Αρχείο για Μαΐου, 2007

ομολογία σκάνδαλο από διανοούμενο: εγώ το έκανα
o διανοούμενος δεν πράττει: διαπράττει (ουδέποτε μεταπράττει)
ο διανοούμενο δεν λύει: διαλύει (εξ ορισμού / ουδέποτε επιλύει)
ο διανοούμενος δεν υφίσταται (το ειδικό ‘ότι’) – δεν κείται απλα: θέτει εαυτόν ως το αιτιολογικό ‘διότι’ – διάκειται
ο διανοούμενος δεν αισθάνεται (δεν βλέπει): διαισθάνεται (διαβλέπει)
ο διανοούμενος δεν βαλλει: διαβάλλει
ο διανοουμενος δεν βοά: διαβοήτος όντας
ο διανοούμενος δεν δικάζει / δεν δίνει: διαδικάζει (εκφέρει κρίση) / διαδιδει (ότι το πνεύμα είναι εδώ ανάμεσά σας)
ο διανοούμενος δεν βούλεται: διαβουλεύεται (συνήθως με τον εαυτό του δηλαδή όλη την ιστορία)
ο διανοούμενος δεν γράφει: διαγράφει
ο διανοούμενος δεν δέχεται: διαδέχεται
ο διανοούμενος δεν μαρτυρεί: διαμαρτύρεται
ο διανοούμενος δεν αμείβεται: διαμείβεται
ο διανοούμενος δεν ρέει: διαρέει
(διά: δηλώνει: 1.διανομη / 2.χωρισμό / 3.διασκορπισμό / 4.διαφορά / 5.άμιλλα / 6.εναντιότητα / 7.αμοιβαιότητα / 8.επίταση / 9.υπεροχή / 10. κίνηση μέσα από… / 11.διάρκεια / 12.διακοπή / 14. συσχέτιση (από το αντι-επιστημονικό έργο του κ.Μπαμπινιώτη Γεώργιου, Λεξικό της Νέας Ελληνικής ΓΛώσσας, σελ.480)
YΓ. μην περιμένεις από τον άλλον (τον επόμενο ή τον προηγούμενο) να αναλάβει όλα όσα ΕΣΥ δεν ανέλαβες και δεν αναλαμβάνεις / πλαγιότιτλος σε ένα φανταστικό κείμενο περί ευθύνης διανοούμενων)
ΥΓ 1/2. εγώ αυτοπροσδιορίζομαι ως τοπογράφος (ενίοτε και ως χρονογράφος)

Advertisements

WEDER NEITHER

hin und her in Schatten von innerem zu äusserem Schatten to and fro in shadow from inner to outer shadow

von undurchdringbarem selbst zum undurchdringbarem nicht selbst from impenetrable self to impenetrable unself
auf dem Weg von keinem by way of neither

wie zwischen zwei hellen Zufluchten, deren Türen einmal as between two lit refuges whose doors once
angenähert sachte schließen, einmal abgewendet neared gently close, once away turned from
sachte wieder öffnen gently part again

gelockt zurück und vor und weg gedreht beckoned back and forth and turned away

achtlos des Wegs, entschlossen zu dem einen Schein heedless of the way, intent on the one gleam
oder dem anderen or the other

unhörbarer Tritte einziger Laut unheard footfalls only sound

bis zuletzt Halt für immer, abwesend für immer till at last halt for good, absent for good
vom selbst und anderem from self and other

dann kein Laut then no sound

dann sachte nicht ausläschendes Licht auf das nicht beachtete then gently light unfading on that unheeded
weder neither

