Archive for the ‘post apocalyptica?’ Category

Βερσαλλίες ξανά… ή πώς να ζωντανέψετε τα λείψανα ξανά (σα μνήμη μέσα σε μουσείο).

Περαστικά μας

ΥΓ. απομένει να δούμε ποια θα είναι η Βαστίλλη σε αυτή τη φάρσα.

Before the flood OST

Before the flood, Documentary

η γη ξαναγίνεται επίπεδη / δεν ήταν πάντα έτσι / ή πιο σωστά / η γη μετασχηματίζεται / επίπεδη / σφαίρα / κόκκος άμμου / ακίνητη / κινούμενη / άλλοτε ακινητοποιείται διότι όλοι ξέρουν ότι η γη δεν γυρίζει / κι άλλοτε πάλι / κάποιοι ισχυρίζονται ότι γυρίζει / αν γυρίζει τότε θα πρέπει να είναι δίσκος / χωρίς αυλακώσεις μάλλον / ή / κάποιοι πάλι: με αυλακώσεις / και τι ήχο θα βγάζει ένας δίσκος σαν τη γη; / εντάξει / η γη έχει ξαναγίνει επίπεδη / όλο και πιο πολλοί μοιάζει να το αποδέχονται πια / κι εσύ, Άγιε, είσαι αιρετικός αν επιμένεις να περπατάς στα μονοπάτια ενός αποτεφρωμένου δάσους, διότι, όλοι υποπτεύονται πια, ότι στην άκρη της γης, το γκρέμι θα τσακίσει το κορμί σου – αν και εύχονται να τσακίσει το πνεύμα σου / δεν μπορείς όμως να πιστεύεις ότι η γη είναι επίπεδη / όχι / δεν μπορεί η γη να είναι επίπεδη και εσύ να αποδέχεσαι τον θάνατο / ο θεός θα τσακίσει το πνεύμα σου αιρετικέ ή πάλι, θα αποθεώσει τη μνήμη σου / ποιος; / χάθηκε ο Άγιος ανάμεσα στα τελευταία δέντρα που είχαν απομείνει στο αποτεφρωμένο δάσος / πίσω από εκείνα τα δέντρα όμως είναι το γκρέμι / στα τσακίδια λοιπόν / τον καιρό που η γη ξανάγινε επίπεδη ο Άγιος τσάκισε το σώμα του όταν έφτασε στην άκρη της / όσο για το πνεύμα του…

ΥΓ. με έντονη επισήμανση η λογοκλοπή

(λογοκλοπή / ιδεοκλοπή από: Καμπρέ, Confiteor)

 

Θα είχες παραλύσει, αν ήταν διαφορετικά / μόνον επιμερισμένα επιβιώνεις – το όλον παραμένει απροσπέλαστο στο βλέμμα και τον νου / αυτοσυντήρηση λέγεται αυτό.

Ρωτήσανε αν το κόμμα μπορεί να βγάλει τον λαό από την κρίση / οι άγνωστες λέξεις είναι πάμπολλες: ‘κόμμα’, ‘κρίση’, ‘λαός’ / θα έπρεπε να έχουνε ρωτήσει ίσως ‘τι είναι κρίση κατά τη γνώμη σας’ – μπας και αρχίσουμε και καταλαβαίνουμε τίποτα /

Προσπέρασε στην Αθήνα μία γωνία, Ακαδημίας και Ομήρου – αν θυμάμαι – και συνάντησε έναν δρόμο που δεν γνώριζε καν ότι υπάρχει, έλεγε: ‘Εδώ είναι το σπίτι μου’ – ένα στρώμα, κούτες, μια κουβέρτα / ‘εδώ είναι το σπίτι μου’ και μερικά μέτρα παρακάτω: ‘εδώ είναι το δικό μας σπίτι’ / δύο στρώματα και μια κουβέρτα… / κοντά στο πανεπιστήμιο / άνθρωποι ριγμένοι / ρημαγμένοι / ελάχιστη απόσταση από τα κατάμεστα καφέ / τι πολύχρωμη που είναι η ζωή – όταν σκέφτεσαι και δεν σκέφτεσαι /

