδή να χρηματοδοτείται η φιλοσοφία σε δημόσια ανώτατα ιδρύματα; – λέει ο κραπ: όχι βέβαια: μόνον σε δημόσια ψυχιατρικά ιδρύματα (παρατηρήσεις για τη φιλοσοφία και την τρέλα) //πώς γίνεται σε μία εποχή που υμνείται η ελευθερία στις επιλογές όλα να είναι αναπόφευκτα (όπου επιλογή βλέπε και επανάσταση); ή μήπως είναι αναπόφευκτη η ελευθερία στις επιλογές (η επανάσταση ξανά ως λογότυπο ή ψυχοβιολογικό στάδιο της ανάπτυξης) – λιμοκτονεί ο καημένος ο γαϊδαράκος του Bouridan ξανά και ξανά (δίχως το αγαθό ή μέσα στην πληθώρα των αγαθών)…

αντιτείνει ο κραπ: πώς θα υποφέρεις; αργά σχεδόν ανώδυνα μέχρι το θάνατό σου ή άμεσα και έντονα μέχρι θανάτου;

έρχεται ένας καιρός μια φορά που θα πρέπει να εγκαταλείψεις το σπίτι / θα προτιμούσαμε να αφήσουμε το σπίτι στη θέση του αλλά έχει από καιρό ρημάξει / θα προτιμούσαμε να το είχαμε ρημάξει εμείς / αλλά δεν έχει σημασία / τα ερείπια δεν έχουν καν την επίφαση της ομορφιάς: ένα πιάνο που εξακολουθεί και παίζει αν και το σπίτι είναι εγκαταλελειμμένο / δεν υπάρχει υπόσχεση – ούτε καν αυτή ενός πρότυπου αγαθού / το πιο σπουδαίο: δεν θέλουμε και κανέναν να υποσχεθεί – αυτόν εγκαταλείψαμε ή αυτόν εγκαταλείπουμε εξαρχής ξανά και ξανά / η ίδια η υπόσχεση δεν είναι ο ζυγός της σχέσης (αυτόν τον καλωσορίσαμε) / είναι αυτό που αντικαθιστά το ήδη έχω: δεν έχω πια / θα έχω ξανά / δεν είμαστε ανέστιοι διότι δεν έχουμε εστία / δεν είχαμε ποτέ: οι ευχάριστες και δυσάρεστες οσμές δεν συγκροτούν πατρίδα / μόνον συναισθήματα – σπουδαία ναι / αρκετά: όχι / εγκαταλείψαμε το σπίτι διότι μάθαμε να μιλάμε με έναν τρόπο που η παιδεία δεν πρόβλεψε ποτέ: δεν γίναμε κριτικά σκεπτόμενοι /

σκέφτομαι: μέσα στο σύστημα / με όρους του συστήματος // σκέφτομαι: εκείθεν του συστήματος ή στα όριά του…

τα όρια ποτέ δεν είναι σαφώς χαραγμένα – συχνά βέβαια οι πληγές στο σώμα συνιστούν ένδειξη ότι το όριο είναι ένα αδιαπέραστο σώμα και το μόνον που μπορούμε να κάνουμε είναι να τσακίζουμε το σώμα μας πάνω του / αυτό ισχύει – το πρόβλημα είναι οι ρωγμές ή οι αμυχές: οι αμυχές στο σώμα μολύνουν / οι ρωγμές στο αδιαπέραστο σώμα των ορίων προδίδουν την υποψία ότι κι αυτό ακόμη το στέρεο σώμα δεν είναι παρά εκδηλώσεις δύναμης που συγκρατούν αμφίρροπες κατευθύνσεις: πού προσθίγεται βέβαια αυτό το σώμα; στην σύναψη ή στην έκφανση (το απτό – ή έστω: αυτό που αντιλαμβάνομαι ως απτό;) / η απάντηση είναι πουθενά: η συνήθης θέση είναι η εκδήλωση μία αντίρροπης δύναμης – έτσι τα σώματα παρατάσσονται προκειμένου να συγκροτήσουν ένα όριο εξίσου αδιαπέραστο (υποθέτουμε ότι οι πορείες και οι απεργίες δεν είναι γυμναστικές επιδείξεις)… απλά: σταματάς να παίζεις το παιχνίδι

minor mine

Posted: Ιουλίου 7, 2010 in meta / post -, music

minor mineminor mine