Αρχείο για Ιουνίου, 2007

()

Posted: Ιουνίου 25, 2007 in (παρά) φιλοσοφικά

η επίπονη εμμονή με το κείμενο (ή τα κείμενα) μας έχει καταστήσει ανυπόφορους: πιο σημαντικά όμως έχει καταστήσει ανυπόφορη την συζήτηση της αβάσταχτης ελαφρότητας των αστόχαστων αντιθέσεων που υιοθετεί άκριτα και μετατρέπει σε απόλυτα όρια η καθημερινή πρακτική… αυτή η εμμονή μας επιτρέπει και ιχνογραφούμε το γενικό ή καθολικό στοιχείο κάθε πρακτικής ή καθημερινής άσκησης: παρατηρούμε το περίγραμμα και αίρουμε τα συμπτώματα επιτρέποντας στο καθολικό στοιχείο να αφανίσει το σύμπτωμα… ανυπόφοροι στην συζήτηση: παρακολουθούμε την διαρκή επανάκαμψη της απόλυτης αντίθεσης: πραγματικό / ιδέα, σύστημα / άτομο, αναγκαιότητα / ελευθερία, θεωρία / πράξη… πολλές ιδέες ριζώσανε σαν απόλυτες πρακτικές ενόσω πρακτικές παραμερίζονται ως αφηρημένα στοιχεία ή αφαιρετικές συλλήψεις: έσχατο όριο όλων: το προ-εννοιολογικό… η επιβίωση στα περιθώρια ή το μεταξύ: αυτό δίδαξε ο Heidegger ή αυτο διδάσκει ως ασάφεια ή εξ ορισμού ασάφεια ενός κειμένου λ.χ. η γαλλική σκέψη του 20ου αιώνα… η διδασκαλία αυτή προβλέποντας την αναγκαιότητα της αντίφασης της έννοιας διερευνά έναν τόπο πέραν ή εκτός της έννοιας (επανεισάγοντας την θεμελιώδη ρομαντική σύλληψη της φύσης ή μίας εξω-εννοιολογικής φύσης και του ανθρώπου)… δεν αρκεί ωστόσο… κι αν αυτό αρκεί για τον τόπο της λογοτεχνίας (αν και δεν πρέπει να αμφιβάλλει ποτέ κανένας: ο λογοτέχνης που σχεδιαγραφεί το ενδιάμεσο ή το περιθώριο είναι ο έσχατος επιζήσαντας μίας ολοκληρωτικής εξόντωσης: στον αγώνα του με τα κείμενα: ηττήθηκε), ωστόσο η σκέψη δεν μπορεί να παρακολουθήσει τίποτα εκτός της έννοιας (φυσικά και ο τόπος της λογοτεχνίας ορίζεται ως αντιθετική ροπή του τόπου της έννοιας αίροντας και το έσχατο καταφύγιο της σκέψης: την τέχνη)… η σκέψη που υψώνεται πέραν της έννοιας ή που αξιώνει να υψώνεται πέραν της έννοιας πρέπει να μοχθήσει περισσότερο: το κείμενο θα την συμπεριλάβει (συγκείμενο), αργά ή γρήγορα… σε αυτά ή τα επόμενα χρόνια… ανυπόφορα…

