Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2012

The Echelon Effect

ίσως αν καθιστούσαμε την έννοια της ‘δυσλειτουργικότητας’ σε κατεξοχήν κριτικό εργαλείο που ιχνογραφεί τα όρια κάθε σχήματος, ίσως τότε να μπορούσαμε να δούμε – και τι θα βλέπαμε εξάλλου; μάλλον τίποτα: είτε θα επιχειρούσαμε να διορθώσουμε τα πράγματα – ό,τι κι αν αυτό σημαίνει – είτε να τα αλλάξουμε: και στις δυο περιπτώσεις θα ανταλλάσσαμε μάλλον ένα σχήμα με ένα άλλο…

τα δυσλειτουργικά σχήματα έχουν το δικό τους ενδιαφέρον – αν δεν κομίζουν μεταφυσικές χίμαιρες, ότι τάχα δηλαδή αποκαλύπτουν περισσότερα από όσα λέγουν / αν δηλαδή δεν είναι μυστικιστικές ενοράσεις ενός φανατικού σαν τον ταλαίπωρο τον Swendenborg, που μάς λέει και ο Μανώλης ο Kant καταφερόμενος μερικώς ενάντια στον πνευματιστή, μερικώς ενάντια στον μεταφυσικό…

κατά έναν τρόπο: η τέχνη για την τέχνη και η πρόκληση για την πρόκληση ως μια στιγμή / παρουσία δυσλειτουργίας του ‘αυτονόητου’ – ή ίσως: του αυτόματου… καταστασιακά και λεφεβριανά όλα αυτά – ωραία… πολύ ωραία.. επειδή νιώθουμε όμως ανήμποροι ώστε να εναποθέσουμε όλο το νόημα στην παραγωγική ουτοπία της ποίησης θα πρέπει να επαναφέρουμε το νόημα στο στοιχειώδες επίπεδο της κατανόησης – αποκαθιστώντας, τρόπον τινά, το νόημα ή επαναφέροντάς το από τις αμφισημίες του… αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θα αποδεχτούμε την αλήθεια ως Αλήθεια – ίσως απλά να σημαίνει ότι θα επιχειρήσουμε να γίνουμε απλά κατανοητοί… χρησιμοποιώντας ίσως καλύτερες μεταφορές / ή λιγότερα ουσιαστικά ή ίσως μικρότερες προτάσεις… μετατοπίζοντας τη σημασία από το δυνητικό ‘τι θέλει να πει’ στο παροντικό ‘τι λέει’ – το νόημα αποκαθίσταται στη σύγκρουση – όχι στο συμβάν… έτσι η δυσλειτουργία θα αποκαλυπτόταν ως ουσία της ίδιας της πρακτικής μας – καθημερινότητάς μας… εκεί στις ρωγμές της θα αντιπαραθέταμε τα σχήματά μας – τις μεταφορές μας ή τις αναλογίες… το αυτόματο δεν θα είχε απλά σχέση με το κενό σχήμα της αναπαραγωγής της καθημερινής μας πρακτικής / χρόνος / εργασία / οικιακά / διασκέδαση / αλλά το αυτόματο θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τη σημασία της πρακτικής του απέναντι σε άλλα σχήματα – άλλες πρακτικές / οριακά αποκλίνουσες ίσως ή δυσλειτουργικές όχι ως συμβάντα αλλά ως ενσαρκωμένη δυσλειτουργία… το ερώτημα ‘και πώς το εννοείς αυτό;’ είναι απείρως πιο προκλητικό από το θέαμα της κριτικής της κουλτούρας…