Αρχείο για Απρίλιος, 2011

«Ο τρόπος για παράδειγμα που έφταναν σε έκσταση μέσα από έναν επαναλαμβανόμενο ρυθμό, σε διαρκή επιτάχυνση. Λειτουργούσε μοναδικά τόσο η κορύφωση του ρυθμού, όσο και η εκτόνωσή του, που έπαιρνε τον χαρακτήρα πένθους» Θεόδωρος Τερζόπουλος με αναφορά στην παράσταση του Θεάτρου Άττις στην Κολομβία για τον θεό Γιουπαραρί με συμμετοχή ντόπιων ηθοποιών και σαμάνων (ο Διόνυσος του προκολμβιανού κόσμου) (Συνέντευξη στο Βημα Μαγαζίνο, 17 Απρ 2011, τ.548)

/στην συνέχεια ο κύριος Τ αναφέρεται σε μία θλίψη, οντολογική θλίψη / η αναφορά είναι δύσκολη διότι το πένθος συνοψίζει όλες τις μεταστροφές, την εσωστρέφεια, την επιχωμάτωση, την οριακή εκείνη γραμμή πριν την θραύση, την θραύση, την διάρρηξη, την έκρηξη, την διασπορά, την εκτόνωση, το λαχάνιασμα, το κενό / η θλίψη, αντίθετα, είναι μια ευθεία γραμμή με ελάχιστες διακυμάνσεις / η θλίψη δεν εκτίθεται αμέσως – συχνά λειτουργεί διαβρωτικά / ακυρωτικά / υποφώσκει / αυτό / οι αναφορές υπενθυμίζουν την χορευτική σκηνή της δεκαετίας του 90 αλλά για κάποιον λόγο, προδίδουν μία καλή σύνοψη της ποστ μουσικής / η θλίψη συγγενεύει με την μελαγχολία / αδιακύμαντη / το πένθος όχι: το πένθος είναι ανεστραμμένη η έκσταση – εκεί όλα ξεχύνονται: όλα μαζί μέχρις ότου αδειάσει / εκεί θα κριθεί αν εξακολουθήσει ως πένθος ή θα γίνει συνείδηση: θλίψη

Εγκώμιο φιλοσοφίας

Posted: Απρίλιος 15, 2011 in Χωρίς κατηγορία

……………………………………………………………………….\…………………../………………………………………\………………………….\………………………….\……………………………………………….\\\……………………….\………………….\……………………………………….\\\\\\\\\\\……( ) ……………../…………………../………………………………………………..\\……………………………………/ / / …………….. /……………….. / / / /////////////////////////////////////////////////////

γιατι φαίνονται πια οι κατηγορίες που προσεγγίζεται η κρίση / ‘κρίση’ / παρωχημένες; ρωτάει ο Άγιος / επειδή δεν μπορείς να σκεφτείς διαφορετικές / και ποια η διαφορά που προϋποθέτει την διάρρηξη του ΟΜΟΙΟΥ; λέει ο Άγιος / το ίδιο το ΟΜΟΙΟ / η πολλαπλότητα διασφαλίζει την διάνοιξη και την διάρρηξη / η πολλαπλότητα διασφαλίζει ότι το ΟΜΟΙΟ και η ΔΙΑΦΟΡΑ υποτάσσονται – ίσως λέει ο Άγιος / πώς η διαφορά όμως όταν το ΟΜΟΙΟ δεν αναπνέει; / όταν δεν είναι τίποτα παρά μόνον ένα ζωντανό νεκρό μόρφωμα που απλά παρασιτεί αιμόδιψο; αναπαράγεται τρώγοντας ζωή; / αυτό είναι και η ζωή λέει ο Άγιος: στην υπερβολή το ανόργανο είναι οργανικό / στην υπερβολή το οργανικό είναι συνείδηση / στην υπερβολή η συνείδηση είναι καρκίνος / στην υπερβολή ο καρκίνος; / ο Άγιος δεν απαντάει / υπάρχουν δύο τρόποι να σκεφτεί κανένας το συγκεκριμένο (το καθέκαστο): ο ένας είναι εγκιβωτίζοντάς το / ο άλλος είναι στην τριβή του / η πολλαπλότητα μάλλον προκρίνει την τριβή / εκεί που δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί ως ΕΝΝΟΙΑ αυτό που ούτως ή άλλως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΝΟΙΑ: η σχέση / είναι διαφορετική η πρόταση: η έννοια της σχέσης από την πρόταση – η σχέση είναι… / μία δοκιμή είναι με όρους σχιζοφρένειας (φιλοσοφική κατηγορία) / μια άλλη δοκιμή είναι αυτή η πρακτική διάκριση μεταξύ ακοινώνητων σφαιρών στην ύπαρξη (Απελ): ο μαρξιστής ή αριστερός (σικ) ρήτορας στη δημόσια σφαίρα // ηδονιστής στην ιδιωτική σφαίρα /// ένθεος ή αγνωστικιστής στην πίστη //// διάλυση όλων των μύθων ενώπιον της επιστήμης και ταυτόχρονη υπονομή της επιστήμης ενώπιον ενός απολεσθέντα μύθου / ο Άγιος είναι νεκρός – χρόνια τώρα: πώς συμβιβάζεται ο μύθος με το αίτημα της διάλυσης του μύθου; – ποια φαυλότητα υποκρύπτει αυτή η διαλεκτική ή καλύτερα: ποιο σχίσμα και σε ποιο επίπεδο / ο Άγιος όμως ακούγεται: η κρίση ως ΚΡΙΣΗ / αυτό που απομένει είναι το υποκείμενο της κριτικής και ο Άγιος υποπτεύεται ότι το υποκείμενο της κριτικής (το υποκείμενο δηλαδή που αναλαμβάνει κριτική) είναι παριάς / νομάδας… ο Άγιος έχει αναφέρει ξανά: η αφαίρεση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη στην πολιτική – στα δικά μας τα μέρη όμως η αφαίρεση είναι η ζωή (φιλοσοφία) διότι οι κατηγορίες μας είναι ταυτολογικές: για αυτό και δεν είμαστε σε θέση να σκεφτούμε την κρίση παρά μόνον ως κρίση (πρόταση ή απλά: γλώσσα – όσοι προτρέχουν: ναι υπάρχει κατηγορική διαφορά στη χρήση των εννοιών που ο Άγιος απλά απορρίπτει) / ο Άγιος ξαναδιαβάζει την κριτική της κριτικής δύναμης

αυτό που δεν συγχωρείται, είπε ο Άγιος, το γεγονός ότι εγκατέλειψα τις εμμονές / και τι είναι εμμονή; άγιε; / ο τρόπος που είμαι / μα άγιε – πάντοτε το αντίθετο γυρεύουμε ή όχι; / ο τρόπος που είμαι είναι ο τρόπος που δεν είμαι πια// πάντοτε γυρεύω το δεν – αυτό /// το σημείο που αφανίζομαι //// το μέγιστο ψεύδος: το σημείο που αφανίζομαι ταυτίζεται με την Αλήθεια ///// εγώ είμαι η Αλήθεια – αυτό δεν συγχωρείται, είπε ξανά ο Άγιος, το γεγονός ότι δεν είμαι πια η Αλήθεια ////// έπειτα ο Άγιος σηκώθηκε από το έδαφος, ξεσκόνισε τα ρούχα του και επέστρεψε από εκεί που ήρθε…