unaussprechbares Heim unspeakable home

übersetzung vom könstlerischen Leitungsteam «Neither» Samuel Beckett

καταστολή ή βαρβαρότητα; αυτή είναι η φράση που συνοψίζει το δίλημμα της εποχής…

η βία του κράτους (η τρομο-κρατία) δεν είναι συμβολική: σώματα κτυπάει, τσακίζει συνειδήσεις και πληττει πολλαχώς… η βία του κράτους όμως δεν περιορίζεται σε φυσική τιμωρία: όχι… επεκτείνει τη δύναμή της προς πάσα κατεύθυνση: εξοντώνει – κυριολεκτικά  απειλεί με τον αφανισμό της την συνείδηση (οικονομικά, επαγγελματικά, ηθικά)… αν το σύνθημα στον τοίχο είναι ‘προσ-αρμόσου’, τότε, λυπάμαι, αλλά κάποιος θα  πρέπει να μου εξηγήσει σε τί οφείλω να προσαρμοστώ… δεν προσχωρώ σε κανενός είδους συνωμοσιολογία: δεν είμαι αριστερός (ούτε και έλληνας)… ωστόσο η βία μόνον με βία γνωρίζει τα όριά της… κάποτε θεώρησα ότι η εξάντληση των υλών (υλικών αγαθών και πρώτων υλών) προ-οικονομεί την διάλυση των υφιστάμενων συσχετίσεων… ωστόσο η τεχνικη γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα: κατασκευάζει νέα υλικά – είναι ζήτημα χρόνου… πιο ανθεκτικά – δίχως απώλειες σε έργο ή θερμότητα… αυτός είναι ο νέος ορισμός περί ζωής: καμία απώλεια σε έργο (εργασία) ή θερμότητα (υγεία)… τώρα ξέρω όμως: η κοινωνική ανοχή έχει τρομακτική δύναμη να υπομένει: ακόμη κι όταν το έσχατο διακύβευμα είναι η ασφάλειά της (ή η ασφάλισή της)… το ξέρω καλά, υπομένω…

αυτό το περίπλοκο νευρικό δίκτυο που διακλαδώνεται προς πάσα φορά: ανοικτό κατ’ουσίαν… αυτό είναι το σώμα που ανασυγκροτεί ο νους ως το απτό, το πρόχειρο: η πόλη… κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν του νου η πόλη συγκροτεί το νευρωνικό της δίκτυο… συνάπτει αφανείς συμπλοκές και εκβάλλει σε άφατους τόπους – τέτοιους που δεν γνωρίζεις καν ότι είναι εκεί… εκτός κι αν περπατήσεις την πόλη: αυτό είναι το ελάχιστο αίτημα, η περιπλάνηση… το σώμα της πόλης είναι ανοικτό, επιτρέπει την διέξοδο: αν και ποτέ κανένας δεν εγκαταλείπει το σώμα του… με κάποιον τρόπο συστήνει την φάκα μέσα στην οποία ακινητοποιείται ο χρόνος και βαλτώνει η σκέψη… ακόμη και η φυγή αιώνια επιστροφή είναι: εκτός κι αν περιπλανηθείς… κάθε απόπειρα είναι μία προσπάθεια αυτή η διακλάδωση που συνδέει ή χωρίζει να παραμείνει ανοικτή: προσβάσιμη… όταν κάποτε φράζει, η θρόμβωση διαρρηγνύει την υγεία και ασθμαίνοντας προσπαθούμε να αποφύγουμε τα δακρυγόνα… αυτή είναι η πόλη: ένα σώμα ή το μοναδικό σώμα που είναι αληθινά διακριτό από εμένα – αν και ταυτόχρονα δικό μου… αντικατοπτρίζει τις συνήθειές μου αυτή η πόλη: αρχαίοι τόποι στα σπλάχνα της, η μνήμη της… το στόμα της ανοικτό προς τον κόσμο κι όμως: ερμητικά σφραγισμένο… αυτή η πόλη δεν εκβάλλει στη μεσόγειο: ο θερμαϊκός δεν είναι θάλασσα: βούρκος είναι… εκεί πνίγει με τα χέρια της η μήδεια τους γιους της και τις κόρες της μόνον και μόνον για να αισθάνεται ζωντανή (ο ιάσονας ήτανε ψευδαίσθηση)… ανοικτά τα σκέλη της, δίχως άντρα ανάμεσά τους, αυτή η πόρνη είναι η μαγδαληνή που μεταμέλησε και με γεμίζει αηδία… περίπλοκα ρυμοτομημένη αιώνια καταδίκη: δεν μπορείς ποτέ σταλήθεια να χαθείς μέσα στα σωθικά της… κάθε απώλεια οδηγεί σε μία εκκλησία που σε συγχωρεί, ενώ η θάλασσα, αυτή η βρώμικη νεκρωμένη μήτρα σηματοδοτεί την επιστροφή: δεν μπορείς να χαθείς σε αυτήν την πόλη, ακόμη κι αν περιπλανηθείς…

