επειδή συζητά για έλεγχο / για απαγορεύσεις / για το περιβάλλον και το κλίμα / επειδή συζητά / για προσωπικά δεδομένα και δικαιώματα / επειδή συζητά / φορολογίες / ενάντια – παραδόξως – σε αυτονόητα μονοπώλια / επειδή / συζητά / έστω στη Βουλή της / συζητά / κι ας είναι η συζήτηση εξαντλητικά αργή / επειδή / θέτει περιορισμούς – όχι πάντα / όχι πάντα επιτυχημένα / στη γεωργία / επειδή συζητά / αυτό / για αυτό Ευρώπη – η Ευρώπη τουλάχιστον που αποκαλύπτεται μπροστά στα δικά μου μάτια / αυτή την Ευρώπη γνώρισα / καμία άλλη / για αυτό Ευρώπη / επειδή συζητά / και διαφωνεί / ατελεύτητη η διαδικασία – αλλά πες μου: Τι άλλο απομένει; / φωνές και κραυγές και βία – τίποτα άλλο /

Advertisements

με την έκλειψη του λόγου (Horkheimer) είναι η σειρά της γλώσσας να εκλείψει σιγά – σιγά… αν η σκέψη (και εδώ θα πρέπει να συμπεριλάβουμε την αντίληψη περί του κόσμου) συγκροτήθηκε ως καθρέφτης της γλώσσας και η γλώσσα με τη σειρά της ξανά αντικατοπτρίστηκε στην σκέψη, η γλώσσα (μαζί και η σκέψη) στο λυκαυγές αρχίζει να αφανίζεται… / από τη μια είναι τρομακτικό για κάποιον που αναπνέει σαν να είναι λέξεις / λέξεις δίχως ρίζες / από την άλλη είναι προκλητική η τροπή των πραγμάτων (δίχως λέξεις) / με εικόνες (δεν θα πω σύμβολα διότι τα σύμβολα εμπλέκουν ανώτερες νοητικές διεργασίες) / παιδιά που δεν κατανοούν / δεν μπορούν να αντιληφθούν / δεν είμαι σίγουρος / πια / παιδιά που δεν μπορούν να γράψουν / και η ομιλία; / οριακή εμπειρία / είναι καιρός να φεύγουμε κι εμείς / εγώ δηλαδή

ο χρόνος υπάρχει μόνο για τους πεθαμένους – όλοι έχουμε κι από έναν / αν και δεν μπόρεσα ποτέ να γνωρίσω τίποτα περισσότερο, διέκρινα μονάχα τη φιγούρα σου να χάνεται παγωμένη σε ένα ηλιόλουστο μεσημεριανό, άρχισα να κατανοώ ότι η αδιαφορία υπήρξε απλά α-διαφορά / η έκπληξη μπροστά σε ανθρώπους / απαιτήσεις / αντιδράσεις / στο αναπάντεχο / στην ίδια τη ζωή / //κιέπειτατελειωνειαπλακαιλεςήκάποιοςλέειαυτοήτανόλοκιόλο;// αυτόμονοέναξημέρωμαήστολυκόφως // / η έκπληξη ενός παρατηρητή; / κάποτε φθονούσα κάθε διαφορετικό – ήθελα να γίνομαι / όποτε το σκέφτομαι όμως τώρα με βλέπω να χάνομαι σαν μια παγωμένη φιγούρα – μετά βίας διακρίνω τον εαυτό μου κι όποτε το κατορθώνω βλέπω εσένα / να μας καταπίνει η σιωπή /

μερικά κείμενα δαιμονίζουν τη φωνή και την αρπάζουν / την κάνουνε δική τους/ τότε ο ρυθμός / η φωνή / ο ρυθμός / η ανάσα γίνονται όλα – αυτό / το κείμενο/ επιτονισμός / η φωτοσκίαση του κόσμου γίνεται με τον επιτονισμό του κειμένου / και τότε ξέρεις: οκαιρόςήτανκατάλληλοςνααλλάξειςτηφωνήσου / όχι / η συνάντηση / αναπάντεχη / σε βρίσκει απροετοίμαστο / αλλά ήταν πάντοτε εκεί / το ξέρεις / πάντοτε/ η θλίψη λέει είναι ένα πράγμα με φτερά / ένα κοράκι / 

