Αρχείο για Μαρτίου, 2016

σαν την ακινησία (αυτό κατεργάζεται το γράμμα: την ακινησία) /

σαν το παιδί που δεν μπορεί να χειριστεί το γεγονός ότι η γλώσσα δεν είναι η οριστική απόφαση για τον κόσμο (χρήσιμη μπορεί / χρήσιμη οπωσδήποτε / οριστική ποτέ – παρά μόνον όταν νεκρό) /

αυτή η άπειρη δύναμη τρομοκρατεί όταν μεταμορφώνεται σε ακίνητο πέτρωμα / δύσκαμπτο / σκληρό

για τη γλώσσα μιλάω /

αυτή η άπειρη δυνατότητα τρομοκρατεί όταν ορίζεται μονοσήμαντα /

σαν την ακινησία μονοδρομεί /

και έτσι το παιχνίδι χάνεται / το παιχνίδι χάθηκε

σε αυτήν τη μάχη για την αναγνώριση ένα από τα δύο μέρη είναι διατεθειμένο να δώσει τη ζωή του / να την εκμηδενίσει / το άλλο μέρος όμως όχι / αυτή τη φορά όμως δεν θα υποταχθεί το δεύτερο αυτό μέρος στο πρώτο – όχι / και τα δύο θα υποταχθούν στον μόνο κύριο / κι έτσι η αναγνώριση θα αναβάλλεται διαρκώς / ξανά και ξανά / διότι ποτέ στα αλήθεια δεν θα ανταμώσουν τα μέρη μεταξύ τους

(παραφράζοντας τον κύριο Έγελο)

 

‘Moving’ taken from their 2013 album «Where you stand»

Travis

Mogwai, ‘Ether’ taken from their forthcoming album «Atomic» OST for the BBC documentary on the Hiroshima (and Nagasaki) bombing, «atomic living in dread and promise‘ /

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει, όταν όλοι – προφανώς – πεθαίνουν;

πώς να ξεστομίσει ότι ξαστοχεί, όταν είναι φανερό: όλοι ξαστοχούν

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει όταν έχουνε πεθάνει / όταν είναι πια νεκροί

καμιά παραμυθία στις μαρτυρίες / ή και στους μάρτυρες

πεθαίνοντας ξανά και ξανά, έως ότου κείται πια άπνοος / αυτό

σφαλίζοντας τα μάτια του, συντρίβεται κι ο κόσμος (της μονάδας) / αλλά συντρίβεται παρόλα αυτά

και πώς παρηγορεί αυτό;

θα πάψει και θα ζήσει πεθαίνοντας / εκκωφαντικά σιωπώντας (προτού σιωπήσει οριστικά) /

αυτό δεν πρέπει να γίνει;

πώς μοιάζουν οι εποχές που προσκαλούν χαρισματικούς ηγεμόνες;

ίσως κάπως έτσι…

isolation_8_by_jessica_art-d6tz9dv

η φωτογραφία από εδώ: Jessica – Art (Isolation 8)