Advertisements

σειριακή ανάγνωση

Posted: Ιουνίου 17, 2007 in meta / post -

μερικές παράλληλα εξελισσόμενες σειρές φαύλης απειρίας της συλλογιστικής σκέψης:
1. θεσπίζω κριτήρια, θεσπίζω κριτήρια που θα διασφαλίζουν την αντικειμενικότητα των κριτηρίων, θεσπίζω κριτήρια που θα προβλέπουν περί των κριτηρίων των κριτηρίων, θεσπίζω μετα-κριτήρια που θα καθορίζουν τα κριτήρια των κριτηρίων των κριτηρίων (εις τη νιοστή)
2. ελέγχω, θεσπίζω κανόνες ελέγχου, θεσπίζω κανόνες που θα ελέγχουν τους κανόνες ελέγχου, θεσπίζω κανόνες προκειμένου να διασφαλίσω τον αντικειμενικό έλεγχο των κανόνων ελέγχου των κανόνων (εις τη νιοστή)
3. συστήνω επιτροπές αξιολόγησης έργου, συστήνω επιτροπές αξιολόγησης των επιτροπών αξιολόγησης έργου, συστήνα επιτροπές που θα συγκροτήσουν κανόνες διασφάλισης της αντικειμενικότητας της αξιολόγησης έργου (εις τη νιοστή)
4. θέτω υπό έλεγχο, θέτω υπό έλεγχο τον έλεγχο, ελέγχω τον έλεγχο που έχω θέσει υπό έλεγχο (εις τη νιοστή)
5. αστυνομία, αστυνομία της αστυνομίας (διπλή κατάφαση που αίρει τον χαρακτήρα της αστυνόμευσης διότι η νομή δεν αφορά πια στο άστυ αλλά στην αστυνομία), αστυνομία της αστυνομίας της αστυνομίας (αστεινομίες / χειρονομίες): ευθύνη (;) / ξανά: ευθύνη, αναλαμβάνω την ευθύνη, αναλαμβάνω την ανάληψη της ευθύνης, αναλαμβάνω την ανάληψη ανάληψης της ευθύνης (καμία ανφορά σε αυτοκοτνία διά λόγους ευθιξίας: έστω παραίτηση), έχω ανάλαβει την ευθύνη ή διατυπώνω κρίση περί των δικαίων και αδίκων (ο πρωθυπουργός)

ΥΓ όλως παραδόξως, και αυτό οι φιλόσοφοι το έμαθαν, ο μοναδικός τρόπος διαφυγής από την άπειρη αναγωγή ή κατάβαση είτε στους λόγους είτε στις συνέπειες είναι η έννοια της αυτο-αναφορικότητας της σκέψης που συγκαλύπτει έναν – ασαφή ή έστω ύποπτο – τελεολογικό λόγο περί αυτονομίας της σκέψης (δηλαδή μίας αέναης επαναφοράς της σκέψης στον εαυτό της): αυτές οι έννοιες είναι περίπλοκες και η εποχή μας, αυτή η λαμπρή εποχή των τεχνολόγων και τεχνοκρατών που εφευρίσκουν ασύλληπτα ή σχεδιάζουν χάρτες επιβολής και καταστολής δεν τις γνωρίζει (τις έννοιες αυτές)… ευτυχώς: με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζεται η (άπειρη και φαύλη) πρόοδος της ιστορίας του ανθρώπου

() …

Posted: Ιουνίου 16, 2007 in αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake)

