Archive for the ‘ad infinitum’ Category

φαίνεται να έχουμε πολύ μίσος και πολύ δίκαιο – μίσος για το δίκαιο που δεν μας αναγνωρίζεται… με αυτούς τους όρους – όπου τα άκρα (και όχι μόνο) απλά μισούνε αναιρώντας κάθε άλλη δυνατότητα – δεν καταλαβαίνουμε γιατί περιμένουμε περισσότερα ή και λιγότερα από έναν άνθρωπο που είναι πρωθυπουργός – και ντρεπόμαστε που το λέμε: σχεδόν συνομήλικος – αλλά όπως και τα άκρα έχει γαλουχηθεί με την πεποίθηση του δικαίου (του / των / κτλ.)… σπάθα προκρούστειος η πεποίθηση αυτή…

Advertisements

μην έχοντας έννοιες για τα πράγματα (δεν θα πω λέξεις) τα πράγματα δεν ριζώνουν πουθενά – μένουν μετέωρα… αιωρούνται ως εντυπώσεις / τίποτα: μέχρι εκεί: εντυπώσεις που ελπίζεις ότι θα ξεθωριάσουν… η μνήμη δεν είναι παραπονεμένα λόγια, ένα αφελές αστόχαστο θυμικό που δεν είναι βέβαιο γιατί ή είναι βέβαιο ότι είναι απλά θύμα… τίποτα / όταν όμως χρησιμοποιείς τις λέξεις με έναν τρόπο τότε ορίζεις και το αντικείμενο – διάολε: δεν μπορείς να λες ‘σύνταγμα’ και να εννοείς οτιδήποτε ή πάλι ‘ευθύνη’ και να συνεχίζεις όπως πριν ή ίσως: ‘νόμος’ και να σκέφτεσαι λεπτομέρειες – διάολε: είναι συστατικές έννοιες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας / συστατικές / δηλαδή ιδρύουν μια κοινοβουλευτική δημοκρατία / λεπτομέρειες θα πεις / όχι: όροι εκ των ουκ άνευ θα πω εγώ / γιατί; / διότι αν δεν εννοείς ό,τι εννοεί η πολιτική επιστήμη με τους όρους αυτούς τότε, ακόμη και εκλεγμένος πρωθυπουργός να είσαι, δεν έχεις καμία έννοια περί των πραγμάτων στον δημόσιο βίο που ονομάζουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία / είναι σοβαρό: μπορείς να διαφωνήσεις με το πολίτευμα / μπορείς / αλλά άπαξ και ενσωματωθείς θα πρέπει να παίξεις το παιχνίδι με κάποιους βασικούς όρους / όχι τους όρους του / βασικοί όροι ή κανόνες σημαίνει σκελετός / σκαρίφημα / θεμέλιο / πες το όπως θες: είναι οι πυλώνες πάνω στους οποίους παίζεις / η γη που πατάς / τόσο απλά / αλλά εδώ οι άνθρωποι, συνηθισμένοι στην απλοποίηση της γλώσσας, έχουν αφαιρέσει κάθε έννοια από τις λέξεις / ο νομιναλισμός αυτός δεν είναι φιλοσοφικός: είναι απλά μοντέρνος ή μετά-μοντέρνος ή πρωτόγονος / δίχως μνήμη / η μνήμη δεν είναι οι στιγμές και οι φωτογραφίες, οι εντυπώσεις, τα πράγματα που βλέπεις στις ειδήσεις / η μνήμη είναι οι ρίζες των λέξεων / όχι των παραπόνων / η έκπτωση της γλώσσας είναι η διάλυση της έννοιας / πότε φτάσαμε να υπερασπιζόμαστε την έννοια; / αλλά μοιάζει αυτονόητο: Παραιτήσου / δεν είναι λαϊκή συνέλευση εδώ: αν ήταν θα σε είχανε λιντσάρει, κι εσένα και τον υπουργό σου / αναφέρομαι στη λαϊκή συνέλευση διότι αυτή είναι η έννοια περί δημοκρατίας ή συμμετοχής ή ακτιβισμού που κομίζεις / το κοινό αισθητήριο (σαν πρακτική ή έθος / sensus communis) όμως της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν επιτρέπει στην πρακτική του λαϊκές συνελεύσεις / τυχεροί είστε διότι με τους όρους που θέλετε να παίξετε θα είχατε άλλη μοίρα αν παιζόταν το παιχνίδι έτσι όπως θέλατε ή καλύτερα, λέγατε εσείς / ούτε καν αυτό δεν θελήσατε: την ανατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας υπέρ της άμεσης ή όπως αλλιώς σκατά θέλετε να ονομάσετε το έκτρωμά σας

