Αρχείο για Αύγουστος, 2007

()δ

Posted: Αύγουστος 30, 2007 in αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake)

κραπ, πώς γίνεται να πεθάνουν ξανά οι νεκροί που είναι ήδη πεθαμένοι, κραπ, κάποιοι νεκροί δεν είναι πεθαμένοι, κραπ, ενώ κάποιοι πεθαμένοι δεν είναι νεκροί, κραπ, εγώ τους παραλαμβάνω, κραπ, του διασώζω, κραπ, αν και είμαι άδικος, κραπ, εμένα δανείζεται, το σώμα μου και τη φωνή, κραπ, μία εκ των φωνών μου, κραπ, να σκάσουνε όλες οι φωνές, κραπ, και πρώτη η δική σου, ποιος το είπε αυτό (;) κραπ, κανένας, κραπ, αυτό το ξέρω, ότι δηλαδή δεν ξέρω, κραπ, παράδοξο, κραπ, ο σωκράτης ευθύνεται, κραπ, τις φρυκτωρίες τις άναψα εγώ, σε ολα τα βουνά, σινιάλα έιναι, κραπ, σημεία, κραπ, των καιρών, πάντοτε των καιρών χρυσή μου, ποιος το είπε αυτό (;), κραπ, κανένας, κραπ, τίποτα: ήταν περίπου 5 και δέκα ξημέρωμα, κραπ, ήμουνα βέβαιος, κραπ, η πόλη ερήμωσε, κραπ, ερημώνει, κραπ, αναπνεω, κραπ, έως το ξημέρωμα, κραπ, μετά θυμάται ξανά, κραπ, και ξανά: εγώ το έκανα

νομάς

Posted: Αύγουστος 29, 2007 in νομάς

παραθέτω αυτούσιο το κείμενο του νομάδα που κατέφθασε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο… αφορά τα πάντα και τίποτα – η απάντηση στην εύλογη απορία που το κείμενο δημιουργεί είναι ένα λεπτό πρόβλημα που πειράται σε ένα αυστηρό, προς το παρόν, θεωρητικό επίπεδο:

«το κράτος ως μία ιστορική μορφή οργάνωσης της πόλης ή θα αυτο-καταργηθεί υπό την παρούσα συντακτική μορφή και ιεραρχία του διερευνώντας τον τρόπο συγκρότησης ενός νέου πολιτικού τόπου, μία νέας πολιτικής τοπογραφίας ή θα καταστραφεί… το κράτος οφείλει να καταργήσει τον συγκεντρωτικό χαρακτήρα του και να παραχωρήσει διευρυμένη αυτονομία στις γεωγραφικές περιοχές που περικλείει… αυτονομία σημαίνει: στοιχειώδη δυνατότητα αυτο-προσδιορισμού εκείνων των θεμελιωδών προϋποθέσεων που θα διασφαλίσουν τον πολιτικό τόπο ως τόπο διαβίωσης, σκέψης, πράξης και κριτικής ή ελέγχου: διευρυμένη αυτονομία σε θέματα ενεργειακής πολιτικης, παιδείας, περίθαλψης, εργασιακής πολιτικής, κοινωνικής ασφάλισης, μαζικής συγκοινωνίας, χωροταξικών σχεδιασμών και ευρύτερα διαχείρισης  και προστασίας των εκτάσεων…

η άσκηση καθε εξουσίας οφείλει και πρέπει να ελέγχεται σε έναν δημόσιο χώρο – η εξουσία δεν μπορεί να εξακολουθήσει να ‘ελέγχεται’ από κρατικά ή ιδιωτικά μέσα οικονομικών ή προπαγανδιστικών συμφερόντων και ανθρώπους με προφανή αδυναμία συγκρότησης μίας πρότασης που να εκφράζει έστω μία λογική σκέψη…

