Archive for the ‘the boy with the thorn in his side’ Category

charliehebdo

κι αν ο Trump είσαι (κι) εσύ; (κι) εγώ; κι αν η Hilary ήσουν (κι) εσύ; (κι) εγώ; σοκαρισμένη η κοινή γνώμη σχολιάζει διότι η αφόδευση πλέον θα αποκαλείται χέσιμο / ή η διαχείριση, εξουσία και δύναμη / είναι καλό πότε – πότε οι λέξεις να επιστρέφουν στις ρίζες τους / όχι τίποτα άλλο: να ξέρουμε ποιον ή ποιαν έχουμε κάθε φορά απέναντί μας ή τι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι…

καληνύχτα σας και, παρεμπιπτόντως, καλή τύχη

ΥΓ. το επόμενο δημοψήφισμα ας γίνει για τον αν μας αντιπροσωπεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία κι ίσως είναι καιρός να ανοίξει η συζήτηση για μια επιμερισμένη τοπική διαχείριση, εξουσία, πολιτική – δεν είμαι βέβαιος… οι αριθμοί πια απλά δεν βγαίνουνε σε μαζική κλίμακα και οι νόμοι γελοιοποιούνται πιο πολύ κι από το κατακλυσμιαίο ξερατό των Monty Pythons ή το γνωστό λουκάνικο του Μπίσμαρκ (ας μην παρεξηγηθώ – υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά που συνδέει νόμο και λουκάνικο – όχι ως φαλλικό σύμβολο) / ο κατακερματισμός δεν συνεπάγεται μη ενότητα και τανάπαλιν: η ενότητα μπορεί να σημαίνει και κατακερματισμό

χαιρετίζουμε τη σεξουαλική απελευθέρωση στον δημόσιο λόγο των ΗΠΑ με αφορμή τις εκλογές για την ανάδειξη του / της νέου / νέας προέδρου

ΥΓ. κάποτε οι υποσχέσεις αφορούσαν διορισμό / μεταθέσεις κτλ. / πια: πεολειχία / αγάπη / ψηφοφορία με ή και δίχως αιδοίο (παρόλο που η τελευταία αυτή δήλωση διαβάζεται – και – ως αγανάκτηση) κτλ.

νομίζω ότι αρχίζουμε και επιστρέφουμε στα ριζά μας / στα βασικά ή αλλιώς: η καλλιτεχνική αισθητική της εθνικής και όχι μόνον οδού κερδίζει τον δημόσιο λόγο – όχι ακριβώς φαντασία στην εξουσία (ούτε και εξουσία στη φαντασία / μάλλον η δικαίωση του Φρόιντ / περαστικά μας)

the decemberists

and they were all there… somehow… the Smiths and the rain and the water – mostly water / rain or sea or lake / and the lyrics and the tongue – mother or otherwise… just the possibility of lyrics – again… of course, there was the Decemberists / again… don’t forget the music… there was music… mostly music…

 

 

ο φόβος νίκησε τον φόβο / ο φόβος (της διαπόμπευσης) νίκησε τον φόβο (του ρατσισμού) – ταυτολογία ( ο θύτης -του στίγματος – μέσα σε ένα άλλο συγκείμενο έγινε το θύμα – του στίγματος) / αποφασιστική η παρέμβαση της ελληνικής πολιτείας για το θέμα του Ωραιόκαστρου / της πολιτείας που στέκει συνεπής στην υποχρέωσή της να εκπαιδεύσει καθολικά τον πληθυσμό της / μιλούμε βεβαίως για την καθολική εκπαίδευση (Ελλήνων πολιτών) / οι λοιποί – όσοι αναμένουν άσυλο ή απλά εγκλωβίστηκαν εδώ – θα εκπαιδευτούν με τη συνδρομή μη κυβερνητικών οργανισμών, εφόσον είναι εμβολιασμένοι / ο φόβος νίκησε τον φόβο και η ελληνική πολιτεία κατάφερε καίριο πλήγμα στον ρατσισμό (για άλλη μια φορά / ο Μίκυ Ο και τα εμβολιασμένα (κυκλοφορεί) /

