Archive for the ‘krapp’ Category

δεν είναι τα λατινικά… νιώθουμε δεινόσαυροι /  / διαβάζουμε… αρχίσαμε ξανά να γράφουμε στο χέρι – προφανώς όχι τώρα / μια μορφή ζωής που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία της γραφής – ως γλωσσικού κειμένου – φαίνεται πως χάνει σιγά – σιγά τη ζωή της / δεν είναι κακό: το ‘κείμενο’ ή η ‘γλώσσα’ παραμένει… η σκέψη; / δεν είμαστε βέβαιοι… πολλά άσχημα γραπτά / όχι ανορθόγραφα: αυτό ίσως δεν πειράζει ακόμη πολύ / άσχημα / ασύνδετα / ακατάστατα / δίχως ειρμό ή σειρά ή συνοχή / ίσως και το δικό μου γραπτό να ήταν έτσι / να φαινότανε έτσι στους δικούς μου καθηγητές / αλλά μάλλον όχι / εκ των πραγμάτων πια / δεν είναι γκρίνια / ίσως καλύτερα / αλλά ανάμεσα σε όσους – όσες απαθανατίζουν διαρκώς τη ζωή τους και τους ακτιβιστές που δεν είναι βέβαιο τι ακριβώς αναζητούν… / δεν ξέρω… δεν είναι τα λατινικά προφανώς: Τίποτα σε αυτό το σχολείο δεν μπορεί εύκολα να συνδεθεί με την έννοια της παιδείας ή της εκπαίδευσης – τίποτα / όλα κυριαρχούνται από άτυπους κώδικες / όπως και η ζωή / ίσως… / υπνοβάτες: όλο αυτή τη λέξη σκεφτόμαστε / υπνοβάτες – όχι του Broch προφανώς / ζούμε ανάμεσά τους…

Advertisements

βρες τον και εξήγησέ του το εσύ – αν μπορέσεις να ξεπεζέψεις… ή απλά άλλαξε τον τίτλο από το άρθρο σου… και ξανά: ξεπέζεψε όποτε μπορέσεις…

http://www.protagon.gr

ΥΓ. αν ο τίτλος δεν είναι δική σου επιλογή ζητώ εν μέρη συγγνώμη…

μα δεν θα πρέπει να έχεις απαιτήσεις από τους ανθρώπους; / από τον εαυτό σου… / και από τους ανθρώπους / τι είδους απαιτήσεις; / να μιλάνε όταν θέλουν κάτι ή πάλι: να συνδέουν δύο πράγματα ή να προσπαθούν να παρακολουθούν μια συζήτηση / όχι πάντα, δεν έχει πλάκα / έστω: όχι πάντα / δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν; / μα προσπαθούν… πάντα προσπαθούν… προφανώς: δεν προσπαθούν για αυτά που θες εσύ… / ναι… συγγνώμη… μάλλον έχεις δίκιο – είπε ο Άγιος και χάθηκε ανάμεσα στα πτώματα

σκεφτόμουν ότι παρακμή / στην αρχή υπέθεσα ότι η παρακμή σχετίζεται με την απαξίωση / μετά σκέφτηκα καλύτερα: η παρακμή σχετίζεται με την απομόρφωση / η απομόρφωση θυμίζει την πρωταρχική έννοια του νερού: συμπαγές, διαπερατό αλλά άσχημο – άμορφο / όταν εκλείπει η μορφή ή η τελετουργία ως μορφή εκλείπει και το περιεχόμενο / στρουκτουραλίζει η στρουκτουροκάμηλος; / στρουκτοκάμηλος / ενδεχομένως / πασχίζει να διαμορφώσει το άμορφο / όχι αρχέτυπο / απλά: άμορφο / διαλεκτικότερη του διαλέκτη / παρακμή / η αποσάθρωση της τελετουργίας / η πίστη εκλείπει επειδή εκλείπει το τελετουργικό / η μορφή / η μορφή είναι το συγκεκριμένο και η αναφορά / κάθε μορφή έχει ρωγμές και κάθε άμορφη έχει ακίδες πάνω στις οποίες σκαλώνουν τα πτώματα οικοδομώντας τελετουργικά / παρακμή; / είπε ο Άγιος σχεδόν νηφάλια και χάθηκε στην πορτοκαλί απόχρωση της σκόνης του Αγίου

