Archive for the ‘impuberty or the mentally ill’ Category

πώς θρέφεται ένα Mogwai μετά τα μεσάνυχτα;

ο πιο απλός τρόπος να μεταμορφώσεις ένα χνουδωτό αρκουδάκι σε τέρας ή να θρέψεις το ίδιο το τέρας ώστε να αποκτήσει γιγαντιαίες διαστάσεις είναι η απαγόρευση… απαγορεύοντας προσφέρεις καλές υπηρεσίες εφόσον επιτρέπεις στο τέρας να προσλάβει μια σχεδόν αγαθή προβιά (του θύματος) / αφότου βεβαίως το έχεις εκνευρίσει ή θυμώσει…

ΥΓ. η Γαλλία (αντίθετα από την Ολλανδία), διαβάζω, ανατρέχει στην ελευθερία του συναθροίζεσθαι, ώστε να επιτρέψει τη βλακώδη και ηλίθια συγκέντρωση για την προπαγάνδα της προεκλογικής εκστρατείας (κρατιέμαι από τα γέλια) ενός δικτάτορα… δεν είμαστε εδώ όμως για να κρίνουμε ποιος είναι βλάκας (προφανώς και έχουμε ήδη αποφασίσει)… ή επικίνδυνος: προφανώς είναι… ούτε είμαστε εδώ για να εκθειάσουμε και να υπενθυμίσουμε την αξία του δημοψηφίσματος ως κορυφαίας στιγμής της συμμετοχής στη δημοκρατία… θυμάστε, δεν θυμάστε; Ναι, ίσως, όχι, ναι αλλά όχι ή όχι αλλά ναι…  το θέμα ήταν: Τι είναι (ήταν) η Ευρώπη; και η απάντηση σαφής: Ένας ορίζοντας που έχασε – αν είχε ποτέ – το νόημά της (δεν χρειάστηκε ούτε δυο γενιές για αυτό)…

Βερσαλλίες ξανά… ή πώς να ζωντανέψετε τα λείψανα ξανά (σα μνήμη μέσα σε μουσείο).

Περαστικά μας

ΥΓ. απομένει να δούμε ποια θα είναι η Βαστίλλη σε αυτή τη φάρσα.

ω τι υπέροχη που είναι αυτή η γλώσσα / τη χρεοκοπία την αποκαλεί φίμωση του τύπου / την αδυναμία πληρωμών, πλήγμα για την ελευθεροτυπία / τον οικονομικό έλεγχο, κίνδυνο για τη δημοκρατία (υπό άλλες συνθήκες και με ελάχιστες αλλαγές θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε τη χρεοκοπία του ΔΟΛ με αυτήν του κράτους (μιλώντας για διαπλοκή – με την καλή έννοια βεβαίως βεβαίως) /

ΥΓ. μετά το δίδαγμα της ΕΡΤ και την επαναφορά του θέματος της ελευθεροτυπίας και της δημοκρατίας με αφορμή τον ΔΟΛ, αναρωτιέμαι: Εγώ, πότε θα κάνω επανάσταση;

charliehebdo

ο κύριος Ύψιλον, η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο τεμπέλης – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εργάζεται (απλά δεν έχει διάθεση κάθε μέρα) / από αυτήν την άποψη ο κύριος Ύψιλον είναι τυχερός διότι εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος / φυσικά ο κύριος Ύψιλον χρειάζεται μερικές φορές να προσποιηθεί ότι ενδιαφέρεται για την εργασία του / ότι συμμερίζεται τη δυσκολία / ότι συμπάσχει (;) / μερικές φορές η αλήθεια είναι ότι τον διαλύει η εργασία του / αλλά συχνά μπορεί απλά να προσποιείται / αλλά είναι τυχερός: δεν χρειάζεται να λέει ψέματα (ούτε καν στον εαυτό του – όχι πάντα τουλάχιστον) / αυτή είναι η παράδοξη θέση στην οποία βρέθηκε ο κύριος Ύψιλον: δεν χρειάζεται να λέει ψέματα / ο κύριος Ωμέγα αντίθετα εργάζεται στον ιδιωτικό χώρο / και η αλήθεια είναι ότι είναι πιο άτυχος από τον κύριο Ύψιλον διότι συχνά πρέπει να λέει ότι του αρέσει η εργασία του – βεβαίως συχνά του αρέσει / συχνά ο κύριος Ωμέγα εφευρίσκει προβλήματα / άρα ανάγκες / ανάμεσα στα προβλήματα και τις ανάγκες παρεισφρέει ο κύριος Ωμέγα και εξασφαλίζει χρήματα / συχνά βεβαίως ο κύριος Ωμέγα χρειάζεται να λέει ψέματα / να μεγαλοποιεί / να παραπλανά / έτσι: να επιλύει / φυσικά με το αντίστοιχο αντίτιμο / αλλά κάπως δεν πρέπει να ζήσει ο κύριος Ωμέγα; / θα ήθελε να είναι τεμπέλης σαν τον κύριο Ύψιλον (λίγο: είπα λίγο) / έστω / θα ήθελε να είναι λίγο τεμπέλης σαν τον κύριο Ύψιλον / αλλά δεν θα ήταν σωστό / δεν θα ένιωθε ότι είναι σωστό