ο Άγιος δεν έχει κέφια / τα παιδιά, λέει, πρέπει να μάθουν να βλέπουν / ‘αλλά τι;’ / κανένας δεν βλέπει επειδή έχει μάτια / ξαναλέει / τα μάτια είναι άχρηστα / το πολύ – πολύ σε βοηθούν να μην σκουντουφλάς / αλλά κι αυτό ακόμη πρέπει το σώμα το μάθει πρώτα / ‘και τι να βλέπουν;’ / τίποτα / περνώντας από τη σωματική στη γλωσσική τοπολογία / γραμματική ή ορίζοντες / κανένα μάτι δεν μπορεί ποτέ να δει την ομορφιά αν δεν νιώσει πρώτα / το σύνολο γίνεται τοπίο μόνον υπό τον όρο του βλέμματος / όχι του οφθαλμού / αλλά του βλέμματος που έχει μάθει να κοιτάζει / ‘τι;’ / δεν είναι αυτονόητο ότι βλέπεις / συχνά μάλιστα εμμένοντας στο μάτι ως φυσικό όργανο υπονομεύεις κάθε δυνατότητα να δεις / ‘έστω… πώς θα διδάξεις σε ένα παιδί να βλέπει δίχως να προκαταλάβεις το βλέμμα του;’ / ο Άγιος σώπασε / πρώτα μαθαίνεις και μετά αποδομείς / αλλά μαθαίνεις… ή όχι; / ‘και πώς μαθαίνει κανείς αλήθεια;’ / ίσως όχι πάντα δείχνοντας / ο Άγιος έφυγε αμίλητος

ίσως η μεταφορά της ανατομίας να ταιριάζει – ακόμη – στο ζώο αυτό: ψάχνει / διαλύει / αποσυναρμολογεί / συναρμολογεί ξανά / δεν καταφέρνει να μιμηθεί τη ζωή / αλλά μπορεί και φτιάχνει εργαλεία / περιβάλλοντα ή γεωγραφίες / στο διάβα του αυτό το ζώο έχει διαλύσει κάθε σύναψη και σχέση προκειμένου να κατανοήσει και όταν κατανοεί αυτό που κατανοεί είναι ότι δεν μπορεί ακόμη να μιμηθεί τη φύση σε όλο το εύρος της: να φτιάξει ζωή / μιμείται τη ζωή ή τη φύση (κάνει τέχνη) / σαν το παιδί του Ηράκλειτου συναρμολογεί δοκιμαστικά κόσμους  και παίζει / το βλέπουμε στα νήπια που διαλύουν, χρησιμοποιούν, καταστρέφουν: είναι ένας τρόπος να κατανοήσουν / μέχρι να είναι πολύ αργά ή να αναφωνήσουμε: μια ιδιοφυΐα /

την καλησπέρα μας

είναι σαφές πως είμαστε μια φασιστική ή φασίζουσα κοινωνία… που ισχυροποιείται μέσα από το πλήθος της… η διαφορετική γνώμη είναι πρόκληση / προσωπική επίθεση / η άποψη που δεν μας βρίσκει σύμφωνους γραφική ή επικίνδυνη / είμαστε καταδικασμένοι να επιβεβαιώνουμε ένα ύπουλο εθνικό αφήγημα / ευτυχώς δεν έχουμε ακόμη τη δύναμη των όπλων / η ημέρα μνήμης / σαν το Ολοκαύτωμα: μόνον μίσος σπέρνει / καμία συμφιλίωση / χαμένες παρτίδες για όλους μας / γιατί; / δεν υπάρχει εξήγηση / είναι η αυτοκατάφασή μας / τίποτα άλλο / είναι υπαρκτική κατηγορία: έτσι είμαστε διότι αν δεν ήμασταν έτσι θα είχαμε αφανιστεί / ζούμε μέσα σε ένα δωμάτιο αντήχησης όπου κάθε άλλη φωνή ενισχύει τη δική μας – ούτως ή άλλως τη δική μας ακούμε μόνον / φασίστες – τίποτα άλλο… άνθρωποι που έχουν δίκιο με κάθε κόστος… νομοσταγείς…

