Αρχείο για Μαρτίου, 2008

οι αναλογίες ή οι μεταφορές στη γλώσσα κάποτε σταματούν – όπως και οι εξηγήσεις… το όριο δεν είναι η κατανόηση, αν η κατανόηση είναι το πρόβλημα, τότε αρκεί μία επεξήγηση – ή μία νέα εξήγηση… η εξήγηση απλά διευκρινίζει – όπως όταν μιλάς σε ένα παιδί και προσπαθείς να επιλέξεις τρόπο ώστε η εξήγηση να αφορά την κατανοηση ενός δεοδμένου [έστω και ασαφούς] παιχνιδιού… το όριο διασαλεύεται και αποκαλύπτει τον ασαφή χαρακτήρα του ορίου – κι όχι του τρόπου που παίζουμε ή κινούμαστε – όταν η ίδια η κατανόηση διαλύεται στο σημείο εκείνο που δεν επιδέχεται πια εξηγήσεις… αν το παιχνίδι δηλαδή, το γλωσσικό παιχνίδι αμφισβητείται ή απλά κατανοούμε ότι μιλάμε πια για πολύ διαφορετικά πράγματα… όταν η γλώσσα επικαλείται τον θεσμό ή την ‘φυση’ του παιχνιδιού προκειμένου να διασφαλίσει ότι το παιχνίδι θα εξακολουθεί με τους όρους που εννοεί εν προκειμένω η γλώσσα, είναι προφανές ότι έχει ήδη τεθεί καθολικά η αμφιβολία: η αμφιβολία προσβάλλει την θεσπισμένη δυνατότητα των κινήσεων και εκθέτει τον αληθή της χαρακτήρα: την δύναμη ή την δυνατότητα: καταστρέφει την αναλογία… επικαλούμενος τον θεσμό κάθε παίκτης παραπέμπει σε μία εμμονή ενώπιον της προδιαγεγραμμένης κίνησης: δεν προβλέπεται όμως πια καμία κίνηση διότι έχει εκτροχιαστεί ή απλά διερευνά άλλες οδούς: δεν παίζει πια… αυτό είναι το όριο: κάθε επίκληση στο σύνταγμα ή τον θεσμό εκθέτει το σύνταγμα και τον θεσμό για αυτό που είναι: μία ειδική περίπτωση, μία εμπειρική περίπτωση μίας επισφαλούς ισοδυναμίας που διασφαλίζει όσα έχει θεσπίσει συγκυριακά η ιστορία… η νομιμότητα είναι θέσει: αν αποσαφηνίζεται σε ένα σχέδιο συντάγματος, τότε αναγνωρίζεται το έθος ή το έθιμο ως φυσική ιστορία και θεσπίζεται ο νόμος ως φύσει / φύση [λογική]… όταν όμως διαρρηγνύεται το έθος, τότε ο νόμος γίνεται μία οριακή περίπτωση που καταλύει την ίδια την σημασία του: καθίσταται όργανο ή εργαλείο: ως όργανο όμως ο νόμος ανασυγκροτεί την επίφαση ή μία φαύλη διαλεκτική κίνηση που επιβάλλει την πλάνη στην θέση της σκέψης… κι αυτό διότι επιμένει σε μία μονοσήμαντη ανάγνωση των κινήσεων – ακινητοποιείται: συντηρεί απλά  μέσα στην αδράνεια υπενθυμίζοντας διαρκώς ότι οι νόμιμες κινήσεις εξαντλούνται στν φαύλο θεσμό: η σύγκρουση όμως είναι μία ασύμμετρη κίνηση που εκθέτει ξανά την μόνη αλήθεια: την δυνατότητα, την δύναμη… όταν η μόνη επεξήγηση είναι μία δήλωση της μορφής: ‘έτσι παίζεται το παιχνίδι’ κι αυτό στη θέση των παραδειγμάτων μέσα στο παιχνίδι που υποδεικνύουν τις κινήσεις δίχως να θέτουν εν αμφιβόλω το παιχνιδι, τότε κατανοώ ότι το παιχνίδι ή τα όριά του είναι υπό αίρεση… όποιος δεν το κατανοεί αυτό, δεν κατανοεί τίποτα… όντας υπό αίρεση το παιχνίδι θα αποσυντεθεί σε μία σύγκρουση που θα διαπραγματευτεί [βίαια ή όχι] τα όρια ξανά, τις σημασίες και τους κανόνες: αυτονομία… κι αυτό προκειμένου να πραγματευτεί ξανά κάτι (μία σημασία)…

δεν ειναι πάντοτε βέβαιο ότι γνωρίζουμε περί τίνος ομιλούμε όταν μιλάμε… ούτε καν ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα – μάλλον πόσο όταν το πράγμα διαλύεται στις απόψεις του: όταν το πράγμα διαλύεται στις απόψεις του το μόνο βέβαιο είναι ότι το πράγμα έχει τεθεί ως πρόβλημα κι αυτό καθιστά το όριο ασαφές ή δυσδιάκριτο… δεν εκτιμώ τις απόψεις: οι όψεις ή οι μορφές με ενδιαφέρουν διότι η όψη ή η μορφή υποδεικνύει το όριο που κατασκευάζει – όχι η άποψη… και οι όψεις ή οι μορφές προϋποθέτουν κατεργασία: θρυμμάτιση και επεξεργασία: εδώ αποκαλύπτεται η δύναμη: ο πρωτέας – κι οχι απλά ο θησέας φίλε εξόριστε… μία [νέα] μορφή [ζωής] – αδύνατο[;]: δν ενώνουμε απλά σημεία: περιγράφουμε (όπως την περίμετρο του κύκλου) μία άλλη χώρα ή έναν άλλο τόπο…

ΥΓ. εγώ, ο εαυτός μου και οι αναρίθμητες περσόνες έχουμε συστήσει οργάνωση – ή μήπως απαιτείται η φυσική παρουσία άλλων σωμάτων και δεν αρκεί η διασκεδασμένη πολλoπλά και παραλλήλως μονολογούσα προστωικότητα; krapp

Advertisements