αν ιστορικά η έννοια του κράτους αναπτύσσεται ως η πολιτική θέση μίας οικονομικά ισχυρής και πληθυσμιακά σημαντικης αστικής τάξης που διεκδικεί συμμετοχή στην πολιτικη εξουσία, εντούτοις, είναι πια προφανές: στο μέτρο που έχει εκλείψει η παραδοσιακή οικονομική μορφή των σχέσεων παραγωγής – αν και εμμένει η αθροιστική και βίαιη επέκταση ενός κεφαλαίου μικρού ή μεγάλου εις βάρος της εργασίας υπό τον όρο βεβαίως ότι θα αναγνωρίσουμε πως: η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων επιδιώκει την επέκταση της οικονομικής της δύναμης, άρα, η έννοια λ.χ. ‘κεφάλαιο’ δεν αφορά πια καθόλου μία περιορισμένη μειοψηφία που διαθέτει μέσα παραγωγής – στο μέτρο που είναι δυνατή η ανασύσταση μίας οικονομικής παραγωγής που δεν θα περιορίζεται και δεν περιορίζεται πια στην παραδοσιακή βιομηχανία, στο μέτρο που οι προσδιορισμοί ‘αστικός’ ή ‘εργάτης’ έχουν αντικατασταθεί πλήρως από μία έννοια ‘εργαζόμενος’, στο μέτρο που η διευρυμένη ευρωπαϊκή ένωση διασφαλίζει, τύποις ή κατ’ουσίαν, μία δυνατότητα συνεπούς διπλωματικής λειτουργίας, στο μετρο που η παραδοσιακή μορφή της επικοινωνίας εκλείπει και αντικαθίσταται είτε από την σχόλη των ορδών της τουριστικής βιομηχανίας (εναλλακτικής και μη) είτε από τον διαδικτυακό ιστό, στο μέτρο που η τεχνολογία επιτρέπει πια τον επαναπροσδιορισμό του όντος με τις παραδοσιακές μορφές παραγωγής αναφορικά είτε με τις πρώτες ανάγκες είτε με ευρύτερες ανάγκες είτε με την αργοσχολία, στο μέτρο συνεπώς που έχει σημειωθεί ένας ουσιώδης επαναπροσδιορισμός της σχέσης του όντος με τον κόσμο εν γένει, προσδιορισμός που επιτρέπει την υπέρβαση των φυσικών ορίων και φραγμών, στο μέτρο άρα που όλα αυτά ισχύουν η εμμονή σε μία πολιτική οργάνωση που αδυνατεί να ενσαρκώσει την καθολικότητά της, εμμένοντας σε έναν απόλυτα γενικό και αφηρημένο χαρακτήρα που δεν είναι σε θέση πια να ταυτοποιηθεί με κανένα άτομο παρά μόνον να τεθεί ως υποχείριο φιλοδοξιών και ματαιοδοξίας, εμμένοντας πολύ περισσότερο πια σε μία κατασταλτική και ελεγκτική πολιτική που προδιαγράφει την ενοχή του κάθε ενός και περιορίζει την δράση του σε μία ρύθμιση και μόνον της αγοράς – και αυτό με σοβαρές υπόνοιες περί ίδιου συμφέροντος: το κράτος οφείλει να καταργήσει τον εαυτό του…

είναι καλές οι εποχές αυτές: αν κάποτε απαιτήσαμε από το ον να εξέλθει από την ανωριμότητά του, την δεισιδαιμονία και την προκατάληψη, τώρα πια απαιτούμε από το ον να αναπροσδιορίσει τον εαυτό του: προσδιορισμός κατεξοχήν δεν μπορεί πια να είναι ένας υπαρκτικός φόβος… ας επιστρέψει αυτό το ον στον Καντ κι ας σκεφτεί ότι η δυνατότητα της ελευθερίας διασφαλίζει την άρση κάθε νομοτέλειας στον κόσμο του πνεύματος και το αίτημα, κυρίως, της πράξης…