Φυσικά οι άστεγοι δεν είναι καινούργιο φαινόμενο / όλη την ώρα σκεφτόταν περπατώντας / αυτό / τίποτα άλλο

Πόσο παράδοξο το θέαμα: Άνθρωποι διαδηλώνουν λίγα μέτρα μακριά από τα θεάματα/ άνθρωποι σκοτώνονται λίγα μέτρα μακριά από τα θεάματα – το θέαμα αυτό είναι η φαυλότητα και αφορά, κυρίως, την αναδιανομή των χρημάτων ανάμεσα σε χορηγούς και υπερτιμημένους ανθρώπους / υπερκοστολογημένους – οτιδήποτε / αφορά βεβαίως και εσένα που ξεκλέβεις χρόνο και ματιές και παθιάζεσαι – κάνε κάτι άλλο ή και όχι / ψυχαγωγία λέγεται αυτό (;) – είσαι σίγουρος; /  δεν θα ήθελα να σου υποδείξω τίποτα απολύτως – εδώ δεν μπορώ εύκολα να υποδείξω  σε μένα το παραμικρό

Διαβάζοντας μια συνέντευξη (;) του Τερζόπουλου: Μίλησε για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο γυμνάσιο κατακεραυνώνοντας τον Φίλη για την απόφασή του να μειώσει τον χρόνο διδασκαλίας τους / ακούγεται πιο σοβαρό από όσο είναι: Η συντακτική ανάλυση και η γραμματική αναγνώριση είναι θεμέλιοι λίθοι της απόλαυσης του κειμένου – όλοι το ξέρουμε αυτό / το έχει πει και ο Μπαρτ εξάλλου – όχι ο Σίμπσον, ο άλλος, ο Ρολάν / η υπέρτατη ηδονή είναι ο κατηγορηματικός προσδιορισμός ή εκείνη η μετοχή που διαρκώς διαφεύγει από την αναγνώρισή της – σαν μια ματαιωμένη Ευριπίδεια αναγνώριση / τουλάχιστον όσοι είχαμε την ευτυχία να (μην) μάθουμε αρχαία στο σχολείο απολαύσαμε το κείμενο ως γραμματοσυντακτικό σύμπτωμα πολλά χρόνια μετά / μόνοι μας / από διαστροφή / εννοείται / αφήνοντας τα νόθα της να μιλήσουν (;) αντί αυτής, η γλώσσα – αναφέρομαι στα κείμενα – παραμένει εύλογα νεκρή διότι τα κείμενα δεν μιλάνε σε κανέναν / γιατί; / ένα κείμενο αγαπημένε σκηνοθέτη παραμένει νεκρό αν δεν αναπνέει – το ξέρεις αυτό – αλλά εξίσου νεκρό είναι όταν απαγγέλλεται ως λείψανο και ιερό οστό / όταν αναπαράγει τις οικουμενικές του ιδέες σε μια οικουμένη που είτε δεν θέλει πια ιδέες είτε απλά σκέφτεται άλλα πράγματα πια / κρίμα: και είσαι από τους λίγους ή ο μόνος άνθρωπος που κατόρθωσες να αναστήσεις το αρχαίο κείμενο με έναν έξοχο σωματικό τρόπο, υπονομεύοντας την λογοκεντρική ανάγνωση της δύσης για το θέατρο //

Τα πράγματα σε συναντούν / δεν τα συναντάς / στα ανθρώπινα υπάρχει χρόνος / κατάλληλος ή ακατάλληλος /

Αλήθεια: Θυμάται άραγε κανείς πώς ήταν το σχολείο; Ή, τι κάναμε στο σχολείο; / όχι: Ούτε ο υπουργός θυμάται κι ας χρησιμοποιεί ευφυώς τη συσσωρευμένη εμπειρία χρόνων αμάθειας / ναι: Φυσικά και η μαζική εκπαίδευση εξημέρωσε το ζώο / όχι πια όμως – οι γονείς το εξαγρίωσαν ξανά.