#

Posted: Μαΐου 19, 2007 in αστυνομοτρομοκρατία

ο παναγιώτης είναι στην φυλακή επειδή φορούσε πράσινα σταράκια…

βύρωνα: η κόρη μου φοράει πολύ πιο εξ-τρίμ χρώματα… τί με συμβουλεύεις; να κυκλοφορήσουμε ή όχι;

σευχαριστώ

πόσες αναγγελίες ή πόσοι προ-άγγελοι μεταμορφώθηκαν σε νεκρά κουφάρια με τσακισμένα τα φτερά τους; ίσως κι αυτό να είναι μία προαναγγελία του θανάτου (μου) [maurice blanchot]…

τα κείμενα με τα οποία μεγάλωσα είναι σκοτεινά κείμενα που διερευνούν την απόλυτη ετερότητα δηλαδή τον θάνατο: άλλοτε τον συλλαμβάνουν στην όψη του άλλου, άλλοτε στην όψη της ανοησίας ή μίας κατ’ουσίαν μη προσβάσιμης γραφής που διαρρηγνύει κάθε νοηματική συνοχή…

από νεαρή ηλικία παρατηρούσα στο μεταίχμιο τέχνης και χειροτεχνίας (την κουίντα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος) το ψεύδος και την αλήθεια και τον σχετικό τους χαρακτήρα: εύκολα ανταλλάσουν τις ιδιότητές τους: μέγιστο ψεύδος ο εργάτης, μέγιστη αλήθεια η τέχνη και τανάπαλιν…

το γεγονός ότι εκτέθηκα σε δύο σημαινόμενα ταυτόχρονα με καταδίκασε σε μία αλλόκοτη παρασιτεία μεταξύ δύο γλωσσών… τον πρώτο μου προσδιορισμό τον προσέλαβα ουσιαστικά πριν από τρεις μήνες και δεκατέσσερις σχεδόν γεμάτες ημέρες: με την γέννησή μου (ξανά): θεωρώ ότι η γέννηση της Λου ήταν η αληθινή μου γέννα και η αληθής γέννησή μου διότι την έζησα και τη ζω πλήρης συνείδησης:η κόρη μου με ξεγέννησε δεύτερη φορά κι αυτό το οφείλω στην Μαρία… αλλόκοτο πλάσμα η Μαρία: εύθραυστο  και ταυτόχρονα τρομακτικό στην όψη (έτσι όμως είναι η ομορφιά): δεν απαίτησε τίποτα αλλά κέρδισα την υποτέλειά μου: η Μαρία προσέφερε σε εμένα πρώτη φορά τον προσδιορισμό μου ανοίγοντας ουσιαστικά τον ασκό των αιώλων ή των νεκρών που είχαν παρεισφρύσει εντός μου και συνομιλούσαν αγνοώντας με… αυτό αναλαμβάνω με την σειρά μου: την φωνή τους ή να συνομιλήσω … ξέρω ότι η εποχή δεν είναι πια δική μου ή δεν είμαι η εποχή μου… ξέρω ότι ακροβατώ μεταξύ γραφικότητας και του γκρεμού… δεν είμαστε όμως όλοι για όλα και εγώ δεν είμαι για τίποτα εκτός από αυτό… το γεγονός ότι διαρκώς αποσαθρώνω κάθε νόημα προτάσσοντας τον ψυχοπαθολογικό εαυτό μου είναι η έσχατη αυτο-αναφορικη πράξη μίας ειρωνικής συνείδησης που απωθεί κάθε αξίωση αλήθειας (κι ας μην ανέχομαι τις υπόλοιπες αλήθειες)… ο προ-άγγελος είναι η σελίδα ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ (προαναγγέλλει την έλευση Και των Φιλοσοφικών Δοκιμών που αναλάβαμε να εκπληρώσουμε κάποτε με τον φίλο Σκέπσις: ωστόσο και εκείνος και εγώ ξέρουμε ότι δεν μπορώ να περιοριστώ πουθενά… οι Φιλοσοφικές Δοκιμές ξεκίνησαν σαν μία προσπάθεια δημοσιοποίησης και ανοικτής πρόσκλησης στην μετάφραση της Φαινομενολογίας του Πνεύματος του Έγελου: ένα κείμενο που θεωρώ ότι ορίζει την εποχή ή όρισε άπαξ την έννοια του ανθρώπου ανανεώνοντάς την ή εφευρίσκοντάς την… εξηγώντας αυτήν την πρόθεσή μου θυμάμαι ότι είχα αναφέρει στον Σκέσπις ότι μεταφράζοντας μπορώ και περιορίζομαι, πειθαρχώ: είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλίσω ότι θα παραμείνω παράπλευρα προς το σκοινί σαν τα νήπια που ο μόνος τρόπος να τα οδηγήσουν ασφαλή από το νηπιαγωγείο σε κάποια παιδική χαρά είναι το δέσιμό τους με ένα σκοινί: το σκοινί είναι επιβίωση και τέτοια είναι η σχέση μου με την μετάφραση: με απαλλάσσει από τον εαυτό μου)