αυτή η έννοια της μαζικότητας που αποπροσωποιεί το πρόσωπο και αναστέλει κάθε πράξη, που διασφαλίζει μόνον τύποις τις προϋποθέσεις οικονομικής και κοινωνικής ανέλιξης, που διαλύει κάθε δυνατότητα αυτο-αναφοράς της πράξης καθόσον η πράξη διαχέεται σε μία ασύλληπτης έκτασης και διακλάδωσης γραφειοκρατική μηχανή, αυτή η έννοια της μαζικότητας που ταυτοποιεί την ευτυχία με το εμπορικό προϊόν, που διατείνεται ότι διασφαλίζει την ισότητα των ευκαιριών κ.ο.κ. αυτή η έννοια που ενσαρκώθηκε στα όρια του κράτους οφείλει να υπερκεραστεί…

δεν είναι αυτή η εποχή των μικρών ή μεγάλων εθνοσωτήρων: δεν είναι αυτή η εποχή της ατομικότητας που με ευγενή κίνητρα θα προσφέρει φιλανθρωπία συμπτωματική και παροδική στον πόνο του άλλου (που μάλλον θα καθησυχάσουν ταραγμένες συνειδήσεις θεατών παρά τονσ ωματικό πόνο του άλλου) ή με ύποπτες κινήσεις θα προσπαθήσει να αυξήσει την ιδιοκτησία της: καλώς ή κακώς η συγκρότηση του ατομικόυ σε κάθε έκφανση της ατομικότητας διέρχεται ενός συντάγματος σχέσεων και νόμων: αυτή την απλή σκέψη διατείνεται ότι έχει υπερβεί η εποχή της μαζικότητας με τις ευλογίες του κράτους που διατηρεί μόνον μία κενή ρητορεία εννοιών που δεν έχουν πια σημασία (εμπειρικό περιεχόμενο) …

ή το κράτος θα καταστραφεί…

νομάδας προς ανελικτή»

απορίες ()

Posted: Αύγουστος 16, 2007 in (παρά) πολιτικά

είναι μείζον συμβάν οι εθνικές εκλογές;

νομιμοποιείται η κεφαλή της εκκλησίας εν τω κόσμω, ένας λ.χ. αρχιεπίσκοπος, να απευθύνεται προς έναν λαό ή Τον λαό; όταν η έννοια ‘λαός’ είναι κατεξοχήν πολιτική έννοια;  μάλλον πόσο αυτη κεφαλή να απευθύνει διάγγελμα προς τον λαό;

είναι προεκλογική αθλιότητα η δημόσια έκφραση συμπαράστασης στα προβλήματα υγείας του αρχιεπισκόπου που εξέφρασε από το άγιο νησί της τήνου εκλεγμένος υπουργός;

αρκεί μία πυρκαγιά προκειμένου να μετατεθεί η ημερομηνία των εκλογών;

είναι μείζον συμβάν οι εθνικές εκλογές;

μετά – κραπ – ο – λογία

Posted: Αύγουστος 13, 2007 in theoria

οι λέξεις και τα πράγματα… ένα από τα πιο αλλόκοτα παράδοξα προκύπτουν όταν το πράγμα εγκαθίσταται (όταν εμείς εξαναγκάζουμε το πράγμα να εγκατασταθεί) σε ένα σημείο που παραμένει εκτός της αρπάγης της λέξης: διαρκώς αποσύρεται (επιθυμία, όνειρο, μνήμη, απώθηση, φαντασίωση)… άλλοτε ο κόσμος είναι πλήρης νοήματος και πλήρης δυνατοτήτων ανασυγκρότησης των νοημάτων, άλλοτε πάλι, οι λέξεις (που συνήθως σημαίνουν) καταβαραθρώνονται και τσακίζουν τα πλευρά τους σε δύσβατες αθέατες όψεις των απόκρημνων βράχων (της σκεψης / της ζωής)… τότε ο κόσμος προσλαμβάνει μία άφατη σχεδόν μορφή, ένα παιχνίδι σκιών στον τοίχο ενός σπηλαίου (;)… όπως και να είναι, η ζωή συνοψίζεται εξ ορισμού σε όσα υπερβαίνουν τις λέξεις, αναδύεται κι έπειτα αποσύρεται, στα όρια… υπέρμετρη χαρά ή υπερμετρη θλίψη: η ζωή εκκρεμεί μεταξύ των δύο: εκεί, στο ανώτατο σημείο ταλάντωσης υπερβαίνει τις σημασίες και ωμή καταλαμβάνει τα σώματα: στα όρια υφίσταται κι εκτός ορίων αποσύρεται… στο μεταξύ επιβιώνει / επιβιώνουμε: λέξεις που άλλοτε σημαίνουν κι άλλοτε δεν σημαίνουν τίποτα απολύτως… αυτή η ασυμμετρία υπαινίσσεται ότι το πράγμα δεν είναι συναίνεση, δεν είναι συγκατάβαση, δεν είναι συνεννόηση ή σημασία – έστω ένα ελάχιστο σημαντικό υπόβαθρο που διασφαλίζει την συνεννόηση: η όψη του πράγματος, αντίθετα, είναι η οργιαστική νύχτα του μηδενός που αποσυνθέτει διαρκώς όσα εμμένουν (όσα διαπράττουν την ύβρη)… τα λοιπά ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα: δεν είναι ασύμμετρα πια ή ελλειπτικά, ελλειμματικά είναι… ποιος ξέρει;