την καληνύχτα μας στην απύθμενη βλακεία (των άλλων βεβαίως – βεβαίως)

[διαστροφή να φυλλομετρεί τους Πρωταγωνιστές / ας είναι / εδώ: Μάης 68] / το επιχείρημα ασαφές: «Επειδή σημαίνουσες προσωπικότητες που συμμετείχαν στον Μάη του 68 ή επιδοκίμασαν τον Μάη, παραδέχτηκαν ή ανέχτηκαν φαινόμενα παιδοφιλίας  έπεται ότι ο Μάης του 68 απέτυχε» / απέτυχε πώς; / ηθικά; / ας πούμε ηθικά / ούτως ή άλλως η φοιτητική πλευρά ήταν ανήθικη – με κάθε δυνατή έννοια και κάθε δυνατό προσδιορισμό του πράγματος, εφόσον η ηθική ταυτίστηκε με την αστική ηθική της εποχής με αιχμή την σεξουαλική ελευθερία / πώς αποτυγχάνει όμως κάτι; / όταν διαψεύδεται; / αυτοακυρώνεται; / ψεύδεται; / πώς; / οι απεργίες έληξαν – εκεί που κρίθηκε η εξέγερση ήταν στην ικανοποίηση των υλικών συνθηκών και αναγκών των εργατών και όχι στα συνθήματα των φοιτητών και στις καταλήψεις τους – και η κανονικότητα επανήλθε / η σύνδεση όμως της παιδοφιλίας με το μέτρο επιτυχίας ή αποτυχίας ενός πράγματος; / απαξιώνεται – αν έχει κάποια αξία – μια ιδέα – αν ήταν ιδέα – επειδή ορισμένες πλευρές της έκφρασής της ήταν και είναι αδιανόητες / η σεξουαλική ελευθερία είναι αδιανόητη για έναν οργανισμό που βιολογικά είναι ανώριμος για σεξουαλική έκφραση – είναι σαφές αυτό νομίζω / θα θέλαμε να αντικρούσουμε: να αναφερθούμε στο μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου και των ηθών της εποχής του / αλλά είπαμε… όχι (πονηρά βεβαίως το γράφουμε) / είπαμε να αναφερθούμε στην σύγχρονη μη εξεγερμένη πραγματικότητα που ανωριμάζει σεξουαλικά τα παιδιά προωθώντας και προβάλλοντας την εμπορική εικόνα  μιας εκδοχής της σεξουαλικότητας των ενηλίκων σε ηλικίες που είναι ανώριμες για να διαχειριστούν τη σεξουαλικότητα διότι απλά: δεν είναι βιολογικά έτοιμα τα σώματά τους / αλλά είπαμε όχι… (μόλις το ξαναγράψαμε όμως) / άρα τι: είναι συλλήβδην απορριπτέο το ελληνικό πνεύμα ή ο συγχρόνως καπιταλισμός ή οι σύγχρονες δημοκρατίες που ανέχονται όσα ανέχονται; /

ΥΓ. θα μπορούσαμε να σκεφτούμε αν απαξιώνεται ένα έργο τέχνης, μια σκέψη, μια ιδέα κτλ. στην περίπτωση που η έκφρασή της είναι ή κρίνεται ανήθικη, ανεπαρκής ή επικίνδυνη ή πάλι στην περίπτωση που ο δημιουργός είναι ή κρίνεται ως ανάξιος λόγω πράξεων ή του τρόπου της ζωής του (πολλά παραδείγματα με πιο πρόσφατο τη σημασία του Μαρξ μετά την διάλυση του κομουνισμού)… ίσως… ίσως το έργο θα πρέπει να αντανακλά το ήθος ή το αγαθό… ίσως και όχι…

