Archive for the ‘GY!BE’ Category

τα γράμματα άτακτα κατέρρευσαν / γκρεμίστηκαν και σκόρπισαν ακανόνιστα / ακατανόητα / εκ πρώτης όψης, όλα μοιάζανε στη θέση τους: οι λέξεις ήτανε οικείες / αλλά δεν είχαν αγκίστρι να πιαστούν από τις πράξεις ή τα πράγματά τους / ναι: όλα μοιάζανε όπως πάντοτε / όλα τακτικά και οργανωμένα / αλλά οι γραμμές κατέρρευσαν / όμοια χαρακώματα κατάπιανε τα γράμματα / αιμόφυρτα / φωνάζανε μήπως και ακουστούν / αλλά τίποτε / η φωνή θύμιζε γλώσσα αλλά δεν σήμαινε και πολλά πράγματα / το ένα μετά το άλλο τα γράμματα ξεψύχησαν / απομείνανε βουβές εικόνες με σχέδια ακατανόητα / σύντομα ξεχάστηκαν / ευτυχώς: απλώναμε τα χέρια και παίρναμε ό,τι θέλαμε / τραβούσαμε / απλά τραβούσαμε / ανθρώπους και πράγματα / ευτυχώς / τα γράμματα κατέρρευσαν / μέσα σε μια δίνη αφανίστηκαν / ευτυχώς / κι εμείς; / απομείναμε να κραυγάζουμε / σαν κόρακες για τα πτώματα και σαν μωρά για τις ανάγκες μας / ευτυχώς

τελεογραμματολλογία ή περί ίχνους

 

hell24η ημέρα

 

keep

23η ημέρα

22a

την 22η μέρα το ποτάμι ξεχείλισε από γράμματα / σπάσανε τα προστατευτικά αναχώματα και οι λέξεις ξεχύθηκαν στους δρόμους απαιτώντας αίμα / ζωντανές νεκρές οι λέξεις / ξενιστές – είναι η περιγραφή που ψάχνω / αναζητούν σώματα προκειμένου να απομυζήσουν τις αναπνοές / να τραφούν / κι έπειτα παρατώντας το κουφάρι ζωντανό – νεκρό να προχωρήσουν / την 22η ημέρα γύρισε την πλάτη του ο Άγιος και έφυγε / οι λέξεις μου, είπε, άρχισαν να σώνονται / μία – μία / δύο – δύο / το τσουβάλι αδειάζει και εγώ θα πρέπει να σωπάσω…

