Archive for the ‘grinderman’ Category

πώς θρέφεται ένα Mogwai μετά τα μεσάνυχτα;

ο πιο απλός τρόπος να μεταμορφώσεις ένα χνουδωτό αρκουδάκι σε τέρας ή να θρέψεις το ίδιο το τέρας ώστε να αποκτήσει γιγαντιαίες διαστάσεις είναι η απαγόρευση… απαγορεύοντας προσφέρεις καλές υπηρεσίες εφόσον επιτρέπεις στο τέρας να προσλάβει μια σχεδόν αγαθή προβιά (του θύματος) / αφότου βεβαίως το έχεις εκνευρίσει ή θυμώσει…

ΥΓ. η Γαλλία (αντίθετα από την Ολλανδία), διαβάζω, ανατρέχει στην ελευθερία του συναθροίζεσθαι, ώστε να επιτρέψει τη βλακώδη και ηλίθια συγκέντρωση για την προπαγάνδα της προεκλογικής εκστρατείας (κρατιέμαι από τα γέλια) ενός δικτάτορα… δεν είμαστε εδώ όμως για να κρίνουμε ποιος είναι βλάκας (προφανώς και έχουμε ήδη αποφασίσει)… ή επικίνδυνος: προφανώς είναι… ούτε είμαστε εδώ για να εκθειάσουμε και να υπενθυμίσουμε την αξία του δημοψηφίσματος ως κορυφαίας στιγμής της συμμετοχής στη δημοκρατία… θυμάστε, δεν θυμάστε; Ναι, ίσως, όχι, ναι αλλά όχι ή όχι αλλά ναι…  το θέμα ήταν: Τι είναι (ήταν) η Ευρώπη; και η απάντηση σαφής: Ένας ορίζοντας που έχασε – αν είχε ποτέ – το νόημά της (δεν χρειάστηκε ούτε δυο γενιές για αυτό)…

Βερσαλλίες ξανά… ή πώς να ζωντανέψετε τα λείψανα ξανά (σα μνήμη μέσα σε μουσείο).

Περαστικά μας

ΥΓ. απομένει να δούμε ποια θα είναι η Βαστίλλη σε αυτή τη φάρσα.

lovingvincent

ΥΓ. άγνωστη ημερομηνία διανομής (!)

charliehebdo

Socialize Finance

από εδώ

αξίζει τον κόπο κι ας είναι εκτενές το κείμενο

Ευχαριστούμε Χάρη

ας πούμε ότι η Αμερική γοητεύεται από τους αγελαδάρηδες / τώρα που το σκέφτομαι: κι εμείς από τους τσοπάνηδες / γίδια ή αγελάδες; / όλοι ανεξαιρέτως πρόβατα – ακόμη και οι μη χριστιανοί / διότι ως γνωστόν οι χριστιανοί γοητεύονται από τους βοσκούς – ούτε τσοπάνηδες ούτε αγελαδάρηδες / πες το όμορφα: ποιμένες ή μήπως (εξειδικευμένοι) διαχειριστές αγροκτήματος; / λοιπόν: πρόβατα, αγελάδες ή γίδια;

αυτό είναι (;) το ερώτημα

ΥΓ. η άλλη σκέψη ήταν ένα παιχνίδι λέξεων με φαλλοκρατικά σύμβολα

προσοχή: η λέξη ‘Αμερική’ όπως και η λέξη ‘εμείς’ ή ‘χριστιανοί’ ή ‘μη χριστιανοί’ είναι απλώς αφαίρεση ή αλλιώς, πώς μια φανταστική οντολογία (μεταφορολογία) παράγει μια πραγματικότητα (αν ήμουν ο Μπόρχες θα έπρεπε να ξαναγράψω την εγκυκλοπαίδεια των φανταστικών όντων)

υποπτεύομαι ότι αυτό ισχύει: αν τους δώσεις ελευθερία, θα στρέψουν την πλάτη τους σε σένα / μπορείς να προτάξεις την αλλοτρίωση ως αναγκαία συνθήκη της αναγνώρισης (και του εαυτού και του άλλου) ή, πιο τρυφερά, της μαθητείας, όπου ο μαθητής αφανίζεται προτού αναδυθεί (είτε ως μητροκτόνος ή πατροκτόνος είτε ως διάδοχος κτλ.) / αν όμως τους δώσεις επιλογή, όντας εσύ εγκιβωτισμένος και αυτοί εγκιβωτισμένοι στο σύστημα των νοημάτων, τότε θα σου στρέψουν την πλάτη και θα φύγουν (φυσικά η μια επιλογή θα πρέπει να είναι η απελευθέρωσή τους – έτσι θα το εκλάβουν) / κι αν τους κεντρίσεις το ενδιαφέρον; / τότε θα ψεύδεσαι – κατά κάποιον τρόπο: διότι το ενδιαφέρον οφείλει να ανασυσταθεί ως συμφέρον – αργά ή γρήγορα / ο Άγιος όμως δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν είναι προτιμότερο να ψεύδεται σε παιδιά ή σε ενήλικες / να μυθοπλάθει ή όχι – και στις δύο περιπτώσεις / εκ τους ασφαλούς; / η ασφάλεια είναι ύποπτη λέξη

στην εσπερία των βαρβάρων σκέφτονται πώς μπορούν τα παιδιά να μην κουβαλούν τσάντες / ή πώς θα μπορέσουν οι νέοι να προμηθευτούν βιβλία ή δίσκους ή να παρακολουθήσουν θέατρο ή συναυλίες / στην εσπερία των βαρβάρων σκέφτονται αλλόκοτα / ευτυχώς εμείς δεν κινδυνεύουμε: είμαστε προαιώνιες αξίες / φαντάσματα / και σαν τέτοια πορευόμαστε / άφθαρτα / αναλλοίωτα / ανύπαρκτα

την καλημέρα μου

η εξαφάνιση του δημόσιου χώρου δεν είναι μόνο σύμπτωμα της επιθετικής οικονομίας / είναι καθολικό σύμπτωμα των χρήσεών του / ο δημόσιος χώρος προεκτείνεται ως προσάρτημα του ιδιωτικού μας χώρου / κινητές συσκευές / τηλέφωνα / ταμπλέτες / ακουστικά και μουσική / αφανίζοντας αργά ή γρήγορα τον χρόνο / μετατρέποντάς τον σε ενδιάμεσους τερματικούς, αφανίζουμε και τον χώρο που ο χρόνος χρειάζεται προκειμένου να διαμορφώσει και να διαμορφωθεί / θυμάμαι πώς, όταν καιγόταν η πόλη, τον Δεκέμβρη του 08, δεν μπορούσα να ακούσω μουσική στις μετακινήσεις μου / έκτοτε δεν ακούω μουσική / κοιτάζω μόνον τους περαστικούς / και με αποστρέφονται / κι εμένα, είπε ο Άγιος και συνέχισε περπατώντας άσκοπα / σκόπιμα άσκοπα, διόρθωσε ο Κραπ / παράδοξη η αυτό-αναφορά / ας μην αδικήσω όμως: μικρές παρέες στο λιμάνι, με κιθάρα, διεκδικούν τη δημόσια χρήση – δεν είναι ιδιωτικότητα αυτό / ιδιοποίηση είναι – δεν μπορεί, θα έχει κάποια διαφορά

την καλησπέρα μας