φαίνεται να έχουμε πολύ μίσος και πολύ δίκαιο – μίσος για το δίκαιο που δεν μας αναγνωρίζεται… με αυτούς τους όρους – όπου τα άκρα (και όχι μόνο) απλά μισούνε αναιρώντας κάθε άλλη δυνατότητα – δεν καταλαβαίνουμε γιατί περιμένουμε περισσότερα ή και λιγότερα από έναν άνθρωπο που είναι πρωθυπουργός – και ντρεπόμαστε που το λέμε: σχεδόν συνομήλικος – αλλά όπως και τα άκρα έχει γαλουχηθεί με την πεποίθηση του δικαίου (του / των / κτλ.)… σπάθα προκρούστειος η πεποίθηση αυτή…

δεν είναι τα λατινικά… νιώθουμε δεινόσαυροι /  / διαβάζουμε… αρχίσαμε ξανά να γράφουμε στο χέρι – προφανώς όχι τώρα / μια μορφή ζωής που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία της γραφής – ως γλωσσικού κειμένου – φαίνεται πως χάνει σιγά – σιγά τη ζωή της / δεν είναι κακό: το ‘κείμενο’ ή η ‘γλώσσα’ παραμένει… η σκέψη; / δεν είμαστε βέβαιοι… πολλά άσχημα γραπτά / όχι ανορθόγραφα: αυτό ίσως δεν πειράζει ακόμη πολύ / άσχημα / ασύνδετα / ακατάστατα / δίχως ειρμό ή σειρά ή συνοχή / ίσως και το δικό μου γραπτό να ήταν έτσι / να φαινότανε έτσι στους δικούς μου καθηγητές / αλλά μάλλον όχι / εκ των πραγμάτων πια / δεν είναι γκρίνια / ίσως καλύτερα / αλλά ανάμεσα σε όσους – όσες απαθανατίζουν διαρκώς τη ζωή τους και τους ακτιβιστές που δεν είναι βέβαιο τι ακριβώς αναζητούν… / δεν ξέρω… δεν είναι τα λατινικά προφανώς: Τίποτα σε αυτό το σχολείο δεν μπορεί εύκολα να συνδεθεί με την έννοια της παιδείας ή της εκπαίδευσης – τίποτα / όλα κυριαρχούνται από άτυπους κώδικες / όπως και η ζωή / ίσως… / υπνοβάτες: όλο αυτή τη λέξη σκεφτόμαστε / υπνοβάτες – όχι του Broch προφανώς / ζούμε ανάμεσά τους…

μην έχοντας έννοιες για τα πράγματα (δεν θα πω λέξεις) τα πράγματα δεν ριζώνουν πουθενά – μένουν μετέωρα… αιωρούνται ως εντυπώσεις / τίποτα: μέχρι εκεί: εντυπώσεις που ελπίζεις ότι θα ξεθωριάσουν… η μνήμη δεν είναι παραπονεμένα λόγια, ένα αφελές αστόχαστο θυμικό που δεν είναι βέβαιο γιατί ή είναι βέβαιο ότι είναι απλά θύμα… τίποτα / όταν όμως χρησιμοποιείς τις λέξεις με έναν τρόπο τότε ορίζεις και το αντικείμενο – διάολε: δεν μπορείς να λες ‘σύνταγμα’ και να εννοείς οτιδήποτε ή πάλι ‘ευθύνη’ και να συνεχίζεις όπως πριν ή ίσως: ‘νόμος’ και να σκέφτεσαι λεπτομέρειες – διάολε: είναι συστατικές έννοιες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας / συστατικές / δηλαδή ιδρύουν μια κοινοβουλευτική δημοκρατία / λεπτομέρειες θα πεις / όχι: όροι εκ των ουκ άνευ θα πω εγώ / γιατί; / διότι αν δεν εννοείς ό,τι εννοεί η πολιτική επιστήμη με τους όρους αυτούς τότε, ακόμη και εκλεγμένος πρωθυπουργός να είσαι, δεν έχεις καμία έννοια περί των πραγμάτων στον δημόσιο βίο που ονομάζουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία / είναι σοβαρό: μπορείς να διαφωνήσεις με το πολίτευμα / μπορείς / αλλά άπαξ και ενσωματωθείς θα πρέπει να παίξεις το παιχνίδι με κάποιους βασικούς όρους / όχι τους όρους του / βασικοί όροι ή κανόνες σημαίνει σκελετός / σκαρίφημα / θεμέλιο / πες το όπως θες: είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους παίζεις / η γη που πατάς / τόσο απλά / αλλά εδώ οι άνθρωποι, συνηθισμένοι στην απλοποίηση της γλώσσας, έχουν αφαιρέσει κάθε έννοια από τις λέξεις / ο νομιναλισμός αυτός δεν είναι φιλοσοφικός: είναι απλά μοντέρνος ή μετά-μοντέρνος ή πρωτόγονος / δίχως μνήμη / η μνήμη δεν είναι οι στιγμές και οι φωτογραφίες, οι εντυπώσεις, τα πράγματα που βλέπεις στις ειδήσεις / η μνήμη είναι οι ρίζες των λέξεων / όχι των παραπόνων / η έκπτωση της γλώσσας είναι η διάλυση της έννοιας / πότε φτάσαμε να υπερασπιζόμαστε την έννοια; / αλλά μοιάζει αυτονόητο: Παραιτήσου / δεν είναι λαϊκή συνέλευση εδώ: αν ήταν θα σε είχανε λιντσάρει, κι εσένα και τον υπουργό σου / αναφέρομαι στη λαϊκή συνέλευση διότι αυτή είναι η έννοια περί δημοκρατίας ή συμμετοχής ή ακτιβισμού που κομίζεις / το κοινό αισθητήριο (σαν πρακτική ή έθος / sensus communis) όμως της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν επιτρέπει στην πρακτική του λαϊκές συνελεύσεις / τυχεροί είστε διότι με τους όρους που θέλετε να παίξετε θα είχατε άλλη μοίρα αν παιζόταν το παιχνίδι έτσι όπως θέλατε ή καλύτερα, λέγατε εσείς / ούτε καν αυτό δεν θελήσατε: την ανατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας υπέρ της άμεσης ή όπως αλλιώς σκατά θέλετε να ονομάσετε το έκτρωμά σας

