ο Άγιος δεν έχει κέφια / τα παιδιά, λέει, πρέπει να μάθουν να βλέπουν / ‘αλλά τι;’ / κανένας δεν βλέπει επειδή έχει μάτια / ξαναλέει / τα μάτια είναι άχρηστα / το πολύ – πολύ σε βοηθούν να μην σκουντουφλάς / αλλά κι αυτό ακόμη πρέπει το σώμα το μάθει πρώτα / ‘και τι να βλέπουν;’ / τίποτα / περνώντας από τη σωματική στη γλωσσική τοπολογία / γραμματική ή ορίζοντες / κανένα μάτι δεν μπορεί ποτέ να δει την ομορφιά αν δεν νιώσει πρώτα / το σύνολο γίνεται τοπίο μόνον υπό τον όρο του βλέμματος / όχι του οφθαλμού / αλλά του βλέμματος που έχει μάθει να κοιτάζει / ‘τι;’ / δεν είναι αυτονόητο ότι βλέπεις / συχνά μάλιστα εμμένοντας στο μάτι ως φυσικό όργανο υπονομεύεις κάθε δυνατότητα να δεις / ‘έστω… πώς θα διδάξεις σε ένα παιδί να βλέπει δίχως να προκαταλάβεις το βλέμμα του;’ / ο Άγιος σώπασε / πρώτα μαθαίνεις και μετά αποδομείς / αλλά μαθαίνεις… ή όχι; / ‘και πώς μαθαίνει κανείς αλήθεια;’ / ίσως όχι πάντα δείχνοντας / ο Άγιος έφυγε αμίλητος

Advertisements

δεν λέω… μερικές φορές απλά υποχωρείς… δεν γίνεται αλλιώς… απλά είναι – νομίζω – λίγο επικίνδυνο να έχεις ως κριτήρια για τις αποφάσεις σου την παντόφλα που ενδεχομένως θα φας στο σπίτι από ευρύτερα ανθρωπιστικά κίνητρα… αλλά μάλλον δεν γίνεται αλλιώς: Μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από το συμβούλιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα… περαστικά

ίσως η μεταφορά της ανατομίας να ταιριάζει – ακόμη – στο ζώο αυτό: ψάχνει / διαλύει / αποσυναρμολογεί / συναρμολογεί ξανά / δεν καταφέρνει να μιμηθεί τη ζωή / αλλά μπορεί και φτιάχνει εργαλεία / περιβάλλοντα ή γεωγραφίες / στο διάβα του αυτό το ζώο έχει διαλύσει κάθε σύναψη και σχέση προκειμένου να κατανοήσει και όταν κατανοεί αυτό που κατανοεί είναι ότι δεν μπορεί ακόμη να μιμηθεί τη φύση σε όλο το εύρος της: να φτιάξει ζωή / μιμείται τη ζωή ή τη φύση (κάνει τέχνη) / σαν το παιδί του Ηράκλειτου συναρμολογεί δοκιμαστικά κόσμους  και παίζει / το βλέπουμε στα νήπια που διαλύουν, χρησιμοποιούν, καταστρέφουν: είναι ένας τρόπος να κατανοήσουν / μέχρι να είναι πολύ αργά ή να αναφωνήσουμε: μια ιδιοφυΐα /

την καλησπέρα μας

είναι σαφές πως είμαστε μια φασιστική ή φασίζουσα κοινωνία… που ισχυροποιείται μέσα από το πλήθος της… η διαφορετική γνώμη είναι πρόκληση / προσωπική επίθεση / η άποψη που δεν μας βρίσκει σύμφωνους γραφική ή επικίνδυνη / είμαστε καταδικασμένοι να επιβεβαιώνουμε ένα ύπουλο εθνικό αφήγημα / ευτυχώς δεν έχουμε ακόμη τη δύναμη των όπλων / η ημέρα μνήμης / σαν το Ολοκαύτωμα: μόνον μίσος σπέρνει / καμία συμφιλίωση / χαμένες παρτίδες για όλους μας / γιατί; / δεν υπάρχει εξήγηση / είναι η αυτοκατάφασή μας / τίποτα άλλο / είναι υπαρκτική κατηγορία: έτσι είμαστε διότι αν δεν ήμασταν έτσι θα είχαμε αφανιστεί / ζούμε μέσα σε ένα δωμάτιο αντήχησης όπου κάθε άλλη φωνή ενισχύει τη δική μας – ούτως ή άλλως τη δική μας ακούμε μόνον / φασίστες – τίποτα άλλο… άνθρωποι που έχουν δίκιο με κάθε κόστος… νομοσταγείς…

την καληνύχτα μας στην απύθμενη βλακεία (των άλλων βεβαίως – βεβαίως)