ΥΓ. πονηρό το δίλημμα: Αν κάποιος αισθανθεί ανάγκη να υπερασπιστεί τον Μάη του 68 – μετά από το συγκεκριμένο αυτό άρθρο – τότε τι; δεν απορρίπτει την παιδοφιλία; κλασικό δίλημμα: «πότε σταμάτησες να δέρνεις τη γυναίκα σου;» – το δίλημμα σε εξαναγκάζει, αν αποφασίσεις να απαντήσεις, να παραδεχτείς ότι όντως έδερνες τη γυναίκα σου, εκτός κι αν απορρίψεις συλλήβδην το δίλημμα…  άρα και την προκείμενή του… όπως όλες οι ιδέες ο Μάης του 68 ούτε πέτυχε ούτε απέτυχε…

καλημέρα

βρες τον και εξήγησέ του το εσύ – αν μπορέσεις να ξεπεζέψεις… ή απλά άλλαξε τον τίτλο από το άρθρο σου… και ξανά: ξεπέζεψε όποτε μπορέσεις…

http://www.protagon.gr

ΥΓ. αν ο τίτλος δεν είναι δική σου επιλογή ζητώ εν μέρη συγγνώμη…

μα δεν θα πρέπει να έχεις απαιτήσεις από τους ανθρώπους; / από τον εαυτό σου… / και από τους ανθρώπους / τι είδους απαιτήσεις; / να μιλάνε όταν θέλουν κάτι ή πάλι: να συνδέουν δύο πράγματα ή να προσπαθούν να παρακολουθούν μια συζήτηση / όχι πάντα, δεν έχει πλάκα / έστω: όχι πάντα / δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν; / μα προσπαθούν… πάντα προσπαθούν… προφανώς: δεν προσπαθούν για αυτά που θες εσύ… / ναι… συγγνώμη… μάλλον έχεις δίκιο – είπε ο Άγιος και χάθηκε ανάμεσα στα πτώματα

σκεφτόμουν ότι παρακμή / στην αρχή υπέθεσα ότι η παρακμή σχετίζεται με την απαξίωση / μετά σκέφτηκα καλύτερα: η παρακμή σχετίζεται με την απομόρφωση / η απομόρφωση θυμίζει την πρωταρχική έννοια του νερού: συμπαγές, διαπερατό αλλά άσχημο – άμορφο / όταν εκλείπει η μορφή ή η τελετουργία ως μορφή εκλείπει και το περιεχόμενο / στρουκτουραλίζει η στρουκτουροκάμηλος; / στρουκτοκάμηλος / ενδεχομένως / πασχίζει να διαμορφώσει το άμορφο / όχι αρχέτυπο / απλά: άμορφο / διαλεκτικότερη του διαλέκτη / παρακμή / η αποσάθρωση της τελετουργίας / η πίστη εκλείπει επειδή εκλείπει το τελετουργικό / η μορφή / η μορφή είναι το συγκεκριμένο και η αναφορά / κάθε μορφή έχει ρωγμές και κάθε άμορφη έχει ακίδες πάνω στις οποίες σκαλώνουν τα πτώματα οικοδομώντας τελετουργικά / παρακμή; / είπε ο Άγιος σχεδόν νηφάλια και χάθηκε στην πορτοκαλί απόχρωση της σκόνης του Αγίου

παρατηρώντας τον τρόπο που η κυρίαρχη αφήγηση – μέσα ενημέρωσης αλλά και άνθρωποι που ανταλλάσσουμε κουβέντες – αντιδρά απέναντι στην επικαιρότητα (τη διεθνή κυρίως: ονοματολογία Σκόπα/Μακεδονία και Τουρκία): η αφήγηση είναι σχεδόν αφελής / από τη μια είμαστε διαρκώς ενώπιον μιας διεθνούς συνωμοσίας με προφανή στόχο το έθνος και από την άλλη ενώπιον των αυτονόητων και αδιαμφισβήτητων- ελέω θεού – δικαιωμάτων μας / η κριτική αντιμετωπίζεται ως προσωπική επίθεση / η άλλη άποψη ως επικίνδυνη / κι εγώ συχνά έτσι αντιδράω… δεν είναι η οικονομική κρίση / είναι μια συλλογική παραφροσύνη: επειδή λέει το άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας / περαστικά…