είναι η απόλυτη αξία του ανθρώπου – η έννοια μιας αξίας που συνεπάγεται αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα – ανθρωπομορφισμός; / έχει ενδιαφέρον το παραπάνω λογοπαίγνιο: μοιάζει σαν μέτρο η αξία αυτή στο οποίο οφείλουν όλοι και όλα να προσαρμοστούν / και γιατί είναι απόλυτη η αξία αυτή για τον άνθρωπο και όχι για τα ζώα ή το περιβάλλον; / η αποκαθήλωση του θεού δεν έχει συμβεί ακόμη (τουλάχιστον στη δύση) / η ανατολή φαίνεται να έχει άλλους τρόπους / βάρβαρους; / ίσως / στη θέση της αξίας ίσως θα πρέπει να τοποθετήσουμε τον πόνο, σκέφτεται ο Κραπ και ο Άγιος αντιτείνει: και ο τρόπος που πονάς είναι αξιακά προκαθορισμένος (ή αλλιώς, λέει ο Ludwig, δεν υπάρχει πουθενά ένα ακατέργαστο δεδομένο / ούτε καν στη φύση: μόνον στο χαρτί ως άσκηση… όχι;)…

την καλημέρα μας

ο Άγιος είπε στον Κραπ ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξει είναι να αλλάξει τον τρόπο που μιλάει… τα υποκείμενα και τα κατηγορούμενα στις προτάσεις του… ο Κραπ τον κοίταξε… και απόρησε… ‘με τα ρήματα όμως τι θα συμβεί Άγιε;’ ρώτησε… σκυθρωπός ο Άγιος μουρμούρισε: ‘τα ρήματα θα πρέπει να γίνουν όλα απρόσωπα’… ‘και τότε πώς θα ζω;’ ανταπάντησε ο Κραπ και απομακρύνθηκε… ο Άγιος παρέμεινε ακίνητος για αρκετή ώρα… ‘θα ζει’ απλά ‘θα ζει’ αναφώνησε κι εξαφανίστηκε…

μάλλον δεν πειράζει που έχουμε συνηθίσει σε αυτήν την κατάσταση / εννοώ: επιβιώνουμε / και μας αφήνουν ήσυχους – όχι όλους / όχι πάντα / μάλλον δεν πειράζει που τα παιδιά μας μπαίνουν κάθε χρόνο σε άσχημα σχολεία με σκυθρωπούς ανθρώπους – όχι όλοι / όχι πάντα / μάλλον δεν πειράζει που πρέπει να υπάρχουν 25 και 30 ψυχές σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα / ίσως για αυτό ζητούμε πια εμψυχωτές / απατεώνες μικρούς που θα μεταμορφώσουν τα πράγματα και θα τα εμπνεύσουν / όχι πάντα / συχνά / οπωσδήποτε όχι καθημερινά / μάλλον δεν πειράζει σε τίποτα που δεν κάνουμε ανακύκλωση / όχι όλοι / όχι πάντα / ή που δεν αφήνουμε χώρο για πεζοδρόμια ή χώρους για ανθρώπους να περπατήσουνε / καρότσια να κινηθούν / παιδιών κι ανθρώπων με ανάγκη / μάλλον κάπως μας βολεύει όλο αυτό / όχι πάντα / όχι όλους / όχι πάντα όλους / επιβιώνουμε / μάλλον αυτά θέλουμε κι εμείς / μια δουλειά που απλά χρειάστηκε να κάνουμε / με λίγα χρήματα – τουλάχιστον έχεις δουλειά / ναι / τουλάχιστον / λες και είναι νομοτελειακά διευθετημένα τα πράγματα / είναι / διότι η ελευθερία είναι μια δύσκολη στάση (υποθέτω αξιωματικά ότι η νομοτέλεια είναι μια μορφή συσχέτισης που ισορροπεί – για καλό ή κακό – και η ελευθερία μια μετατόπιση σε αυτές τις σχέσεις) / σχεδόν ακατόρθωτη / όχι εκείνη η ελευθερία που δεν γνωρίζει όρια / αλλά εκείνη που θέλει να δει τα όρια ίσως σε διαφορετικά σημεία πάνω στον ανθρώπινο χώρο / ή να αλλάξει τις καρέκλες και τα τραπέζια σε μια αίθουσα / ή ίσως να εμψυχώσει – προσπαθώντας να μείνει ειλικρινής επειδή ίσως το πράγμα που αναμένει την πνοή μας να είναι δική μας επιλογή / η ελευθερία είναι δύσκολη στάση / και μάλλον δεν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι / άρα είμαστε ελεύθεροι να μην είμαστε ελεύθεροι / αρκεί να μην μας το πούνε / ή να μας ζητήσουν να σβήσουμε το τσιγάρο μας ή πάλι: να μην πετάμε τα σκουπίδια μας ή να ησυχάσουμε τους σκύλους μας ή, γιατί όχι; – να σεβαστούμε έναν άνθρωπο δίπλα μας / ας πούμε: είναι κακή η μέρα σήμερα – αν και συγκριτικά με όσα περιμέναμε – εξελίχτηκε καλά / αύριο πάλι