ένα παιχνίδι τρίλιζας είναι (η επιλογή δεν είναι τυχαία ή ακόμη κι αν είναι τυχαία συνιστά ένα παράδειγμα που αποσαφηνίζει τις προθέσεις μας: η τρίλιζα δεν διατηρεί παρακάμψεις που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση μέσω άλλων παράλληλων δραστηριοτήτων, δεν μπορείς λ.χ. να θέσεις ως σκοπό την αγορά ακίνητης περιουσίας ή την αύξηση του κεφαλαίου (μονόπωλη) ή την ίδια την διαδρομή ή την πειρπλάνηση και τις σχέσεις που αυτή η διαδρομή θα μπορούσε να συνεπάγεται (ένα οποιοδήποτε επιτραπέζιο παιχνίδι λ.χ. ο γάμος ή η εργένικη ζωή)… δεν μπορείς εξίσου να εκλάβεις ως σκοπό την γνώση διότι η γνώση ή οι ερωτήσεις της γνώσης είναι συγκαλυμένες πληροφορίες: ενημερώσεις… η τρίλιζα είναι ένα παιχνίδι που επιτρέπει τη διερεύνηση πιθανών συμπλοκών και δυνατών συσχετίσεων θετικών προσήμων και των αρνήσεών τους υποταγμένα σε έναν βλακωδώς αφελή στόχο: τη νίκη) : το μοναδικό νόημα ή ο σκοπός του παιχνιδιού είναι η νίκη… κάθονται σε μία απόσταση που αποτρέπει κάθε σκέψη σωματικής βίας: τα βλέμματα ανταλλάσσονται με δυσκολία (σχεδόν αυτιστικά τα μέλη δεν συναντώνται παρά μόνον επάνω στον τάπητα της μάχης – αν θα δοθεί μαχη δηλαδή)… όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί – με την προϋπόθεση ότι οι παίκτες είναι ισοδύναμοι – μπορούν και συνήθως επιβάλλουν την ισοπαλία (αυτός είναι ο κόσμος των γνωμών ή των ανθρώπων): μία παρτίδα ωστόσο διατηρεί ξεχωριστή σημασία: ο παίκτης γνωρίζει ότι κάθε κίνηση ήδη αναμένεται από τον αντίπαλό του και πως η έκβαση δεν μπορεί ποτέ να είναι νίκη: μόνον εξόντωση (αυτός είναι ο κόσμος της λογικής ή του θανάτου: η έσχατη συνέπεια της ανθρώπινης λογικής διεργασίας είναι ο θάνατος): αν αναλάβεις την πρώτη μάχη, λέει, τότε σε περιμένει, λέει, μία πλήρης ημερών ζωή… αν αναλάβεις την δεύτερη μάχη, λέει, τότε δεν σε περιμένει καμία πληρότητα και καμία ημέρα: η ζωή αυτή καθαυτή θα τεθεί υπό αίρεση και κάθε κρίση θα ανασταλεί… αυτός είναι ο σκοτεινός καθρέφτης που δεν γνωρίζει αντανακλάσεις, είδωλα, δεν επιστρέφει το φως… ποιο είναι το συμφέρον μου, ρωτάει: δεν ξέρω, λέει, δεν ξέρω αν το δικό σου συμφέρον πρέπει κατ’ανάγκη να ταυτίζεται με το δικό μου συμφέρον… τότε γιατί αισθάνομαι αυτήν την τρομακτική πίεση στα αφτιά μου: κοντεύει να διαλύσει την ακοή μου, τα τύμπανά μου ηχούν απειλητικά μέσα στο κεφάλι μου, ρωτάει… δεν ξέρω αν το συμφέρον σου, λέει, ταυτίζεται με το δικό μου, επιμένει… όχι, του απαντάει, δεν ταυτίζεται: αρκετά έκανες στα δικά σου χρόνια, λέει… θα χάσω; ανταπαντάει ρωτώντας: διορθώνει: έχω ήδη χάσει… «μπαμπά, καμιά φορά, συχνότερα τελευταία, θα ήθελα να είχα πάρει εγώ τη θέση σου και να είχε τελειώσει όλη αυτή η μασκαράτα μία ώρα αρχύτερα» – κανένα συμφέρον…

η τελετή υπήρξε λιτή: η εξαγγελία σύντομη, μετρημένες οι λέξεις: το σώμα ενταφιάστηκε μέσα σε αυτήν την αδήριτη διαδοχή αιτίας και αιτιατού ενόσω ο νους αποχωρίστηκε το σώμα… παρατηρώντας την διάρρηξη της έσχατης ενότητας ησύχασε: δεν θα επιστρέψει ποτέ σε αυτό το σώμα… ούτως ή άλλως όμως ποτέ δεν συνειδητοποίησε απόλυτα την σωματική υπόσταση ή το πράγμα αυτό που αποκαλούσε ‘σώμα’ ως το οικείο του: πάντοτε αυτό ήταν σημείο της εξαγγελίας της αέναης απουσίας… αυτό κάνει η σκέψη: αποσύρεται… δυστυχώς η συμπλοκή της με το πράγμα (ή η συμπλοκή της ως το πράγμα, καλύτερα: ένας δυϊσμός ή ένας διχασμός αρκεί ή υπεραρκεί: ως εδώ…) προϋποθέτει την συσχέτιση ή την εμπειρία (χρόνο) και δεν είναι ποτέ αυτή η σχέση σαφής γραμμική σύζευξη αιτίας και αιτιατού: διασπορά είναι η συσχέτιση: φήμη ή διαδόσεις: αυτό λέγεται ή αυτό ειπώθηκε… παρατηρώ το νου να αποσύρεται μέσα σε ένα προσχέδιο της λογικής… διαμελίζεται (λες και είναι διαιρετός) σε επικεφαλίδες κατηγοριών ή κρίσεων και τις στιγμές αυτών: ανικανοποίητος ή διαρκώς θλιμμένος διότι γνωρίζει ότι η λογική σχεδιαγραφεί τους όρους που καθιστούν δυνατή την εμπειρία: εκτός της εμπειρίας (της) η λογιική είναι υπερβατική: μία ιδέα μόνον ή μία υποκειμενική αξίωση: η εμπειρία (της) αφορά το σώμα ή στο σώμα: αυτό πειράται… ωστόσο αυτός, ο νόας, δεν έχει σώμα: άρα δεν δύναται να πειράται: άρα δεν υφίσταται (ούτε καν ως ένα αποβλεπτικό πράττειν): τέλος… ώρα δεκάτη πρωινή… το σώμα πράττει τα καθημερινά του: εγώ… ο νους ωστόσο δεν εξαγγέλει πια την παρουσία: ολοκληρώθηκε: αεί απών… ο νους: ας επιτρέψουμε στη φορά του ανέμου να μας παρασύρει στις γνώμες των ανθρώπων

