Αρχείο για Μαρτίου, 2015

http://thesilenceofawhisper.bandcamp.com/album/dream-distortion

πώς χρησιμοποιείς (λογικά;) επιχειρήματα απέναντι σε παιδιά; πώς; όταν είναι σαφές ότι η έννοια ενός συλλογισμού παραμένει μια έννοια που διαμορφώνεται και, φευ, κατακτάται, όπως τόσες άλλες… δεν είναι αυτονόητο ότι κατακτάται η έννοια / μια δυνατότητα είναι, η οποία μπορεί κάλλιστα να παραμείνει ανενεργή / όπως και συχνά παραμένει… ποιο είναι το παράδειγμα εν προκειμένω; θα διακινδυνεύσω να μιλήσω για έναν ‘αναλογικό’ συλλογισμό, όπου το παιδί εκτίθεται σε ένα υπόδειγμα, μια παραδειγματική εφαρμογή ενός απλού συλλογισμού, και στη συνέχεια καλείται να κατανοήσει και να εφαρμόσει… αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια: Περιγράφεις τι ισχύει, περιγράφεις στη συνέχεια τι ισχύει για σένα και αναρωτιέσαι για ποιον λόγο θα πρέπει να ισχύσουν τα ίδια για εσένα και για το παιδί ή για ποιον λόγο θα πρέπει να ισχύσουν διαφορετικά πράγματα… το σχήμα συνοψίζεται περίπου ως εξής: ‘όπως… έτσι και…’ ή πάλι ‘εγώ… διότι…’ / τίποτα δεν είναι αυτονόητο: θα πρέπει να προσπαθήσεις να ανακαλύψεις τη διάλεκτο ΚΑΘΕ παιδιού και περίπτωσης… ειδάλλως νουθετείς, πατρονάρεις ή, εν πάση περιπτώσει, γενικεύεις… επικίνδυνα όμως / στην πρωινή προσευχή της Λένης η διευθύντρια μιλάει για τον σχολικό εκφοβισμό… το επιχείρημα ασαφές – έως και ανύπαρκτο… ανάμεσα σε απειλές για τιμωρίες των ‘νταήδων’ (εγώ πάντως θρέφομαι από τις απαγορεύσεις και τις απειλές και δεν θεωρώ τον εαυτό μου τίποτα άλλο παρά δυνάμει ‘νταή’) ή παραινέσεις (ορθές) για ενημέρωση ενός ενήλικα σε περίπτωση σχολικού εκφοβισμού (προσπερνάω το γεγονός ότι η διευθύντρια προχωρεί τις παρεμβάσεις έως και το γραφείο της, όπου προφανώς διαδραματίζεται ο συνετισμός ή η τιμωρία (χρόνια φυλακών και εγκλεισμών δεν έχουν πάντως κατορθώσει να σταματήσουν, ούτε καν να αποτρέψουν, πόσο μάλλον να συνετίσουν))… η κορωνίδα της πεφωτισμένης παρέμβασης της ελέω θεού τιμωρού είναι η υπενθύμιση ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση έχει απαγορεύσει τον εκφοβισμό… και κάπου εδώ αδυνατώ να συνεχίσω να γράφω…

 

http://esbenandthewitch.bandcamp.com/

 

http://esbenandthewitch.co.uk/

 

η ταινία Boyhood τελειώνει με την κρίση της μητέρας, η οποία όντας η μόνη υπεύθυνη για την ανατροφή των παιδιών της, ευθύνη ΚΑΙ ενός πατέρα, ο οποίος επέλεξε να αναλάβει τον ρόλο του εξωτικού φίλου, αυτή λοιπόν η μητέρα αισθάνεται το κενό μιας ζωής πληρέστατης και δύσκολης, αλλά (ξε)περασμένης… είναι μόνη και οι επιλογές της: Πικρόχολα ή της πουτάνας ή του τάφου… στον αντίποδα ο πατέρας παύει να είναι εξωτικός, επαναστατημένος, και φτιάχνει τη δική του οικογένεια, τη δεύτερη… βγάζει τα μαύρα του ρούχα και πουλάει το αυτοκίνητό του για ένα οικογεναιακό… αφήνει μουστάκι… η αλήθεια είναι όμως ότι αυτός εξακολουθεί και κρύβεται: παριστάνει τον χριστιανό ενώ δεν είναι, παριστάνει τον οικογενειάρχη ενώ πικρόχολα σχολιάζει το γεγονός ότι ο φίλος του παραμένει σε μπάντα και παίζει… αλλά δεν είναι ο πατέρας το θέμα… ούτε η μητέρα το θέμα (όχι σε αυτήν την ανάρτηση)… ούτε καν τα παιδιά τα οποία έχουν ανατραφεί, παρόλες τις δυσκολίες, εξαιρετικά καλά (εννοώ με κρίση και εφόδια να πολεμήσουνε)… το θέμα είναι οι λέξεις: ρωτάει ο μικρός τον πατέρα, απόφοιτος πια από το σχολείο, προτού αναχωρήσει για το πανεπιστήμιο, ‘ποιο το νόημα σε όλα αυτά;’… ένας νέος που αργοσέρνει τις λέξεις του και μιλάει χαμηλόφωνα… ο πατέρας δεν έχει απάντηση… σωπαίνει.. για την ακρίβεια: ράβει το στόμα του με μια χειρονομία – έκκληση συγχώρεσης; επίγνωση: έστω και τώρα ότι τα σκάτωσε… έχει ήδη ευχαριστήσει τη μητέρα των παιδιών για την σπουδαία ανατροφή τους… mea culpa; αλλά δεν είναι αυτό το θέμα (αν και αυτό είναι ακριβώς το θέμα: η ζωή των ανθρώπων)…

 

αυτή είναι η κορύφωση, οι λέξεις και το (χαμένο ή επιζητούμενο) νόημα… η γλώσσα σαν ρούχο ξεκόλλησε από τη σημασία και περιφέρεται σαν σκιά, άρα δίχως όγκο και σημασία… περιφέρεται άσκοπη και κενή (σαν τη μεταφυσική ένα πράγμα)… κι αυτό μέσα σε ζωές που αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες… ίσως η αποκόλληση της γλώσσας από τη σημασία να αποτελεί τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων – και συχνά του εαυτού… αυτή η δεύτερη αντανάκλαση της γλώσσας στα όριά της, άρα έξω από τη σημασία της, ξεδιπλώνεται ως αντίλαλος, ηχώ… ακούς, αλλά δεν γνωρίζεις την κατεύθυνση ούτε των τοιχωμάτων ούτε και της εξόδου… πώς μπορεί να πληρώσει ξανά αυτό το κενό ρούχο; η τελευταία σκηνή παραπέμπει ευθέως στην σιωπή και τον τρόπο που γεμίζει, αυτή η συνειδητή σιωπή, με όλο τον πόνο της αντήχησης του εαυτού, τη γλώσσα… την καταλαμβάνει, σα να πληροί με περιεχόμενο το ρούχο.. μες τη σιωπή οι λέξεις είναι περιττές – όχι ανούσιες… διότι και αυτή ακόμη η σιωπή στην αντήχησή της είναι ΛΕΞΗ… απλά είναι ΛΕΞΗ που έχει ανακτήσει το σώμα της… δεν είναι ούτε η στιγμή που μας αρπάζει ούτε και το αντίστροφο… είναι τα διστακτικά βλέμματα που ακροβατούν πάνω στη γλώσσα και την απουσία της… εκείνο το χαμόγελο της αμηχανίας… μια ισόρροπη θέση που εκκρεμεί… εκκρεμότητες…

 

εκκρεμότητες μιας ζωής