 

υπάρχει μια ανυπέρβλητη δυσκινησία στην σκέψη και στη γλώσσα αυτές τις μέρες… ένας θόρυβος διαρκής / σκέφτηκα να γράψω αφορισμούς – αλλά δεν μπορώ να αφορίσω (είπε ο Άγιος) / σκέφτηκα να κάψω τα σπαρτά και τη γη αλλά δεν μπορώ να καίω (είπε ο Νομάδας) / σκέφτηκα να πεθάνω αλλά προτιμάω το πεθαίνοντας (είπε ο Κραπ) / σκέφτηκα να σκεφτώ αλλά ήτανε λειψές οι κατηγορίες της σκέψης μου και η αντίφαση επίπονη και η συμφιλίωση αδύνατη (είπε ο Ανελικτής) /

πώς διαχειρίζεσαι την ελευθερία σου; ρώτησε ο Κραπ τον Άγιο / ο Άγιος είπε: ‘δεν είμαι ελεύθερος’ / ακόμη κι όταν δεν σε κοιτάζει κανείς; αντέτεινε ο Κραπ; / ‘το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό…  πάντοτε με κοιτάζει κάποιος’ είπε ήρεμα ο Άγιος / άρα δεν είσαι ελεύθερος, είπε ο Κραπ / ‘αυτό σου είπα εξ αρχής’ κούνησε το κεφάλι του ο Άγιος

η γη ξανάγινε επίπεδη – αν ήτανε ποτέ σφαίρα… μάλλον δεν ήτανε… ο εθνικισμός μοιάζει να έχει επανακάμψει – ταυτόχρονα υποχωρεί η προβληματική της ταυτότητας (δεν ξέρουμε αν η ταυτότητα – εδώ η συλλογική φαντασιακή συμβολική θέσμιση του έθνους ή της ομάδας – οφείλει να προηγείται ανθρωπολογικά προτού μπορέσουμε να την καταστήσουμε πρόβλημα – το δέον ωστόσο δεν έχει θέση εδώ: έτσι έχει το πράγμα)… θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η οικονομία παραμένει η μόνη ελπίδα σε αυτόν τον χαλεπό καιρό: αν κινηθεί προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, θα σωθεί ο πλανήτης… αν κινηθεί προς το διακρατικό εμπόριο, θα σωθεί η διπλωματία (άρα και η ειρήνη – μέχρις ενός σημείου)… αν κινηθεί προς την καινοτομία ή τις εκκινήσεις, θα μπορέσουν νέοι άνθρωποι να εργαστούν… για αυτό ας ελπίσουμε στην παρέμβαση της αγοράς (η οποία παραμένει υπόδειγμα λειτουργίας και αξιοκρατίας) και κυρίως, των τραπεζών απέναντι στις μεγάλες βιομηχανίες όπλων και στους εθνικιστές… η διεθνής της οικονομίας οφείλει να επανακάμψει… προτού εναγκαλιστεί ξανά το έθνος με την εθνική οικονομία… παραμένουμε θεατές με κομμένη την ανάσα… για τα Σκόπια, την Β. Κορέα, τη Συρία, τη Γαλλία, τη Βενεζουέλα… τη μικρή πια Βρετανία, τη Σκοτία και – γιατί όχι; – για εμάς: την Ελλάδα… ούτως ή άλλως, για μας η γη πάντοτε ήτανε επίπεδη… προφανώς και για όλους τους άλλους…

καλημέρα;