(σώμα)

Posted: Ιουνίου 12, 2007 in αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake)

το πιο πρόχειρο αντικείμενο είναι το σώμα μου: αυτό υφίσταται τις ασυμμετρίες που παρατηρώ – συνήθως ως οξυδερκής παρατηρητής: το σώμα προσβάλλεται πολλαχώς και πανταχόθεν – διαρκώς αμύνεται… δεν επιτίθεται διότι γνωρίζω πως αν το σώμα μου επιτεθεί, τότε θα υποστεί τις συνέπειες της ανυπακοής του και θα αφανιστεί ή θα το εξοντώσω: προτιμώ να εξοντώσω το σώμα μου από την βλάβη ή την πιθανή βλάβη ενός οποιουδήποτε εξωτερικού αντικειμένου (ή άλλου σώματος): είναι προφανές: το μόνο εξωτερικό αντικείμενο είναι το σώμα μου κι αυτό προσβάλλω διαρκώς (το γεγονός ότι προσβάλλω τη νοημοσύνη μου, συχνά, σιωπώντας λ.χ., εκβάλλει εκ νέου στο σώμα: το σώμα είναι ο τόπος που οι μάχες χάνονται ή χάθηκαν)… διαρκώς αδικώ, αυτό είναι αληθές… το σώμα εξαγγέλει την απουσία μου μόνον: αλλόκοτη η απουσία αυτή: παρούσα όντας αφανίζεται: αυτή είναι η δύναμη της περισυλλογής, μίας αλλόκοτης συνάθροισης νεκρών μέσα στη γλώσσα που με παρακολουθεί… σχεδόν παραχωρώ στην διάκριση νου και σώματος: το σώμα είναι η εμπειρική συνείδηση: αυτό το πράγμα… ο νους παραμένει το ελλειπτικό στοιχείο που διαρκώς διαφευγει της προσοχής των υπολοίπων… ακόμη και του σώματος… το σώμα δοκιμάζει τις συνέπειες μίας μηχανικής διαδοχής προσδιορισμών ενόσω ο νους αποσύρεται: σχεδιάζει άλλοτε εκδίκηση, κι άλλοτε, αίρει όλους τους φραγμούς και εκβάλλει στον ωκεανό… το σώμα μοχθεί προκειμένου να συστοιχίσει τον σκοπό, το μέσο και την επιβράβευση: αυτό το παράξενο σκυλί που δεν γαβγίζει, δεν δαγκώνει, παρά μόνον εκκρίνει σίελο κάθε φορά που το ερέθισμα υπενθυμίζει την συνέπειά του… το σώμα έχει μάθε να ψεύδεται διαρκώς… μασκαράτα, το λέγανε παλαιότερα… διαχωρίζει τέλεια την εμπειρική του υπόσταση από αυτό το καθάριο, το διαυγές: το νου: και εξορίζει το νου: το σώμα… απομένει μία ανάμνηση ενός ιδεοληπτικού νόα που παραμένει αγέροχος, σαν σοφός γέροντας επιβραβεύει όλες τις κινήσεις του σώματος, μία ιδέα, ένα φάντασμα… αν και το σώμα δεν ξεχνάει οριστικά ποτέ: φοβάται το νόα: το σώμα… διότι θυμάται αμυδρά ότι ο νους δίχως προειδοποίηση καταλαμβάνει εξαπίνης το σώμα: (και) το εξοντώνει… αυτός ο νοάς που σφαγιάζει τον γέροντα σοφό, και διεκδικεί ξανά τη νομιμότητα της εξαγγελίας του – ακόμη κι αν είναι αεί απών… επίμονα θέλει να αποκαταστήσει την εμπειρία με αυτό που τω όντι είναι: καθαρή πράξη… κι αυτή η καθαρή πράξη θα στραφεί ξανά ενάντια στο σώμα μου: το πιο πρό-χειρο των αντικειμένων…

