Αρχείο για Ιανουαρίου, 2013

ρώτησε αφελώς ο Άγιος:

‘κι αν διαφωνείς με τις αξίες και την ‘ηθική’ των εμπορικών κέντρων… γιατί δεν φεύγεις, ήσυχα, όμορφα και ελευθεριακά;’

και απάντησε αφελώς ο ίδιος ο Άγιος:

»θυμάμαι κάποτε έγραφα και βλαστημούσα, ξέσκιζα την εκκλησία και ηδονιζόμουν να διαβάζω κάθε μικρή και μεγάλη λέξη που κατάφερνα σαν χτύπημα ενάντιά της… με τα χρόνια έμαθα ότι ήμουνα αυτό που κυνηγούσα… έμαθα ότι ήμουνα ορφανός… και σταμάτησα να μιλώ για την εκκλησία… έπαψε να με νοιάζει… τότε σταμάτησα να είμαι ορφανός και η εκκλησία όπως και ο χριστός της απλά εξαφανίστηκαν σαν τα κακά φαντάσματα μιας κυριακάτικης κατήχησης… δεν με νοιάζει»

πιάστηκα από την τελευταία του λέξη: ‘νοιάζει’… ο Άγιος, λέω, δεν νοιάζεται για τίποτα…

και ο Άγιος απάντησε:

»μόνον αυτός που δεν νοιάζεται αγαπάει…»

δεν υπάρχει στ’ αλήθεια τίποτα έξω από την κοινωνία αυτή… και μάλλον για αυτό η ερώτηση ήταν ευθύς εξαρχής αφελής… και αυτός είναι και ο εχθρός ευθύς εξαρχής: αυτή η κοινωνία…

σκεπτικός ο Άγιος ξαναλέει:

»το δίκαιο τα κάνει όλα… απλά δεν είναι βέβαιο ποιος τό’χει… αυτός που λέει ότι τό’χει αργά ή γρήγορα θα αναλάβει να διαφωτίσει όλους τους υπόλοιπους που ακόμη υπνοβατούν… το ίδιο και ο άλλος… και ο επόμενος και ο προηγούμενος… το δίκιο σαν λαιμητόμος θα εξισώσει τα πράγματα… για αυτό δεν νοιάζομαι… διότι δεν έχω ποτέ μου δίκιο… δεν είναι απλά ότι είναι αυτό που κυνηγούν… είναι η πεποίθηση των δίκαιων των πράξεων και των λόγων… ανθρώπινα πολύ ανθρώπινα… για αυτό και αυτοί που χτυπούν νοιάζονται πολύ πιο πολύ από εκείνους που δεν χτυπούν… φυσικά δεν είμαστε βέβαιοι αν τα πρόβατα θελήσουνε να βγουν από το μαντρί – αλλά επιτέλους: κάποτε οι αλληγορίες με τα ζώα θα πρέπει να σταματήσουνε…»

ΥΓ. η αναφορά στον σεβασμό στη διαφορετικότητα στην προκήρυξη που αναλαμβάνει την ευθύνη για την επίθεση είναι διδακτική εδώ… quote: ‘πιστεύουμε πως πρέπει να υπάρχει σεβασμός στις διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις- που είναι τόσες όσες και οι φορείς τους- στο εσωτερικό μας με σκοπό την ενότητα στη δράση της καταστροφής του κράτους’ end quote / το ίδιο φαίνεται να πιστεύει και το κράτος…

ο Άγιος όμως κουράστηκε…

την καληνύχτα μας…

Advertisements

λέει ο Άγιος
‘και τι είναι κριτική τάχα;’
φυσικά κανείς δεν απαντάει… φοβάται… την κριτική…

‘όχι, όχι έτσι: κριτική είναι να έχεις αναλάβει να υπερασπιστείς όλες τις απόψεις… κυρίως τις ενάντιες’
– και πότε θα πεις τη δική σου;
‘κριτική είναι… να μην έχεις άποψη…’

‘αλίμονο αν έχουμε δίκιο: αν έχουμε δίκιο, μάλλον έχουμε και άδικο’
σωπαίνουνε όλοι…
‘να έχεις δίκιο / να έχεις άδικο’

και η κριτική;

σωπαίνει κι ο Άγιος…

την καληνύχτα μας

six by seven

πότε ακριβώς διαμορφώνεται ο ανεστραμμένος (εσωτερικός) κόσμος της χωρικότητας του ανθρώπου; όλες εκείνες οι εσοχές και εξοχές που σπέρνουν τον φόβο ή τη θέληση; το ‘πότε’ βεβαίως είναι μάλλον άστοχο ως ερώτημα διότι όλοι οι χώροι είναι ανεξέλεγκτοι ακριβώς όπως και οι χρόνοι του ανθρώπου… σε μια αλλόκοτη συμμετρική διαμόρφωση του εντός και του εκτός το ορατό καθίσταται το όριο που διαχέεται και προς το έξω και προς το μέσα – σαν τη γλώσσα… κάθε πρόταση παράγει πέραν της έκφρασής της το συμμετρικό αρνητικό της έκφρασής της… άλλοτε παράγει λαβυρίνθους και μινώταρους, άλλοτε σκοτεινά κελάρια και άλλοτε διαμπερή δώματα… ποιος ξέρει;

http://en.wikipedia.org/wiki/House_of_Leaves

http://www.onlyrevolutions.com/

»live at the Unitarian Church»