Αρχείο για Ιανουαρίου, 2014

κάποιοι μοιάζουν υπεράνθρωποι… ψηλότεροι και δυνατότεροι από αυτό που είναι… μοιάζουν να έχουν γιγάντια διάσταση… αεικίνητοι… βράχοι… μέσα στη φευγαλέα ματιά ενός περαστικού όλοι μοιάζουν υπεράνθρωποι… ή πάλι: υπάνθρωποι… μικρότεροι και αδύναμοι… ζαρωμένοι σε μια γωνία… κατώτεροι κάθε περίστασης… και οι πραγματικές τους διαστάσεις; όταν δεν είσαι πια υπεράνθρωπος… ούτε υπάνρθωπος… όταν απλώνεις απλά το χέρι σου ή σε κρατάει από τον δείκτη το μικροσκοπικό της χέρι και σε σέρνει ώστε να δεις… τι να δεις;

όλα ήταν για τον νάνο της ιστορίας και τον τυμπανιστή του Γκρας… αλλά ούτως ή άλλως αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε; κάποιος άλλος και όχι εσύ, έτσι λες τουλάχιστον, περπατάει μέσα στην ιστορία (Σημ. αυτό αξίζει τον κόπο να ειπωθεί, ίσως δηλαδή, πώς ο Benjamin αναζητώντας το πλέον συγκεκριμένο και πρό-χειρο, σκαρφίστηκε μεγάλες αφηγήσεις που απλώς χρησιμοποίησαν λογοτεχνικές διαστροφές, όπως η προσωποποίηση, προκειμένου να συγκαλύψει τον αφηρημένο στοχασμό πίσω από το πρόσωπο ενός νάνου)… έξω από την Σημ.: αυτό δεν κάνουμε όλοι όμως;! κι αν την ιστορία δεν την κίνησε ο νάνος ή το ταμπούρλο του; αν ήταν εκείνος ο φόβος από τον οποίο έτρεξες για να σωθείς; ούτε αυτό… εξάλλου ‘η ιστορία δεν κινείται’ – εσύ θα διασχίσεις…

… ψαχουλεύεις τις ντουλάπες με ανησυχία μήπως και μέσα βρεθεί τελικά εκείνη η χαμένη μαύρη μάγισσα που σε τρομοκρατούσε μικρό… αργά ή γρήγορα φυσικά και θα πρέπει να μεγαλώσεις… μοιάζεις μεγάλος αλλά εκείνη η μαύρη μάγισσα δεν θα σε αφήσει τόσο εύκολα να ησυχάσεις – αν υποθέσουμε ότι ησυχάζουμε μεγαλώνοντας και δεν αγριεύουμε περισσότερο… εγώ, μιλώντας για μένα δηλαδή, μάλλον αγριεύω…