Αρχείο για Απρίλιος, 2012

αντιπρόσωπος / εκπρόσωπος /

αντί-προσώπου — αντί πρόσωπος – είναι φανερό ότι το η έμφαση στο ‘αντί’ ακυρώνει το πρόσωπο // αποθεώνοντας το ‘αντί’ και καταρρακώνοντας το ‘πρόσωπο’ /

την ίδια τύχη έχει όμως και ο εκ-πρόσωπος / όπως η εξουσία φανερώνει την μακρινή καταγωγή της – την ουσία – εντούτοις δεν αποκαλύπτει απολύτως τίποτα περισσότερο – η εξουσία δεν είναι η έκφραση της ουσίας διότι παραμένει κενό λεκτικό σχήμα /// όπως ο εκ-πρόσωπος αποκαλύπτει την μακρινή καταγωγή του από το πρόσωπο, εντούτοις διατηρεί τη λειτουργία ενός κενού αφηρημένου ίχνους που δεν οδηγεί πουθενά – το πρόσωπο δεν εκφράζεται ποτέ/

η άρση του προσώπου παραμένει κυρίαρχη και επιβάλλεται: αν θα έπρεπε να περιγραφεί με κάποιον τρόπο μία συνισταμένη αυτή εκφράζεται σε μία έννοια μετάθεσης – διακρούς μετάθεσης // η έννοια ΔΕΝ είναι ψυχαναλυτική παρόλο που σαφώς μπορούμε να αποσπάσουμε Και μία ψυχαναλυτική ανάγνωσή της / δεν μας ενδιαφέρει όμως…

η μετάθεση είναι άρση της ίδιας της θέσης άρα κάθε δυνατής έκφρασης και δύναμης του προσώπου / δεν είναι απλά μετάθεση ευθύνης – είναι σύμπτωμα της διάρρηξης της σημασίας της συνέπειας άρα και της αιτιότητας στα ανθρώπινα πράγματα / το πρόσωπο δεν είναι πια μία άνευ όρων αρχή της πράξης του άρα των συνεπειών λόγων και έργων αλλά διαγράφεται ή αίρεται εκχωρώντας την σημασία του / η διάρρηξη του χώρου και του χρόνου διασαλεύει την έννοια της αιτιότητας άρα και της ελευθερίας – ουσιαστικά καταργεί την έννοια // παραμορφώνοντας τον χώρο και τον χρόνο επικαλούμενοι μια κακή αναλογία ανάμεσα σε μία φυσική θεωρία και την ανθρώπινη κίνηση έχουμε παραμορφώσει και την ίδια την αρχή της αιτιότητας: δεν υπάρχουν πια συνέπειες σε αυτόν τον κόσμο – οι συνέπειες αποκαλύπτονται μόνον στην οριακή εκείνη επαφή μας με το άμορφο ή φυσικό και στη σύγκρουσή μας με τα γενικά φυσικά φαινόμενα //

η εκχώρηση της σημασίας του προσώπου δεν διαφέρει σε τίποτα από την εκχώρηση μέρους της δύναμής του προκειμένου να διασφαλίσει τα ελάχιστα ή μέγιστα μίας συνύπαρξης // το αίτημα εδώ δεν είναι ο απρόσωπος ξανά θεσμός που θα ανασυγκροτήσει την κενή ισότητα ως κατεξοχήν αρχή και σχέση ΟΛΩΝ των προσώπων / δεν είναι το σύνταγμα ξανά / ούτε η έκφραση της γενικής βούλησης / όχι: είναι η έκφραση αυτή καθαυτή που έχει αρθεί απόλυτα / και οι συνέπειές της // μία αντιστροφή θα απαιτούσε την επανάκτηση του τοπικού και περιορισμένου χαρακτήρα του χώρου και του χρόνου: την οριοθέτησή του μέσα σε συνοπτικά όρια που εποπτεύουμε όλοι όσοι συμμετέχουμε – καιρός να διαλυθεί το κράτος // ο έλεγχος δεν είναι η διαφάνεια αλλά υπενθυμίζει στην σύγχρονη μορφή του – αυτή τη γιούχα στο πρόσωπο όλων των αναγνωρίσιμων εκπροσώπων και αντιπροσώπων – την ίδια κατακραυγή που γνώριζε η πουτάνα στα χωριά / το ανώνυμο πλήθος όπως και η μάζα ή ο λαός οφείλει να διαλυθεί στα μέλη του / μόνον μέσα σε αυτές τις σχέσεις θα αποκατασταθεί η αιτιότητα / πώς προστατεύεις ή πώς αποτρέπεις την αδικία; διασφαλίζοντας το κενό σχήμα, την κοινή εξ-ίσωση όλων των προσώπων ή αναλαμβάνοντας την ευθύνη της λέξης και της πράξης σου ενώπιον όχι του νόμου αλλά των προσώπων; /

η κρισιμότητα και η χρησιμότητα των εκλογών – εκ του λόγου / φυσικά: αλλά τίνος; / οι αφαιρέσεις των όρων της πολιτικής επιστήμης συναγωνίζονται τον χαρακτήρα του εμπορεύματος αποκρύπτοντας τον μυστικό χαρακτήρα τους μέσα από την σύγχυση που παράγει η κατάργηση του προσώπου // μπορείς να το πεις και υποκείμενο…

Advertisements

ανθρωπισμός

Posted: Απρίλιος 5, 2012 in Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ,

ονομάζοντας τα πράγματα είτε τα ελευθερώνεις είτε τα φυλακίζεις… μπορείς να ονομάσεις το πράγμα ‘γεγονός’ απομονώνοντάς το και ανασυγκροτώντας το ως ένα ανιστορικό παρόν που προλαμβάνει τον τρόπο που θα πρέπει να συμπεριφέρονται τα πράγματα αν αυτά πρόκειται να είναι γεγονότα… ή, αν θες να ξεμπερδέψεις οριστικά με το πράγμα, μπορείς να το ονομάσεις: ‘μία ανθρώπινη τραγωδία’, ‘ένα ανθρώπινο δράμα’…