Παραμένουμε, ενδιαφέρον αυτό, καθηλωμένοι και πράττουμε όπως μας έμαθαν οι γονείς μας – συνήθως / αυτά είναι τα αντανακλαστικά μας – συνήθως / είτε αναπαράγοντας είτε ευθέως ανατρέποντας / καθηλωμένοι σε μια εξ ακοής γνώση εκπαιδευτήκαμε ως πίθηκοι – δεν βλέπω τίποτα άσχημο σε αυτό / αν εξαιρέσεις ότι ξεχάσαμε να πετάμε σαν τον Πήτερ Παν / και στη διαδρομή σκοτώνουμε τη διαφορά ως έκπτωτο ή ως πηγή του κακού / είτε αυτή είναι ομοφυλόφιλη είτε χριστιανική είτε μουσουλμανική /

Επέστρεψα στην ασφάλεια – πρόσκαιρη – του σπιτιού μου / εγώ βλέπεις έχω σπίτι ακόμη / μαγείρεψα / εγώ βλέπεις μπορώ ακόμη και πηγαίνω στη λαϊκή / επέστρεψα μετά από το στοιχειό που ήρθε από την Ισλανδία να αψηφήσει τη βροχή  και να ακινητοποιήσει τον χρόνο , υποτάσσοντάς τον στη μουσική – όπως του αρμόζει / εγώ βλέπεις μπορώ ακόμη και απολαμβάνω τη μουσική / έχοντας ξεκινήσει να διαβάζω το ‘περπατώντας’ του Frederico Gros περπάτησα ώρες στο κέντρο της Αθήνας / έκπληκτος που επιβιώνω ακόμη – βλέπεις εύκολα αποσύρεις το βλέμμα και την σκέψη από τον αληθινό πόνο των άλλων / αλλά πάλι: είναι ο μόνος τρόπος να συμπάσχεις

Άραγε αναζητώ τρόπους να διαχειριστώ τις ενοχές μου; Όχι / τότε, τι;

Τίποτα: περπατώντας αναζητώ μάλλον κι εγώ εκείνο το σημείο που εξαφανίζει τους ανθρώπους και στη θέση τους αναδύει ελάχιστα σημεία στον χώρο, την χωροταξία της ζωής τους πάνω στη γη, ίσως τους δρόμους τους / την ιδιοκτησία τους; / ένα τοπίο από απόσταση / σαν έναν Σεζάν ή Κλε / πρέπει να αποσυρθείς για να τους αγαπήσεις, είπε ο Άγιος / πρέπει να σκαρφαλώσεις σε ψηλές κορυφές για να ταπεινωθείς, είπε ο Άγιος / πρέπει να τους μισήσεις για να τους υποδεχτείς, είπε ο Άγιος / ίσως

Επιμερίζοντας ή απλά: ζαπάροντας /

Η αρχιτεκτονική της διασκορπισμένης γλώσσας

 

 

Mogwai, ‘Ether’ taken from their forthcoming album «Atomic» OST for the BBC documentary on the Hiroshima (and Nagasaki) bombing, «atomic living in dread and promise‘ /

το παιδί / σηκώνεται / στριφογυρίζει / κατεβαίνει / σηκώνεται / ξανά / χτυπάει τα χέρια του / τα πόδια του / πέφτει / ξανασηκώνεται / μπουσουλάει / στριφογυρίζει / ξανά / το παιδί / σηκώνεται / θέλει να σηκωθεί / θα πρέπει να μάθε να κάθεται (γιατί;) / θα πρέπει να μάθει… / ξανά / σηκώνεται / πέφτει / στριφογυρίζει / πειράζει / αρπάζει / τραβάει / αφήνει / γιατί; / θα πρέπει να μάθε να κάθεται / κινείται / το παιδί κινείται / θα πρέπει να μάθει να μην κινείται / φυσικά / θα πρέπει / προφανώς / διαφορετικά δεν θα σταθεί / ποιος στέκεται; / το παιδί / όχι αυτό / το παιδί δεν στέκεται / φυσικά και στέκεται / σηκώνεται / περπατάει / δεν αντέχει περισσότερο / κινείται / ξανά / κινείται / θα πρέπει κάποτε να σταθεί (και να ακούσει)