[διαστροφή να φυλλομετρεί τους Πρωταγωνιστές / ας είναι / εδώ: Μάης 68] / το επιχείρημα ασαφές: «Επειδή σημαίνουσες προσωπικότητες που συμμετείχαν στον Μάη του 68 ή επιδοκίμασαν τον Μάη, παραδέχτηκαν ή ανέχτηκαν φαινόμενα παιδοφιλίας  έπεται ότι ο Μάης του 68 απέτυχε» / απέτυχε πώς; / ηθικά; / ας πούμε ηθικά / ούτως ή άλλως η φοιτητική πλευρά ήταν ανήθικη – με κάθε δυνατή έννοια και κάθε δυνατό προσδιορισμό του πράγματος, εφόσον η ηθική ταυτίστηκε με την αστική ηθική της εποχής με αιχμή την σεξουαλική ελευθερία / πώς αποτυγχάνει όμως κάτι; / όταν διαψεύδεται; / αυτοακυρώνεται; / ψεύδεται; / πώς; / οι απεργίες έληξαν – εκεί που κρίθηκε η εξέγερση ήταν στην ικανοποίηση των υλικών συνθηκών και αναγκών των εργατών και όχι στα συνθήματα των φοιτητών και στις καταλήψεις τους – και η κανονικότητα επανήλθε / η σύνδεση όμως της παιδοφιλίας με το μέτρο επιτυχίας ή αποτυχίας ενός πράγματος; / απαξιώνεται – αν έχει κάποια αξία – μια ιδέα – αν ήταν ιδέα – επειδή ορισμένες πλευρές της έκφρασής της ήταν και είναι αδιανόητες / η σεξουαλική ελευθερία είναι αδιανόητη για έναν οργανισμό που βιολογικά είναι ανώριμος για σεξουαλική έκφραση – είναι σαφές αυτό νομίζω / θα θέλαμε να αντικρούσουμε: να αναφερθούμε στο μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου και των ηθών της εποχής του / αλλά είπαμε… όχι (πονηρά βεβαίως το γράφουμε) / είπαμε να αναφερθούμε στην σύγχρονη μη εξεγερμένη πραγματικότητα που ανωριμάζει σεξουαλικά τα παιδιά προωθώντας και προβάλλοντας την εμπορική εικόνα  μιας εκδοχής της σεξουαλικότητας των ενηλίκων σε ηλικίες που είναι ανώριμες για να διαχειριστούν τη σεξουαλικότητα διότι απλά: δεν είναι βιολογικά έτοιμα τα σώματά τους / αλλά είπαμε όχι… (μόλις το ξαναγράψαμε όμως) / άρα τι: είναι συλλήβδην απορριπτέο το ελληνικό πνεύμα ή ο συγχρόνως καπιταλισμός ή οι σύγχρονες δημοκρατίες που ανέχονται όσα ανέχονται; /

ΥΓ. θα μπορούσαμε να σκεφτούμε αν απαξιώνεται ένα έργο τέχνης, μια σκέψη, μια ιδέα κτλ. στην περίπτωση που η έκφρασή της είναι ή κρίνεται ανήθικη, ανεπαρκής ή επικίνδυνη ή πάλι στην περίπτωση που ο δημιουργός είναι ή κρίνεται ως ανάξιος λόγω πράξεων ή του τρόπου της ζωής του (πολλά παραδείγματα με πιο πρόσφατο τη σημασία του Μαρξ μετά την διάλυση του κομουνισμού)… ίσως… ίσως το έργο θα πρέπει να αντανακλά το ήθος ή το αγαθό… ίσως και όχι…

ΥΓ. πονηρό το δίλημμα: Αν κάποιος αισθανθεί ανάγκη να υπερασπιστεί τον Μάη του 68 – μετά από το συγκεκριμένο αυτό άρθρο – τότε τι; δεν απορρίπτει την παιδοφιλία; κλασικό δίλημμα: «πότε σταμάτησες να δέρνεις τη γυναίκα σου;» – το δίλημμα σε εξαναγκάζει, αν αποφασίσεις να απαντήσεις, να παραδεχτείς ότι όντως έδερνες τη γυναίκα σου, εκτός κι αν απορρίψεις συλλήβδην το δίλημμα…  άρα και την προκείμενή του… όπως όλες οι ιδέες ο Μάης του 68 ούτε πέτυχε ούτε απέτυχε…