σαν άλλος εύδοξος κηρύσσεις την σπάθο, ότι πρέπει δηλαδη να ζει κάποιος με το σπαθί και να πεθάνει από αυτό, ωστόσο τείνεις διαρκώς το χέρι σου και συμφιλιώνεσαι… αντλεί άραγες νομιμότητα η θέση σου επειδή την κηρύσσει κάποιος που τω όντι δεν ζει με τη βία αλλά κηρύσσει τη βία ή απλά, είναι η τραγική σχάση του ατόμου στην πιο θεμελιώδη (υπαρξιακή) μορφή του;

πώς το έλεγε ο Artaud; …να τελειώνουμε επιτέλους με τον θεό / να τελειώνουμε, λέω εγώ, με όλες τις γενικές αφαιρέσεις: ο Artaud δεν κατανόησε ποτέ ότι ο θεός δεν ήταν ποτέ η ρωμαιοκαθολική εκκλησία ή οποιαδήποτε άλλη μορφή οργανωμένης εξουσίας ή έστω, μία πρακτική που εξανάγκασε σε πίστη (οι βίαιες ιεραποστολές των ηλιθίων): ο θεός ήταν σύμφωνα με την σύλληψη της διδασκαλίας, κυρίως του Παύλου, η απόλυτα και αυστηρά ατομική φωνή που απευθύνεται μόνον σε κάθε έναν ξεχωριστά… αυτή είναι η φύση του: η συνείδηση ή ο θεός ως χριστός είναι συνείδηση… αυτή η φωνή που παρακολουθεί και διυλίζει όλες τις πράξεις που εκκρεμούν (είτε ως πεπραγμένα είτε ως προσδοκούμενα)… αυτή η συνείδηση φυσικά και είναι ψευδής ή εν πάση περιπτώσει υπόκειται σε έλεγχο… άρα ο θεός δεν ήταν ουδέποτε μία αφαίρεση ή μία γενική αρχή (παρά μόνον όταν το όνομά του εγγυήθηκε την εξουσία): παρέμενε η απόλυτα προσωπική κλήτευση που απευθύνεται εξ ορισμού σε κάθε έναν ξεχωριστά – καταστρατηγώντας κι αυτήν ακόμη την έννοια της εκκλησίας (της κοινωνίας)… η έσχατη ανάγνωση του θεού ως συνείδησης εισηγείται από τον λούθηρο όπου ο άνθρωπος γυμνός από τις πρακτικές που συντηρούν ακόμη την ηχώ της εκκλησίας ή της κοινωνίας δηλαδή την πρακτική της απώλειας του ονόματος και της ατομικότητας χάριν μίας θέωσης ή μίας αδιανόητης ένωσης με την απόλυτη ετερότητα (το »παράλογο» της αδιαφοροποίητης πρακτικής της φύσης / θεού), αναλαμβάνει την ευθύνη της συνείδησής του, αναλαμβάνει την ευθύνη της σωτηρίας του, εσωτερικοποιώντας με τραγικό τρόπο το έτερο ως τον καθολικό νόμο ή την καθολική προστακτική: πράττε ώστε η πράξη σου να μπορέσει να καταστεί καθολική πρακτική… αυτή η έννοια της συνείδησης είναι ψευδής διότι σκιαγραφεί μία συμφιλίωση η οποία δεν αφορά το τραγικό της αντίφασης (ατομικό / κοινωνικό ή ανθρώπινο / φυσικό) αλλά αφορά μόνον την συμφιλίωση με τον νόμο αυτόν καθαυτό – και δη στην πιο διαυγή μορφή του (την καντιανή προστακτική)… το αληθές στοιχείο άρα της συνείδησης, ήτοι η ευθύνη που αναλαμβάνει γυμνή από κάθε υποστήριγμα, παραμένει ανενεργό κι αυτό διότι η δια-κριτική πράξη της συνείδησης δεν επιστρέφει ως διαφορά στον κόσμο ή το φυσικό αλλά επιστρέφει ως συμφιλίωση μίας ψευδούς και φαύλης απειρίας: ανθρώπινο και (ανθρώπινος) νόμος… αυτή η αντίφαση δεν είναι τω όντι αντίφαση… αν ο Artaud είχε συλλάβει αυτήν την σχέση θα μπορούσε να απευθυνθεί εκ νέου στην συνείδηση και να αξιώσει μόνον την διαρκή κινητικότητά της – κι όχι την αναίρεση της σιωπηλής συνομιλίας της με τον νέο νόμο ή τον νέο θεό… η αντίθεση που αρμόζει είναι ίσως: ενάντια σε μία άλαλη ωστόσο έναρθρη προετοιμασία για τον θάνατο, η πρόταξη μίας άναρθρης (ή έστω έναρθρης αλλά α-σήμαντης) κραυγής που διεμβολίζει τον κόσμο (η ίδια η πράξη της συνείδησης)… μήτε νίκη, μήτε ήττα – μου είπε εχθές ένας καλός φίλος: μόνον πόλεμος… άγνωστη τοπογραφία ή άγνωστος τόπος; (δεν είναι ταυτολογικό το έσχατο ερώτημά μου – οντολογικό είναι)

