Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2015

 

http://www.sigur-ros.co.uk/

Advertisements

stats0004

το παραπάνω γράφημα είναι από το Βήμα ‘Ανάπτυξη’ και αποτυπώνει σε μια σαφή παράσταση, όπως θα έλεγε ο Λουδοβίκος του οίκου των Wittgenstein, την εξέλιξη του δημόσιου χρέους σε σχέση με το ιδιωτικό… προτού αναζητήσουμε την (όποια) πληροφορία ας εξετάσουμε τις εντυπώσεις που δημιουργεί το (αθέατο) σχόλιο (της σύνταξης)… το δημόσιο χρέος εμφανίζει μια (σχετικά) σταθερά ανοδική πορεία, η οποία μετά την κρίση εκτινάσσεται… το ιδιωτικό χρέος, στον αντίποδα, εμφανίζεται σε μια πιο ομαλή πορεία… ανοδική έως και την κρίση και σταδιακά αποκλιμακούμενη μετά την κρίση… παρατηρούμε το δημόσιο χρέος τοποθετημένο σε περίοπτη σαφή θέση (αριστερά επάνω) ενώ το ιδιωτικό χρέος σε μεγάλη απόσταση (αριστερά κάτω)… τι εντύπωση έχει προκαλέσει η συνοπτική μας παράσταση, το γράφημα;

το δημόσιο χρέος εμφανίζεται πραγματικά σε δυσθεώρατα ύψη σε σχέση με το ιδιωτικό… έτσι δικαιώνεται και ο τίτλος του άρθρου «Βόμβα» αναφέρει κρατικών χρεών μπλα μπλα απειλεί τον κόσμο…

ακόμη κι αν δεν επιχειρήσουμε να σχολιάσουμε με τη σειρά μας το γεγονός ότι η κρίση επιφύλαξε μια ενδιαφέρουσα μετακύληση του ιδιωτικού χρέους (τράπεζες / χρηματοπιστωτικά) στο δημόσιο (στους πολίτες και τη φορολογία) – μόλις σχολιάσαμε – η οποία συμπίπτει με την ‘εκτίναξη’ του δημόσιου χρέους και τη μάλλον σταθερή πορεία του ιδιωτικού, μπορούμε να δούμε τους αριθμούς: ενώ το γράφημα τοποθετεί το δημόσιο χρέος στην οροφή του άξονα Y (οροφή 160) και το ιδιωτικό χρέος στη βάση σχεδόν του ίδιου άξονα (110 περίπου) για το έτος 2014 (άξονας Χ) εντούτοις ο αριθμός που αντιστοιχεί στο δημόσιο χρέος είναι το 104 (κάτω από τη βάση) ενώ του ιδιωτικού χρέους (156)…

ψιλά τα γράμματα θα μου πείτε… το γράφημα εξάλλου ήταν σαφέστατο… οι εντυπώσεις κερδήθηκαν… και η Βενεζουέλα κατέρρευσε λόγω κρατικοποιήσεων – αυτά τα βαρετά της Κυριακής…

την καλησπέρα μας

 

έχουν το δικό τους ενδιαφέρον οι ηγεμονικές μεταφορές, τα σχήματα μέσα από τα οποία φτιάχνουμε την εικόνα αφηρημένων εννοιών… αυτό εξ ορισμού ενέχει τον κίνδυνο μιας υφαρπαγής: συγχέουμε την εικόνα ή τη μεταφορά με την ίδια την έννοια (ας μην πω ‘πράγμα’)… με αυτόν τον τρόπο ορθώνονται τρομακτικές μάχες γύρω από φαντάσματα – ίσως επειδή δεν προσέξαμε αρκετά τις μεταφορές που χρησιμοποιήσαμε… η μυθολογία, που έλεγε και ο Wittgenstein, κάθε εποχής σχηματίζει το ανάγλυφο της όχθης ποταμών… αυτή η όχθη στα λίγα χρόνια που ζούμε μοιάζει αμετακίνητη… αλλά είναι; προφανώς όχι… η μυθολογία δεν προϋποθέτει τέρατα ή νύμφες… συχνά υπεραρκεί η εικόνα μιας μηχανής, ενός υπολογιστή, ενός νοικοκυριού (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ενός συμβολαίου, ούτως ώστε να πειστούμε ότι μιλούμε περί χειροπιαστών πραγμάτων… αυτά είναι και τα πιο τρομακτικά: τα χειροπιαστά…