George Steiner

Posted: Ιουνίου 8, 2007 in (παρά) φιλοσοφικά

… δεν υπάρχει δημκρατία για την ιδιοφυία, μόνον μία τρομερή αδικία κι ένα θανάσιμο βάρος. οι λίγοι, όπως είπε και ο Χαίντερλιν, είναι αναγκασμένοι να πιάνουν τον κεραυνό με γυμνά χέρια. / αυτή η ανισορροπία, μαζι με τις συνέπειές της, η έλλειψη προσαρμογής της μεγάλης σκέψης και της δημιουργικότητας είναι μία ένατη πηγή μελαγχολίας (Steiner, Δέκα (πιθανοί) λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης, μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζας, εκδόσεις Scripta)

()

Posted: Ιουνίου 3, 2007 in theoria

το ερωτημα ηταν: η αυθόρμητη, η συμφωνη δηλαδή προς μία εσωτερική αρχή κινητοποίηση πολιτών – έστω ιστολόγων – θα μπορούσε να έχει αποτρέψει έναν θάνατο; φυσικά και το ερώτημα απευθύνεται σε καθε φιλόδοξη ευγενή ή ύποπτη κίνηση πολιτών… το πρόβλημα είναι ότι σε μία συγχρονη πολιτική συγκρότηση οι στοιχειώδεις ανάγκες (στοιχειώδη δικαιώματα κατά τον συρμό της συγχρονης ιδεολογίας) οφειλουν εξ ορισμού και a priori να προβλέπονται και να δυναται να αντιμετωπίζονται: αυτό προασπίζει ένα κοινωνικό σύστημα υγείας που συντηρείται μέσω της φορολογίας (διότι αυτό είναι ένα από τα νοήματα της φορολογίας) ή αυτό θα επρεπε να προασπίζεται: το παράδοξο δεν είναι εν προκειμένω ότι η ιατρική πρακτικη παραβαίνει έναν όρκο, αυτόν λ.χ. του ιπποκράτη, το παράδοξο είναι το παραβιάζει στην πιο θεμελιακή της συγκρότηση την αρχή της κοινωνικής πρακτικής (τουλαχιστον της σύγχρονης εκδοχής της, δηλαδή της θεσμικότητας)… μπορεί άραγε αυτόκλητα να αυτοδικησει ένα σώμα ανθρώπων; η απάντηση είναι θετική σε ένα επίπεδο γενικό, ωστόσο εντός των ορίων της θεσμικής συγκρότησης της κοινωνικής πρακτικής η απάντηση είναι απόλυτα αρνητική: ο νόμος, αν πρόκειται να ισχυσει οφείλει να ισχύσει απόλυτα και η πραγματική πρακτική της αντικειμενικής σύγχρονης μορφής του πνευματος προϋποθέτει την απόλυτη ισχύ του νόμου: η ισχύς ή ο νόμος λειτουργεί αρνητικα ή ως περιορισμός συμφωνα με τον Καντ… οι περιπτωσιολογικές διαστρεβλώσεις του νόμου αν και αντικατοπτρίζουν την ασυμβατοτητα μεταξύ του επιμέρους (ήτοι των νομοταγών ή των υπαγόμενων στο νόμο πολιτών) και του καθολικου (ητοι του νόμου) εντουτοις δεν πρέπει να αντικατοπτρίζονται στον ίδιο τον νόμο… ο νόμος δεν είναι ωστόσο επιβολη: είναι η αναγνωρίση της ελεύθερης συναινεσης του ατόμου προς το ουσιώδες ή την έννοια αυτήν καθαυτην μίας κοινωνικής πρακτικής: αν είναι επιβολή (λ.