είχαμε αναρχικούς τραπεζίτες / αντί-εξουσιαστές πρωθυπουργούς / Αυτό όμως είναι αλλόκοτο / μας κάνει και νιώθουμε άβολα και αμήχανα / αμήχανα για όλα τα βιβλία που κάποτε διαβάσαμε και συνεχίζουμε να διαβάζουμε και άβολα για όλα τα ονόματα που απαριθμούσαμε κι εμείς κάποτε στην προσπάθειά μας να καυχηθούμε / κομπορρημοσύνες ή παιχνίδια με τα βλέφαρα – ξέρω κι εγώ / κι εγώ έχω διαβάσει / κι εγώ… / κι εγώ… / παραδεχτήκαμε ότι η πολιτική είναι πια ανίσχυρη, καθιστώντας την πολιτική μια ριζοσπαστική πράξη, αντί-εξουσιαστική / αυτό όμως που θα έπρεπε να έχουμε παρατηρήσει είναι πώς η παραδοχή μας αυτή επέτρεψε την άνοδο (αυτοαποκαλούμενων) ριζοσπαστικών δυνάμεων διεκδικώντας την εξουσία / ελπίσαμε ότι ισοσκελίστηκε η αντί-εξουσιαστική φύση της εξουσίας με την εξουσιαστική φύση της αντί-εξουσίας ή του ριζοσπαστισμού / φευ / ο εχθρός ήταν σάρκα και αίμα / ήτανε μέσα από την πανοπλία / αριστερά / άπατρις και ανόητος εγώ (αν το νόημα ήταν ποτέ τόπος που ορίστηκε από βιβλία – κινδυνεύει) / έχουμε πια την ηττημένη αριστερά στην εξουσία / ας τους αποκαλέσουμε: Μπενγιαμενικούς / η ήττα δεν είναι ένα πρόβλημα αποτελεσμάτων ή αποτελεσματικότητας / είναι αναγνώριση / παραδοχή (παρόλο που οι λέξεις είναι αμφίσημες πάντοτε, η εκστόμισή τους διατηρεί ακόμη κάποια σημασία) / αντηχεί η λέξη ‘ήττα’ / η λέξη ‘δικαίωση’ / ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός επικαλείται τη δικαίωση, έχοντας αναγνωρίσει την ήττα / φυσικά αυτός ο μπενγιαμενισμός είναι ανεστραμμένος: μεταθέτει – ορθά και αυτός – τη δικαίωση στο μέλλον, ωστόσο η δικαίωση αυτή δεν θα είναι των νεκρών (αυτό θα ήταν πραγματικά βάναυση μεταχείριση της πίστης στον μπενγιαμενικό μεσσιανισμό / εκτός αν λογίσουμε εμάς εδώ και τώρα νεκρούς – ζωντανούς ή και ζωντανούς – νεκρούς) / δικαίωση των επερχόμενων / εδώ όμως είναι το αποφασιστικό σημείο: η δικαίωση των επερχόμενων διττά ή πολλαχώς νοείται / οι επερχόμενοι θα δικαιώσουν (;) / ή οι επερχόμενοι θα δικαιωθούν; ή θα δικαιώσουν δικαιωμένοι ή θα δικαιωθούν δικαιώνοντας;/ και πώς θα γίνει αυτό; / ίσως αναγνωρίζοντας ότι πράξαμε το σωστό ή πάλι αναγνωρίζοντας ότι το δίκαιο αποσύρθηκε – πρόσκαιρα – από την πραγματικότητα / και η δικαίωση; / ξανά η αναγνώριση (ριψοκινδυνεύω μια σκέψη) / διότι η δικαίωση με την έννοια του μεσσία θα ήταν μια επικίνδυνη αναφορά στο πλαίσιο των ανθρώπινων και δη πολιτικών πραγμάτων: πώς ενσαρκώνεται ο μεσσίας στην πολιτική; / δεν θέλω να σκέφτομαι / με τρομάζει / το δίκαιο φυσικά δεν αποτελεί όρο συμβολής μεταξύ μερών – χα – αλλά διαχρονικό αίτημα (άρα ανούσια επίκληση: διότι το δίκαιο μόνον ως νομή θα πρέπει να λογιστεί – ειδάλλως κινδυνεύει να καταστεί υπερβατικό / ένας φάρος που θα καθοδηγεί μόνον το συναίσθημα (αλλά αυτό δεν γίνεται και τώρα;) / το δίκαιο, θα πει, είναι το αίτημα φυσικά του θύματος / το θύμα / ευτυχώς: το θύμα δεν είναι, προς το παρόν, το θύμα της ιστορίας γενικά αλλά είναι το θύμα του εαυτού μας (αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) / αυτό κρίνεται και θα κριθεί πολύ – πολύ αργότερα / αλλά ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός προσεταιρίζεται την ήττα και τη δικαίωση / την ήττα ως δικαίωση αλλά και ως σπόρο των επερχόμενων /  ο νάνος της ιστορίας – η μικρή μας χώρα / χειροκροτήματα / ας περάσουμε σε σύντομα διαδυσφημιστικά μηνύματα / ούτως ή άλλως τα χειρότερα μόνον να έρχονται μπορούν (κρίση αισιοδοξίας: και να προσπερνούν / είστε ελεύθεροι να ανταλλάξετε τα χειρότερα με τα καλύτερα)

εκ μέρους των συντόφιμων Κραπ

με κατανόηση / ειλικρινά

καταγραφη22

πριν από λίγες μέρες αναζητούσα πώς η έννοια στην προσπάθειά της να διασώσει τον εαυτό της (την ουσία της) μονώνοντας τις σχέσεις της και εμμένοντας στο έσω, το εσώτατό της, τρέπεται στο ενάντιό της… και τανάπαλιν

ΥΓ. δεν έβγαλα άκρη (με την έννοια)…

 

καταγραφη21

14 μέρες μετά ή η η 13η μέρα συνεχίζεται ακόμη (για κάποιον λόγο)