κι αν ο Trump είσαι (κι) εσύ; (κι) εγώ; κι αν η Hilary ήσουν (κι) εσύ; (κι) εγώ; σοκαρισμένη η κοινή γνώμη σχολιάζει διότι η αφόδευση πλέον θα αποκαλείται χέσιμο / ή η διαχείριση, εξουσία και δύναμη / είναι καλό πότε – πότε οι λέξεις να επιστρέφουν στις ρίζες τους / όχι τίποτα άλλο: να ξέρουμε ποιον ή ποιαν έχουμε κάθε φορά απέναντί μας ή τι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι…

καληνύχτα σας και, παρεμπιπτόντως, καλή τύχη

ΥΓ. το επόμενο δημοψήφισμα ας γίνει για τον αν μας αντιπροσωπεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία κι ίσως είναι καιρός να ανοίξει η συζήτηση για μια επιμερισμένη τοπική διαχείριση, εξουσία, πολιτική – δεν είμαι βέβαιος… οι αριθμοί πια απλά δεν βγαίνουνε σε μαζική κλίμακα και οι νόμοι γελοιοποιούνται πιο πολύ κι από το κατακλυσμιαίο ξερατό των Monty Pythons ή το γνωστό λουκάνικο του Μπίσμαρκ (ας μην παρεξηγηθώ – υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά που συνδέει νόμο και λουκάνικο – όχι ως φαλλικό σύμβολο) / ο κατακερματισμός δεν συνεπάγεται μη ενότητα και τανάπαλιν: η ενότητα μπορεί να σημαίνει και κατακερματισμό

ας πούμε ότι η Αμερική γοητεύεται από τους αγελαδάρηδες / τώρα που το σκέφτομαι: κι εμείς από τους τσοπάνηδες / γίδια ή αγελάδες; / όλοι ανεξαιρέτως πρόβατα – ακόμη και οι μη χριστιανοί / διότι ως γνωστόν οι χριστιανοί γοητεύονται από τους βοσκούς – ούτε τσοπάνηδες ούτε αγελαδάρηδες / πες το όμορφα: ποιμένες ή μήπως (εξειδικευμένοι) διαχειριστές αγροκτήματος; / λοιπόν: πρόβατα, αγελάδες ή γίδια;

αυτό είναι (;) το ερώτημα

ΥΓ. η άλλη σκέψη ήταν ένα παιχνίδι λέξεων με φαλλοκρατικά σύμβολα

προσοχή: η λέξη ‘Αμερική’ όπως και η λέξη ‘εμείς’ ή ‘χριστιανοί’ ή ‘μη χριστιανοί’ είναι απλώς αφαίρεση ή αλλιώς, πώς μια φανταστική οντολογία (μεταφορολογία) παράγει μια πραγματικότητα (αν ήμουν ο Μπόρχες θα έπρεπε να ξαναγράψω την εγκυκλοπαίδεια των φανταστικών όντων)

χαιρετίζουμε τη σεξουαλική απελευθέρωση στον δημόσιο λόγο των ΗΠΑ με αφορμή τις εκλογές για την ανάδειξη του / της νέου / νέας προέδρου

ΥΓ. κάποτε οι υποσχέσεις αφορούσαν διορισμό / μεταθέσεις κτλ. / πια: πεολειχία / αγάπη / ψηφοφορία με ή και δίχως αιδοίο (παρόλο που η τελευταία αυτή δήλωση διαβάζεται – και – ως αγανάκτηση) κτλ.