για κάποιον λόγο μοιάζει παράλογο το αίτημα ανάσχεσης της  κίνησης / όλα θα πρέπει να είναι τακτοποιημένα; / όλα στη θέση τους; / αλήθεια; / όλα ‘προβλέψιμα’; / ναι / προβλέψιμα / κι εγώ συχνά αισθάνομαι ασφαλής με την πρόγνωση ή την πρόβλεψη / αλλά δεν παύει παρά να είναι αυτό ακριβώς: μια πιθανή εξέλιξη των πραγμάτων που είτε θα επαληθευτεί είτε όχι / αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης κίνηση που αίρει το δεδομένο παρόν (ακίνητο) σε μια κίνηση (δυνατότητα)… αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης δυνατότητα που παρακινεί και παρακινείται… αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης δυνατότητα που μετακινεί και μετακινείται… ξανά: το παιδί πονάει όταν είναι ακίνητο (το βλέπεις αυτό, δεν το βλέπεις;) /

ποιος θα ακινητοποιήσει την κίνηση; μια σφαίρα; ένας φράχτης; / νάρκες; / πολεμικά πλοία; / συνθήκες;

ΥΓ. δοκίμασε να βάλεις σε παρένθεση την επικαιρότητα και πες ότι διαβάζεις ξανά την ιστορία (ας πούμε, αν είσαι συνομήλικος, ιστορία δέσμης) – μετά από δεκάδες χρόνια – δες τα ονόματα / δες τις συμφωνίες και τις συνθήκες / προσπάθησε να μαντέψεις τώρα το τέλος…

τα γράμματα άτακτα κατέρρευσαν / γκρεμίστηκαν και σκόρπισαν ακανόνιστα / ακατανόητα / εκ πρώτης όψης, όλα μοιάζανε στη θέση τους: οι λέξεις ήτανε οικείες / αλλά δεν είχαν αγκίστρι να πιαστούν από τις πράξεις ή τα πράγματά τους / ναι: όλα μοιάζανε όπως πάντοτε / όλα τακτικά και οργανωμένα / αλλά οι γραμμές κατέρρευσαν / όμοια χαρακώματα κατάπιανε τα γράμματα / αιμόφυρτα / φωνάζανε μήπως και ακουστούν / αλλά τίποτε / η φωνή θύμιζε γλώσσα αλλά δεν σήμαινε και πολλά πράγματα / το ένα μετά το άλλο τα γράμματα ξεψύχησαν / απομείνανε βουβές εικόνες με σχέδια ακατανόητα / σύντομα ξεχάστηκαν / ευτυχώς: απλώναμε τα χέρια και παίρναμε ό,τι θέλαμε / τραβούσαμε / απλά τραβούσαμε / ανθρώπους και πράγματα / ευτυχώς / τα γράμματα κατέρρευσαν / μέσα σε μια δίνη αφανίστηκαν / ευτυχώς / κι εμείς; / απομείναμε να κραυγάζουμε / σαν κόρακες για τα πτώματα και σαν μωρά για τις ανάγκες μας / ευτυχώς

