Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2012

The Echelon Effect

Advertisements

ίσως αν καθιστούσαμε την έννοια της ‘δυσλειτουργικότητας’ σε κατεξοχήν κριτικό εργαλείο που ιχνογραφεί τα όρια κάθε σχήματος, ίσως τότε να μπορούσαμε να δούμε – και τι θα βλέπαμε εξάλλου; μάλλον τίποτα: είτε θα επιχειρούσαμε να διορθώσουμε τα πράγματα – ό,τι κι αν αυτό σημαίνει – είτε να τα αλλάξουμε: και στις δυο περιπτώσεις θα ανταλλάσσαμε μάλλον ένα σχήμα με ένα άλλο…

τα δυσλειτουργικά σχήματα έχουν το δικό τους ενδιαφέρον – αν δεν κομίζουν μεταφυσικές χίμαιρες, ότι τάχα δηλαδή αποκαλύπτουν περισσότερα από όσα λέγουν / αν δηλαδή δεν είναι μυστικιστικές ενοράσεις ενός φανατικού σαν τον ταλαίπωρο τον Swendenborg, που μάς λέει και ο Μανώλης ο Kant καταφερόμενος μερικώς ενάντια στον πνευματιστή, μερικώς ενάντια στον μεταφυσικό…

κατά έναν τρόπο: η τέχνη για την τέχνη και η πρόκληση για την πρόκληση ως μια στιγμή / παρουσία δυσλειτουργίας του ‘αυτονόητου’ – ή ίσως: του αυτόματου… καταστασιακά και λεφεβριανά όλα αυτά – ωραία… πολύ ωραία.. επειδή νιώθουμε όμως ανήμποροι ώστε να εναποθέσουμε όλο το νόημα στην παραγωγική ουτοπία της ποίησης θα πρέπει να επαναφέρουμε το νόημα στο στοιχειώδες επίπεδο της κατανόησης – αποκαθιστώντας, τρόπον τινά, το νόημα ή επαναφέροντάς το από τις αμφισημίες του… αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θα αποδεχτούμε την αλήθεια ως Αλήθεια – ίσως απλά να σημαίνει ότι θα επιχειρήσουμε να γίνουμε απλά κατανοητοί… χρησιμοποιώντας ίσως καλύτερες μεταφορές / ή λιγότερα ουσιαστικά ή ίσως μικρότερες προτάσεις… μετατοπίζοντας τη σημασία από το δυνητικό ‘τι θέλει να πει’ στο παροντικό ‘τι λέει’ – το νόημα αποκαθίσταται στη σύγκρουση – όχι στο συμβάν… έτσι η δυσλειτουργία θα αποκαλυπτόταν ως ουσία της ίδιας της πρακτικής μας – καθημερινότητάς μας… εκεί στις ρωγμές της θα αντιπαραθέταμε τα σχήματά μας – τις μεταφορές μας ή τις αναλογίες… το αυτόματο δεν θα είχε απλά σχέση με το κενό σχήμα της αναπαραγωγής της καθημερινής μας πρακτικής / χρόνος / εργασία / οικιακά / διασκέδαση / αλλά το αυτόματο θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τη σημασία της πρακτικής του απέναντι σε άλλα σχήματα – άλλες πρακτικές / οριακά αποκλίνουσες ίσως ή δυσλειτουργικές όχι ως συμβάντα αλλά ως ενσαρκωμένη δυσλειτουργία… το ερώτημα ‘και πώς το εννοείς αυτό;’ είναι απείρως πιο προκλητικό από το θέαμα της κριτικής της κουλτούρας…