νομίζω ότι αρχίζουμε και επιστρέφουμε στα ριζά μας / στα βασικά ή αλλιώς: η καλλιτεχνική αισθητική της εθνικής και όχι μόνον οδού κερδίζει τον δημόσιο λόγο – όχι ακριβώς φαντασία στην εξουσία (ούτε και εξουσία στη φαντασία / μάλλον η δικαίωση του Φρόιντ / περαστικά μας)

the glistening one by sans you

 

Θα είχες παραλύσει, αν ήταν διαφορετικά / μόνον επιμερισμένα επιβιώνεις – το όλον παραμένει απροσπέλαστο στο βλέμμα και τον νου / αυτοσυντήρηση λέγεται αυτό.

Ρωτήσανε αν το κόμμα μπορεί να βγάλει τον λαό από την κρίση / οι άγνωστες λέξεις είναι πάμπολλες: ‘κόμμα’, ‘κρίση’, ‘λαός’ / θα έπρεπε να έχουνε ρωτήσει ίσως ‘τι είναι κρίση κατά τη γνώμη σας’ – μπας και αρχίσουμε και καταλαβαίνουμε τίποτα /

Προσπέρασε στην Αθήνα μία γωνία, Ακαδημίας και Ομήρου – αν θυμάμαι – και συνάντησε έναν δρόμο που δεν γνώριζε καν ότι υπάρχει, έλεγε: ‘Εδώ είναι το σπίτι μου’ – ένα στρώμα, κούτες, μια κουβέρτα / ‘εδώ είναι το σπίτι μου’ και μερικά μέτρα παρακάτω: ‘εδώ είναι το δικό μας σπίτι’ / δύο στρώματα και μια κουβέρτα… / κοντά στο πανεπιστήμιο / άνθρωποι ριγμένοι / ρημαγμένοι / ελάχιστη απόσταση από τα κατάμεστα καφέ / τι πολύχρωμη που είναι η ζωή – όταν σκέφτεσαι και δεν σκέφτεσαι /

Φυσικά οι άστεγοι δεν είναι καινούργιο φαινόμενο / όλη την ώρα σκεφτόταν περπατώντας / αυτό / τίποτα άλλο

Πόσο παράδοξο το θέαμα: Άνθρωποι διαδηλώνουν λίγα μέτρα μακριά από τα θεάματα/ άνθρωποι σκοτώνονται λίγα μέτρα μακριά από τα θεάματα – το θέαμα αυτό είναι η φαυλότητα και αφορά, κυρίως, την αναδιανομή των χρημάτων ανάμεσα σε χορηγούς και υπερτιμημένους ανθρώπους / υπερκοστολογημένους – οτιδήποτε / αφορά βεβαίως και εσένα που ξεκλέβεις χρόνο και ματιές και παθιάζεσαι – κάνε κάτι άλλο ή και όχι / ψυχαγωγία λέγεται αυτό (;) – είσαι σίγουρος; /  δεν θα ήθελα να σου υποδείξω τίποτα απολύτως – εδώ δεν μπορώ εύκολα να υποδείξω  σε μένα το παραμικρό

Διαβάζοντας μια συνέντευξη (;) του Τερζόπουλου: Μίλησε για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο γυμνάσιο κατακεραυνώνοντας τον Φίλη για την απόφασή του να μειώσει τον χρόνο διδασκαλίας τους / ακούγεται πιο σοβαρό από όσο είναι: Η συντακτική ανάλυση και η γραμματική αναγνώριση είναι θεμέλιοι λίθοι της απόλαυσης του κειμένου – όλοι το ξέρουμε αυτό / το έχει πει και ο Μπαρτ εξάλλου – όχι ο Σίμπσον, ο άλλος, ο Ρολάν / η υπέρτατη ηδονή είναι ο κατηγορηματικός προσδιορισμός ή εκείνη η μετοχή που διαρκώς διαφεύγει από την αναγνώρισή της – σαν μια ματαιωμένη Ευριπίδεια αναγνώριση / τουλάχιστον όσοι είχαμε την ευτυχία να (μην) μάθουμε αρχαία στο σχολείο απολαύσαμε το κείμενο ως γραμματοσυντακτικό σύμπτωμα πολλά χρόνια μετά / μόνοι μας / από διαστροφή / εννοείται / αφήνοντας τα νόθα της να μιλήσουν (;) αντί αυτής, η γλώσσα – αναφέρομαι στα κείμενα – παραμένει εύλογα νεκρή διότι τα κείμενα δεν μιλάνε σε κανέναν / γιατί; / ένα κείμενο αγαπημένε σκηνοθέτη παραμένει νεκρό αν δεν αναπνέει – το ξέρεις αυτό – αλλά εξίσου νεκρό είναι όταν απαγγέλλεται ως λείψανο και ιερό οστό / όταν αναπαράγει τις οικουμενικές του ιδέες σε μια οικουμένη που είτε δεν θέλει πια ιδέες είτε απλά σκέφτεται άλλα πράγματα πια / κρίμα: και είσαι από τους λίγους ή ο μόνος άνθρωπος που κατόρθωσες να αναστήσεις το αρχαίο κείμενο με έναν έξοχο σωματικό τρόπο, υπονομεύοντας την λογοκεντρική ανάγνωση της δύσης για το θέατρο //