χ. καταστολή ή ελεγκτικος) τότε δεν είναι νόμος αλλά είναι δεσποτεία… το διακύβευμα είναι πάντοτε η ίδια η έννοια της κοινωνικής πρακτικής: η διαμαρτυρία ή η κινηση των πολιτών συγκροτεί ένα ελευθεριακό η ψευδο-ελευθεριακο πεδίο που διασφαλίζει τη νομιμότητα της παρανομίας (όπου παρανομία είναι εν προκειμένω η ιατρική πρακτική που περιγελα τα ίδια τα θεμέλια της σύγχρονης κοινωνικής πρακτικής): το διακύβευμα είναι πάντοτε η κοινωνική ειρήνη… έως οτου μία κίνηση πολιτών προσλάβει θεσμικό περιεχόμενο και αναλαβει ρόλο εξουσίας η κινηση, κάθε κινηση πολιτών είναι μόνον ένα μέσο άσκησης αγοραιας πολιτικης (κι ας έχουμε πάντοτε τις καλύτερες των προθέσεων)… οι κινήσεις των πολιτών δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι πολιτικές πράξεις αλλα αναγορεύουν εαυτούς πολιτικές κινήσεις: πολιτική πράξη είναι η επανάσταση δηλαδή η άρση κάθε συναίνεσης σε ισχύουσες πρακτικές… η κίνηση των πολιτών περιορίζει εξ ορισμού την δράση της σε ένα επίπεδο πληροφορίας ή επικοινωνιακό: πληροφορεί και μεσω της δημοσιοποίησης ασκεί μία επικοινωνιακή πολιτικη: η πληροφορία ωστόσο ουδέποτε είναι πρόβλημα (πάντοτε κάποιος μπορει και ανακαλεί μία πληροφορία): η πολιτική είναι το πρόβλημα: εσχάτως προβληματική μεταμορφωνεται και η σημασία των κινήσεων των πολιτών διότι αναλαμβάνει έναν ρόλο που εξ ορισμου ανηκει στην πολιτική ή το πολιτικό: αν ο ρόλος της εκβάλλει σε μία νέα θεσμικότητα τότε η κίνηση δεν είναι τω όντι κίνηση αλλά είναι πολιτική… όμως ουδέποτε καταλήγει να αναλάβει πολιτικό ρόλο… η περίπτωση της Αμαλίας με συγκλονίζει – όπως και δεκάδες ακομη περιπτώσεις ανθρώπων οικείων μου ή όχι… όμως σε μία αναμέτρηση μεταξύ των πολιτων (κάθε κινησης πολιτών) και μίας έννοιας (όπως είναι η έννοια της πολιτικής συγκρόητησης και οργάνωσης του κοινωνικού) εξορισμού το προβληματικό σκέλος είναι ο πολίτης: στο μέτρο που δεν αίρει την συναίνεσή του, παραμενει ο πιο συνεπής υπέρμαχος και νομιμοποιητικός λόγος του κράτους αυτου… η συναίνεση δεν αίρεται μέσω της διαμαρτυρίας: η διαμαρτυρία είναι πολιτική πράξη όταν αναλαμβάνει και πράττει πολιτικά… η πολιτικη πράξη εξ ορισμου τίθεται προς δημόσια κρίση, ωστόσο ο τόπος που θα διαδικαστεί η πράξη δεν είναι η αγορά ή η κοινωνία εν γένει ή οι γνωμες και απόψεις (όλα θεμιτά είναι): ο μόνος τόπος που αναγνωρίζει η συγχρονη κοινωνική πρακτική ως δυναμενο να εκφέρει κριση είναι το δικαστήριο (αν το δικαστήριο στηθει πρόχειρα με λαιμητομους ή με συνέπεια και κόπο σε χρήμα και σε χρόνο δηλαδη μέσω νομικης προσβολής προσώπων και διατάξεων, αυτή είναι μία άλλη συζητηση)

()

Posted: Ιουνίου 1, 2007 in αντινομικά

there is no room for ideals in this mechanical world (Our Darkness, Ann Clarke)

mechanical is the ideal world (Σωκράτης Μαινόμενος)