καλημέρα

βρες τον και εξήγησέ του το εσύ – αν μπορέσεις να ξεπεζέψεις… ή απλά άλλαξε τον τίτλο από το άρθρο σου… και ξανά: ξεπέζεψε όποτε μπορέσεις…

http://www.protagon.gr

ΥΓ. αν ο τίτλος δεν είναι δική σου επιλογή ζητώ εν μέρη συγγνώμη…

μα δεν θα πρέπει να έχεις απαιτήσεις από τους ανθρώπους; / από τον εαυτό σου… / και από τους ανθρώπους / τι είδους απαιτήσεις; / να μιλάνε όταν θέλουν κάτι ή πάλι: να συνδέουν δύο πράγματα ή να προσπαθούν να παρακολουθούν μια συζήτηση / όχι πάντα, δεν έχει πλάκα / έστω: όχι πάντα / δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν; / μα προσπαθούν… πάντα προσπαθούν… προφανώς: δεν προσπαθούν για αυτά που θες εσύ… / ναι… συγγνώμη… μάλλον έχεις δίκιο – είπε ο Άγιος και χάθηκε ανάμεσα στα πτώματα

τα διαβάζαμε συνήθως παλιότερα (και γελούσαμε) / πώς η οικονομία μπορεί να αποσαθρώσει ένα οικοδόμημα ή μια κοινωνία / αυτό που δεν κατανοούσαμε τότε ήταν πως σύντομα – μετά την οικονομία – η ρητορική αλλάζει και προσλαμβάνει τη μορφή του μίσους / στην αρχή νομίζαμε ότι η ρητορική ήταν προσανατολισμένη στο εσωτερικό – μετανάστες / πρόσφυγες – όλοι μιλούσαμε για αβγά φιδιών κτλ. / και ξαφνικά ακούστηκε μετά από χρόνια μια ρητορική που νομίζαμε ότι ήταν αδιανόητη: η ρητορική του πολέμου / οι δύο όψεις συνδέονται εφόσον έχουν στον πυρήνα τους ένα κοινό επιχείρημα: τη διεθνή συνωμοσία εις βάρος των ντόπιων πληθυσμών / νομίζαμε ότι είναι βλακώδες και ξεπερασμένο το επιχείρημα ή κάτι για να διασκεδάζουμε / κατανοούμε σιγά – σιγά ότι επικαλούμενοι τέτοια επιχειρήματα ο κόσμος αποκτάει νόημα / προσανατολισμό / σκοπό / είναι ανθρωπολογική η κατηγορία / πώς αντιμετωπίζεις μια ρητορική πολέμου; / διότι η ρητορική προετοιμάζει το γεγονός – συχνά / ή: ακόμη κι αν δεν το προετοιμάζει συνειδητά δημιουργεί τις προϋποθέσεις / οντολογικές είναι ή παραγωγικές: κατασκευάζει τον πόλεμο / αδιανόητα πράγματα – εμείς προσωπικά δεν έχουμε αναφορές / ούτε καν από την εμπειρία της γενιάς των γονιών μας /

σκεφτόμουν ότι παρακμή / στην αρχή υπέθεσα ότι η παρακμή σχετίζεται με την απαξίωση / μετά σκέφτηκα καλύτερα: η παρακμή σχετίζεται με την απομόρφωση / η απομόρφωση θυμίζει την πρωταρχική έννοια του νερού: συμπαγές, διαπερατό αλλά άσχημο – άμορφο / όταν εκλείπει η μορφή ή η τελετουργία ως μορφή εκλείπει και το περιεχόμενο / στρουκτουραλίζει η στρουκτουροκάμηλος; / στρουκτοκάμηλος / ενδεχομένως / πασχίζει να διαμορφώσει το άμορφο / όχι αρχέτυπο / απλά: άμορφο / διαλεκτικότερη του διαλέκτη / παρακμή / η αποσάθρωση της τελετουργίας / η πίστη εκλείπει επειδή εκλείπει το τελετουργικό / η μορφή / η μορφή είναι το συγκεκριμένο και η αναφορά / κάθε μορφή έχει ρωγμές και κάθε άμορφη έχει ακίδες πάνω στις οποίες σκαλώνουν τα πτώματα οικοδομώντας τελετουργικά / παρακμή; / είπε ο Άγιος σχεδόν νηφάλια και χάθηκε στην πορτοκαλί απόχρωση της σκόνης του Αγίου

παρατηρώντας τον τρόπο που η κυρίαρχη αφήγηση – μέσα ενημέρωσης αλλά και άνθρωποι που ανταλλάσσουμε κουβέντες – αντιδρά απέναντι στην επικαιρότητα (τη διεθνή κυρίως: ονοματολογία Σκόπα/Μακεδονία και Τουρκία): η αφήγηση είναι σχεδόν αφελής / από τη μια είμαστε διαρκώς ενώπιον μιας διεθνούς συνωμοσίας με προφανή στόχο το έθνος και από την άλλη ενώπιον των αυτονόητων και αδιαμφισβήτητων- ελέω θεού – δικαιωμάτων μας / η κριτική αντιμετωπίζεται ως προσωπική επίθεση / η άλλη άποψη ως επικίνδυνη / κι εγώ συχνά έτσι αντιδράω… δεν είναι η οικονομική κρίση / είναι μια συλλογική παραφροσύνη: επειδή λέει το άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας / περαστικά…