ο Άγιος δεν έχει κέφια / τα παιδιά, λέει, πρέπει να μάθουν να βλέπουν / ‘αλλά τι;’ / κανένας δεν βλέπει επειδή έχει μάτια / ξαναλέει / τα μάτια είναι άχρηστα / το πολύ – πολύ σε βοηθούν να μην σκουντουφλάς / αλλά κι αυτό ακόμη πρέπει το σώμα το μάθει πρώτα / ‘και τι να βλέπουν;’ / τίποτα / περνώντας από τη σωματική στη γλωσσική τοπολογία / γραμματική ή ορίζοντες / κανένα μάτι δεν μπορεί ποτέ να δει την ομορφιά αν δεν νιώσει πρώτα / το σύνολο γίνεται τοπίο μόνον υπό τον όρο του βλέμματος / όχι του οφθαλμού / αλλά του βλέμματος που έχει μάθει να κοιτάζει / ‘τι;’ / δεν είναι αυτονόητο ότι βλέπεις / συχνά μάλιστα εμμένοντας στο μάτι ως φυσικό όργανο υπονομεύεις κάθε δυνατότητα να δεις / ‘έστω… πώς θα διδάξεις σε ένα παιδί να βλέπει δίχως να προκαταλάβεις το βλέμμα του;’ / ο Άγιος σώπασε / πρώτα μαθαίνεις και μετά αποδομείς / αλλά μαθαίνεις… ή όχι; / ‘και πώς μαθαίνει κανείς αλήθεια;’ / ίσως όχι πάντα δείχνοντας / ο Άγιος έφυγε αμίλητος

δεν λέω… μερικές φορές απλά υποχωρείς… δεν γίνεται αλλιώς… απλά είναι – νομίζω – λίγο επικίνδυνο να έχεις ως κριτήρια για τις αποφάσεις σου την παντόφλα που ενδεχομένως θα φας στο σπίτι από ευρύτερα ανθρωπιστικά κίνητρα… αλλά μάλλον δεν γίνεται αλλιώς: Μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από το συμβούλιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα… περαστικά

ίσως η μεταφορά της ανατομίας να ταιριάζει – ακόμη – στο ζώο αυτό: ψάχνει / διαλύει / αποσυναρμολογεί / συναρμολογεί ξανά / δεν καταφέρνει να μιμηθεί τη ζωή / αλλά μπορεί και φτιάχνει εργαλεία / περιβάλλοντα ή γεωγραφίες / στο διάβα του αυτό το ζώο έχει διαλύσει κάθε σύναψη και σχέση προκειμένου να κατανοήσει και όταν κατανοεί αυτό που κατανοεί είναι ότι δεν μπορεί ακόμη να μιμηθεί τη φύση σε όλο το εύρος της: να φτιάξει ζωή / μιμείται τη ζωή ή τη φύση (κάνει τέχνη) / σαν το παιδί του Ηράκλειτου συναρμολογεί δοκιμαστικά κόσμους  και παίζει / το βλέπουμε στα νήπια που διαλύουν, χρησιμοποιούν, καταστρέφουν: είναι ένας τρόπος να κατανοήσουν / μέχρι να είναι πολύ αργά ή να αναφωνήσουμε: μια ιδιοφυΐα /

την καλησπέρα μας