νομάς #

Posted: Μαΐου 11, 2007 in ετερότητες

κατέφτασε ένα νέο σχόλιο του νομάδα και με την σύμφωνη γνώμη του το αναπαράγω:

ο νομάς γράφει, »και η εξημέρωση του ζώου; το ζώο (ενν. προφανώς ο άνθρωπος) δεν εξημερώνεται μέσα από τον θεσμό ή τον νόμο; και ο νόμος ή ο θεσμός δεν ειναι μία μορφή επιβολής που συλλαμβάνει ο ίδιος ο άνθρωπος με σκοπό τον ίδιο τον εαυτό του, δηλαδή την εξημέρωσή του; πώς αξιολογείς τον νόμο ή τον θεσμό εν γένει; αυτό το ρωτώ επειδή προσδιορίζεις στο σχόλιό σου μία μορφή θεσμικότητας που ονομάζεις ‘εταιρεία’ και αυτό είναι εκτός των προθέσεών μου – αν και μπορείς να αναγνωρίσεις σε κάθε εταιρεία όντως μία μορφή θεσμικότητας ή νόμου… η επικοινωνία διασφαλίζεται σύμφωνα με κανόνες που θέτει ο νόμος και υπερβαίνουν την ιδιοτέλεια ή το συμφέρον…  εκτός και αν ο νόμος υπακουεί σε μία γενική αξιωματική παραδοχή ότι δηλαδή είναι ο νόμος του ισχυρού – βέβαια μπορούμε να σκεφτούμε τον νόμο και αντίστροφα, ως το επιστέγασμα της δολοπλοκίας του δούλου ή των δούλων που κατορθώνουν με την επίκληση του νόμου να υποτάξουν τον ισχυρό (Nietzsche)…  ίσως δίκαια να παρερμηνεύεις επειδή αναφέρομαι σε μία έννοια ‘οργάνωσης’ – αυτό όμως το έχω διευκρινίσει παραπάνω…

σε ευχαριστώ για την φιλοξενία

νομάς ‘

( )

Posted: Μαΐου 10, 2007 in orakeln

αν η διαλεκτική κατευθύνει στην αναγνώριση και η αναγνώριση είναι η προϋπόθεση της συμφιλίωσης, τότε, εγώ γιατί παραμένω εχθρός (με τον εαυτό μου); τίνος εχθρός είμαι (μόνον του εαυτού μου);