τελεογραμματολλογία ή περί ίχνους

δεν φαίνεται η Ευρώπη να μπορεί πια (αν μπορούσε ποτέ δηλαδή) / αν ήτανε ποτέ της… Ευρώπη /γυμνή η εξουσία επιβάλλει τις σχέσεις της / και την ισορροπία της – αναμφίβολα τρομερή στην όψη (για τους αδύναμους) / αλλά κάποτε αυτό ήταν το αίτημα: η αδυναμία και η αντιστάθμισή της / είναι εύκολο να κυριαρχήσεις / η δυσκολία είναι να δώσεις το χέρι σου και να βοηθήσεις / υπάρχει ένα ωραίο διήγημα του Σλάβομιρ Μρόζεκ, στη συλλογή ‘η ζωή για αρχάριους’/ εκεί περιγράφει πώς ο άρχοντας, ασφαλής πια μέσα στον πύργο του, το περιφραγμένο κάστρο του, γνωρίζει τον πιο αναπάντεχο θάνατο – αναπάντεχο για τον ίδιο: τον προδίδει η καρδιά του (‘Ψηλά στο κάστρο’) / στη θέση της καρδιάς θα μπορούσαμε να βάλουμε οτιδήποτε άλλο / αλλά ας μην περιοριστούμε στα φυσικά αίτια / η καταστροφή μοιάζει εξίσου πιθανή – τόσο εκτός θυρών όσο και εντός / αντιδράει η Ευρώπη, όπως αντιδράμε στις συμβατικές θεραπείες: κόβουμε το πόδι ή πάλι αφαιρούμε το όργανο / διάολε: η απομόνωση όμως φτιάχνει τα νέα θεριά της – τα εκτρέφει / τα νέα θεριά αναπτύσσουν διαφορετικούς μηχανισμούς / ή έτσι νομίζουμε: θεμελιώνονται (κι αυτά) στον φόβο – όπως κι εμείς / κι ας επιμένουμε ότι παραμένουμε προσηλωμένοι στην πρόοδο και την σκέψη / δεν συμβαδίζουν / δεν είναι βέβαιο αν ήταν ποτέ οτιδήποτε άλλο εκτός από σκιές (βιβλία) / έτσι φαίνεται / μπορείς να συνεχίσεις να φωνάζεις στο παιδί ή πάλι, μπορείς να περιμένεις ώστε να ηρεμήσεις εσύ πρώτα / διασφάλισε τη ζωή του – τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό – κι έπειτα αναρωτήσου: αν το κακό (του) είναι αναστρέψιμο κι αν το κακό (του) – μήπως το κακό – είναι το δικό σου κακό, αυτό που εσύ έσπειρες με τις πράξεις σου, όλα εκείνα που (δεν) έκανες / αλλά αυτό είναι η Ευρώπη: μια φοβισμένη ξεδοντιασμένη ιδέα που καταστρέφει κι έπειτα αναρωτιέται: τι / το σφρίγος της το αποδεικνύει μόνον στην εξόντωση και την κατάκτηση / μέσα, στον κόρφο της, θεριεύει ο ίδιος φόβος και η ίδια λαχτάρα για μαγεία και για ήρωες – ταυτόχρονα / τα υλικά της ιστορίας – αυτά είναι / ο χαμένος παράδεισος

(22. ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΙΔΟΥ ΕΓΕΙΝΕΝ Ο ΑΔΑΜ ΩΣ ΕΙΣ ΕΞ ΗΜΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΓΙΝΩΣΚΕΙΝ ΤΟ ΚΑΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΗΠΩΣ ΕΚΤΕΙΝΗ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΛΑΒΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΦΑΓΗ ΚΑΙ ΖΗΣΗ ΑΙΩΝΙΩΣ )
23. ΟΘΕΝ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΞΑΠΕΣΤΕΙΛΕΝ ΑΥΤΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΗΣ ΕΔΕΜ ΔΙΑ ΝΑ ΕΡΓΑΖΗΤΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ ΕΚ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΛΗΦΘΗ
24. ΚΑΙ ΕΞΕΔΙΩΞΕ ΤΟΝ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΑΝΑΤΟΛΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΗΣ ΕΔΕΜ ΕΘΕΣΕ ΤΑ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΡΟΜΦΑΙΑΝ ΤΗΝ ΦΛΟΓΙΝΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΗΝ ΔΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΤΤΩΣΙ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Γένεσις κεφ.3 22-24

κατηγορήθηκαν οι φανατικοί πως διαπομπεύουν τον νεκρό / πώς διαπομπεύεται ο νεκρός άραγε; / μονάχα όταν τον φτύνεις ή όταν τον κτυπάς – ενώ είναι νεκρός; / όχι: εσύ διαπομπεύεσαι / και πώς να ονομάσουμε την πράξη δημοσιοποίησης φωτογραφιών των νεκρών ή της διαπόμπευσής τους; /

δεν αρκεί να πεις ότι είναι νεκρός; / δεν αρκεί η λέξη; ρώτησε αφελώς ο Άγιος / ‘κι οι λέξεις εικόνες είναι και οι εικόνες χρειάζονται λέξεις για να τις δεις’ συμπλήρωσε κι έφυγε /