την καλησπέρα μας

the glistening one by sans you

τι θα ήθελες να μάθει το παιδί σου; όχι γράμματα / ούτε αριθμούς πάντως / θα ήθελα να μάθει να λέει όχι ή ναι / να αναγνωρίζει τις συνέπειες / να δίνει αλλά και να παίρνει / να υποχωρεί αλλά και να κρατάει σταθερά στην άποψή της / να μάθει να λέει ‘συγγνώμη’ / να λέει ‘δεν ξέρω’ / να λέει ‘άφησέ με να το σκεφτώ’ / να μάθει να πέφτει και να σηκώνεται ξανά (κι ας ξαναπέσει) / να μάθει να ακούει αλλά και να μιλάει / να μάθει να περιμένει / ναι, ναι ξέρω: αυτή είναι η δική μας δουλειά – των γονιών εννοώ / αλλά ίσως και όχι μόνο / φοβόμαστε πως αν δώσουμε επιλογές στα παιδιά δεν θα θελήσουν να μας ακολουθήσουν / μάλλον έτσι είναι: δεν θα μας ακολουθήσουν / εκτός κι αν χαθούμε και χανόμαστε μαζί τους μέσα στα δύσβατα μονοπάτια / ή και όχι / συνήθως είμαστε τόσο σίγουροι ότι γνωρίζουμε τον δρόμο ώστε αυτό – η επιλογή – μας φαίνεται αδιανόητο / ζηλεύω όσους είναι σίγουροι για τον δρόμο / ή και όχι / πάντως πάντοτε υπάρχει και ένας άλλος δρόμος – όσο ζείτε / κάτι που δεν το έχουμε σκεφτεί πριν / ένας άλλος τρόπος για τα πράγματα – κι ας φαίνεται αυτό αδιανόητο / το παιδί έμαθε μόνο του να γράφει / γιατί; / για να γράφει ιστορίες…

δεν τον απασχόλησαν τα νέα μέτρα – κοστούμι εξάλλου ράβει για την τελευταία του εμφάνιση και θα πρέπει να είναι από κάθε άποψη όμορφο / όχι / δεν τον απασχόλησαν οι έξι τελευταίοι συνοδοιπόροι του / ούτε το μικρό ξύλινο καλύβι μέσα στο οποίο θα πρέπει να στριμωχτεί – ποιος ξέρει μέχρι πότε / όχι / τίποτα από όλα αυτά/ ούτε καν ο αναγραμματισμός στο όνομά του πάνω στην επιγραφή / αυτά συμβαίνουν / ποιος θα μείνει να θυμάται εξάλλου μέσα στους χειμώνες της λήθης; / όχι

εξοργίστηκε όμως με το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί διάβασαν – εν πάση περιπτώσει κρατούσαν μέσα στο κοινοβούλιο – τη χρησιμότητα του άχρηστου του Nuccio Ordine

εξοργίστηκε με το γεγονός ότι παράφρασαν το Californication των RHCP

εξοργίστηκε με το γεγονός ότι ντύθηκαν με τα σύμβολά του, την μπλούζα των Joy Division και το ‘Unknown Pleasures’

…είναι πια τρομακτικοί

 

 

 

Screen_Shot_2014-12-10_at_11.30.01_AM.0.0

 

όσοι γράψανε κάποτε για παιδιά / δεν είναι ότι δεν ξέχασαν / δεν είναι αυτό / δεν υπήρξε φαντάζομαι τίποτα για να θυμούνται – το πιο πιθανό ήταν ότι γράψανε για να ξεχάσουν / αλλά ούτε αυτό έχει σημασία / το παιδί είναι μια (πολιτικά ορθή) ουτοπία (στα χέρια ενός μεγάλου) / ένας χαμένος παράδεισος που είναι καταδικασμένος να είναι αυτό μόνον: χαμένος και παράδεισος / ναι, ναι / φαντάζομαι ότι η αντίρρηση είναι ότι η παιδική ηλικία – τουλάχιστον στα σχετικά ήρεμα χρόνια της τελευταίας εποχής του δυτικού ανθρώπου που τελείωνε αθόρυβα τις προηγούμενες 2 δεκαετίες – υπήρξε μια εποχή χαρούμενη / αθώα – όχι αθώα: τα παιδιά δεν είναι αθώα, είναι σκληρά (όλοι το ξέρουν αυτό, εκτός φυσικά από τα ίδια τα παιδιά / για αυτό και συχνά καταρρέουν κλαίγοντας / όχι πάντα / τις περισσότερες φορές είσαι απλά ένας τεράστιος τύπος που φωνάζει σε μια άγνωστη γλώσσα και που, επιπλέον, δεν κρατάει ποτέ τον λόγο του διότι εξαγγέλλει την αιώνια τιμωρία η οποία βεβαίως και δεν διαρκεί για περισσότερο από λίγες ώρες ή, αν η θέλησή σου είναι χαλύβδινη, μερικές μέρες) / αυτό που κάνουν όμως τα παιδιά είναι να παρασύρονται πιο εύκολα στα σκιρτήματα των φτερών της φαντασίας / αυτό το κάνουν – αρκεί να μπορείς να τα πείσεις (αφού πρώτα πειστείς εσύ / προφανώς) / κι εκεί είναι η μέγιστη σύγκρουση με τον ενήλικο κόσμο: η φαντασία / αυτό το ανήσυχο ποτάμι που δεν είναι ποτέ ίδιο και πάντοτε μεταμορφώνεται / δεν θα επεκταθώ… / τα παιδικά βιβλία, χαζέ, δεν είναι στην πραγματικότητα για παιδιά – κι αυτό το κάμνει σπουδαία, αληθινά σπουδαία…

με αφορμή την ταινία ‘ο Μικρός Πρίγκηπας’ (2015) του Marc Osborne