Τα πράγματα σε συναντούν / δεν τα συναντάς / στα ανθρώπινα υπάρχει χρόνος / κατάλληλος ή ακατάλληλος /

Αλήθεια: Θυμάται άραγε κανείς πώς ήταν το σχολείο; Ή, τι κάναμε στο σχολείο; / όχι: Ούτε ο υπουργός θυμάται κι ας χρησιμοποιεί ευφυώς τη συσσωρευμένη εμπειρία χρόνων αμάθειας / ναι: Φυσικά και η μαζική εκπαίδευση εξημέρωσε το ζώο / όχι πια όμως – οι γονείς το εξαγρίωσαν ξανά.

Παραμένουμε, ενδιαφέρον αυτό, καθηλωμένοι και πράττουμε όπως μας έμαθαν οι γονείς μας – συνήθως / αυτά είναι τα αντανακλαστικά μας – συνήθως / είτε αναπαράγοντας είτε ευθέως ανατρέποντας / καθηλωμένοι σε μια εξ ακοής γνώση εκπαιδευτήκαμε ως πίθηκοι – δεν βλέπω τίποτα άσχημο σε αυτό / αν εξαιρέσεις ότι ξεχάσαμε να πετάμε σαν τον Πήτερ Παν / και στη διαδρομή σκοτώνουμε τη διαφορά ως έκπτωτο ή ως πηγή του κακού / είτε αυτή είναι ομοφυλόφιλη είτε χριστιανική είτε μουσουλμανική /

Επέστρεψα στην ασφάλεια – πρόσκαιρη – του σπιτιού μου / εγώ βλέπεις έχω σπίτι ακόμη / μαγείρεψα / εγώ βλέπεις μπορώ ακόμη και πηγαίνω στη λαϊκή / επέστρεψα μετά από το στοιχειό που ήρθε από την Ισλανδία να αψηφήσει τη βροχή  και να ακινητοποιήσει τον χρόνο , υποτάσσοντάς τον στη μουσική – όπως του αρμόζει / εγώ βλέπεις μπορώ ακόμη και απολαμβάνω τη μουσική / έχοντας ξεκινήσει να διαβάζω το ‘περπατώντας’ του Frederico Gros περπάτησα ώρες στο κέντρο της Αθήνας / έκπληκτος που επιβιώνω ακόμη – βλέπεις εύκολα αποσύρεις το βλέμμα και την σκέψη από τον αληθινό πόνο των άλλων / αλλά πάλι: είναι ο μόνος τρόπος να συμπάσχεις

Άραγε αναζητώ τρόπους να διαχειριστώ τις ενοχές μου; Όχι / τότε, τι;

Τίποτα: περπατώντας αναζητώ μάλλον κι εγώ εκείνο το σημείο που εξαφανίζει τους ανθρώπους και στη θέση τους αναδύει ελάχιστα σημεία στον χώρο, την χωροταξία της ζωής τους πάνω στη γη, ίσως τους δρόμους τους / την ιδιοκτησία τους; / ένα τοπίο από απόσταση / σαν έναν Σεζάν ή Κλε / πρέπει να αποσυρθείς για να τους αγαπήσεις, είπε ο Άγιος / πρέπει να σκαρφαλώσεις σε ψηλές κορυφές για να ταπεινωθείς, είπε ο Άγιος / πρέπει να τους μισήσεις για να τους υποδεχτείς, είπε ο Άγιος / ίσως

Επιμερίζοντας ή απλά: ζαπάροντας /

Η αρχιτεκτονική της διασκορπισμένης γλώσσας