κραπ #

Posted: Αύγουστος 10, 2007 in ερινύες

κραπ, αυτό δεν πρέπει να το σκεφτώ, κραπ, δεν πρέπει να το σκεφτώ καθόλου, υπάρχουν πράγματα που επιτρέπεται και πράγματα που δεν επιτρέπεται να σκεφτώ, κραπ, αυτό το σκέφτηκα, κραπ, όχι, όχι δεν εννοούσα ότι το έχω σκεφτεί, το σκέφτηκα όμως, κραπ, αν το σκέφτηκα, τότε, κραπ, οπωσδήποτε το έχω σκεφτεί, κραπ, τουλάχιστον μια φορά στην ζωή αυτή, κραπ, εκείνη, θυμάμαι, κραπ, αυτό πρέπει να αποφύγω, κραπ, ορισμένες σκέψεις δεν πρέπει να είναι σκεπτέες, κραπ, περίεργη λέξη, κραπ, με επισκέπτεται τις νύχτες, κραπ, παραλύω, κραπ, προσπαθώ να συγκεντρωθώ, κραπ, κάνω ησυχία, περιπατώ στις μύτες, σαν γάτος ή γάτα, κραπ, έχω ήδη χάσει με όλες αυτές τις μαλακίες περισσότερες από όσες ζωές μου αναλογούν, κραπ, έντεκα ή δώδεκα, κραπ, δεν είμαι μη θνητός, κραπ, μου ψιθυρίζει ότι όλα θα πάνε καλά, κραπ, πότε, ρωτάω, κραπ, σύντομα, απαντάει, η στοιχομυθία αυτή συνεχίζει εδώ και δεκατέσσερα χρόνια, κραπ, έπρεπε να το περιμένω, δεν το περίμενες, κραπ, ορισμένα πράγματα δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενα (της σκέψης), κραπ, διότι όταν γίνονται αντικείμενα της σκέψης, κραπ, με καταδιώκουν, κραπ, δεν μπορώ να ησυχάσω, κραπ, ένα λεπτό μόνο, όσα έπρεπε και όσα δεν έπρεπε να σκεφτώ, κραπ, είμαι ευτυχισμένος, σχεδόν κραπ, ήμουνα ευτυχισμένος, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μου υπήρξα ευτυχισμένος, κραπ, ρωτάει: και τί σημαίνει τάχα ευτυχία, κραπ, δεν έχω απαντήσεις, περισσότερες ερωτήσεις, κραπ, θα περιμενω, αυτό εξάλλου κάνω καλά και το κάνω καλύτερα: περιμένω, κραπ, ο ανελικτής είναι νεκρός (κραπ), εγώ τον σκότωσα κραπ, ξανά και ξανά, κραπ, κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν ανείπωτα, κραπ

()

Posted: Αύγουστος 8, 2007 in μηδέν

http://indy.gr/newswire/keimeno-potamos-ton-27-gia-tin-epithesi-sto-kazino